کنفرانس می شنود که تاسیسات زباله معدن ایرلند "نفرین بر نسل های آینده".

کنفرانسی به میزبانی An Taisce شنیده است که تأسیساتی در ایرلند که زباله‌های معدنی سمی را ذخیره می‌کنند، از فناوری مربوط به «جنگ جهانی اول» استفاده می‌کنند که «با استانداردهای صنعتی مطابقت ندارد».

استیون امرمن، ژئوفیزیکدان، متخصص ضایعات معدنی و هیدرولوژی، گفت که استفاده از تأسیسات ذخیره سازی زباله معدنی قدیمی، که در چندین کشور ممنوع شده بود، «در ایرلند کاملا رایج است».

کنفرانس وضعیت معدن در ایرلند، که روز یکشنبه در دوبلین برگزار شد، با حضور جوامع مخالف معدن یا تاسیسات ذخیره زباله معدنی مرتبط با پالایشگاه آلومینا Aughinish در لیمریک، معادن سرب و روی تارا در میث و معدن پیشنهادی طلای Curraghinalt، همچنین به عنوان معدن کوه‌های اسپرین، در Tyrone برگزار شد.

امرمن گفت که نیروگاه ها از سدهای "بالا دست" برای ذخیره سازی زباله های معدنی استفاده می کنند یا پیشنهاد می کنند. وی افزود: این سدها توسط صنایع معدنی محکوم شده و در برخی از بدترین بلایای سمی مرتبط با استخراج معادن که منجر به مرگ و میر و تخریب زیستگاه می شود، دخیل بوده اند.

از سدها برای ذخیره سازی «باطله» استفاده می شود که «ذرات سنگ خیس و خرد شده ای است که پس از حذف کالای با ارزش باقی می ماند». او گفت که آنها "تقریبا همیشه سمی هستند".

او گفت که ذخایر معدنی کالاهایی مانند طلا، مس یا لیتیوم به شدت کاهش یافته است.

امرمن افزود: «آن ذخایر باستانی و با عیار بالا مدت‌هاست که از بین رفته‌اند، دیگر چیزی شبیه به آن در هیچ کجا وجود ندارد.

«آنچه توسط معدن مدرن تولید می شود، کالای بسیار کمی است. محصول اصلی یک معدن مدرن زباله های سمی است. این چیزی است که در حال تولید است و کالا به عنوان یک محصول فرعی بسیار جزئی است. به ندرت پیش می آید که هر فرآیند صنعتی مدرن، به جز معدن، این همه زباله تولید کند.

سدهای بالادستی به این دلیل استفاده می شوند که به حداقل مصالح ساختمانی نیاز دارند و همین امر آنها را ارزان می کند. اما به ویژه در معرض شکست امرمن هستند.

آنچه می تواند اشتباه باشد، شکست فاجعه بار تاسیسات ذخیره سازی باطله است.

او گفت که این تسهیلات باید «به ابد» حفظ شود. از آنجایی که انسان ها هیچ تجربه ای در طراحی چیزی برای ماندگاری همیشه ندارند، "شکست فاجعه بار تضمین شده است". به همین دلیل، او می گوید که این تسهیلات "نفرین بر نسل های آینده" است.

امرمن با دانستن این خطرات بر اهمیت پرسیدن سؤالات مرتبط تأکید کرد.

چه کسی از این کالا سود می برد؟ و چه کسی متحمل خسارات و خطرات ناشی از تولید این کالا می شود؟ آیا همان مردم هستند که سود می برند و متحمل خسارت می شوند و خطرات را متحمل می شوند؟

«اگر گروهی از مردم را دارید که از مزایای آن برخوردارند و گروهی دیگر که خطرات و آسیب‌های خود را متحمل می‌شوند، این کاملا ناعادلانه است و هیچ مبنایی برای پرسیدن این سؤال وجود ندارد: «آیا کالا ارزش قیمتش را دارد؟»