کودکان ما تقاضای تلفن همراه دارند. اما در چه سنی؟ و به چه قیمتی؟

دختر نه ساله من اخیرا در لیست 10 آرزوی برتر کریسمس خود قرار گرفت. عروسک های باربی، یک ماجراجویی یوتو مینی، چیزهای خوب Hello Kitty و جایی در میان آن گنجینه های دوران کودکی، یک شماره تلفن وجود داشت. صبر کن چی؟

او در حال حاضر تلفن همراه قدیمی من را دارد که از آن برای انجام بازی های مناسب سن استفاده می کند. بدون Roblox یا هر چیز دیگری. او فقط نمی تواند با کسی تماس بگیرد. حالا می خواهد با دوستانش صحبت کند. و من در تعجب هستم که آیا این یک درخواست معقول است یا یک سردرد والدین که برای آن آماده نیستم.

وقتی بزرگ می‌شوم، برای حفظ حریم خصوصی، سیم بسیار بلند تلفن خانه‌مان را به راهرو می‌کشیدم و ساعت‌ها را صرف صحبت کردن با دوستان در مورد هیچ چیز می‌کردم. ما می‌خندیدیم، در مورد مدرسه غیبت می‌کردیم و در نهایت فریاد می‌زدیم که تلفن را قطع کنیم. اما حداقل ما این گزینه را داشتیم.

امروزه تلفن های همراه عملا تلفن های خانگی را منقرض کرده اند. دختر من بیشتر با دوستان در مدرسه از طریق مسنجر بچه های نظارت شده یا در طول بازی های گاه به گاه ارتباط برقرار می کند.

آیا با دور نگه‌داشتن تلفن‌ها از کودکان محافظت می‌کنیم یا فرصت‌های آنها را برای توسعه دوستی و مهارت‌های ارتباطی محدود می‌کنیم؟ و سلامت روان آنها چطور؟

تفاوت بین خندیدن با یک دوست و پیمایش بدون فکر در رسانه های اجتماعی وجود دارد. شاید این تمایزی است که والدین باید انجام دهند.

من برای یکی از سؤالات غیرعلمی آن روزم مشکلم را به فیس بوک بردم: چه زمانی به فرزندتان شماره تلفن دادید و چرا؟ پاسخ ها همه جا بود.

برخی از والدین گفتند کلاس چهارم یا پنجم، به ویژه زمانی که فرزندانشان فعالیت های فوق برنامه را شروع کردند. دیگران تا دبیرستان یا نزدیک به دبیرستان منتظر ماندند.

والدینی که حضانت مشترک دارند می خواستند مستقیما با فرزندان خود ارتباط برقرار کنند. دیگران بچه‌هایی داشتند که سوار اتوبوس می‌شدند و پیاده به خانه می‌رفتند و می‌خواستند اطمینان حاصل کنند که اگر مشکلی پیش آمد می‌توانند تماس بگیرند. برای آن خانواده ها، تلفن یک لوکس نیست. این ابزاری برای ایمنی و ارتباطات است.

چیزی که من یاد گرفتم این است که یک سن جادویی وجود ندارد که بچه ها برای تلفن آماده شوند. این مانند یک صندلی ماشین نیست، که در آن قوانین شرایط سن، قد یا وزن را تعیین می کنند تا تعیین کنند که چه زمانی کودکان می توانند با خیال راحت بدون صندلی سوار شوند. در این خیابان های تلفن همراه، بیشتر به مسئولیت، اعتماد و سبک زندگی مربوط می شود.

اما در حالی که والدین در مورد سن اختلاف نظر داشتند، یک نگرانی مدام مطرح می شد: رسانه های اجتماعی.

بسیاری با تلفن برای ارتباط راحت بودند. چیزی که آنها را نگران کرد دسترسی به پلتفرم هایی بود که در آن قلدری، مقایسه اجتماعی و محتوای نامناسب می تواند بر سلامت روان کودکان تأثیر بگذارد. و من آن را دریافت می کنم. اما لازم نیست شماره تلفن همراه با TikTok، Instagram یا دسترسی نامحدود به اینترنت باشد.

قبل از اینکه مرا به خاطر این که به یک بچه 9 ساله شماره تلفن می دهم قضاوت کنید، بگذارید در مورد او به شما بگویم. او زنگ‌هایی را تنظیم می‌کند تا از خواب بیدار شود، به رختخواب برود و نگهدارنده‌اش را تمیز کند. او لباس‌هایش را انتخاب می‌کند، لباس می‌پوشد، تکالیفش را مستقل انجام می‌دهد و چیزهای تقویمش را دنبال می‌کند. او نسبت به بزرگسالانی که من می شناسم، مسئولیت پذیر، منظم و منظم تر است.

او همچنین قبل از استفاده از مسنجر کیدز، جایی که من مکالمات را نظارت می کنم و مخاطبین را مدیریت می کنم، اجازه می خواهد. هرازگاهی متوجه می شوم که او یکی از دوستانش را بلاک کرده است.

"مامان، او بد رفتار می کرد. من آن انرژی را احساس نمی کردم."

در نه سالگی، دخترم ظاهرا چیزی را آموخته است که برخی از بزرگسالان دهه‌ها تلاش می‌کنند یاد بگیرند: محافظت از آرامش خود.

البته بلاک کردن یک نفر همیشه راه حل نیست. کودکان نیز باید یاد بگیرند که چگونه اختلافات را حل کنند. اما من قدردانی می کنم که او تشخیص می دهد که کسی با او مهربانانه رفتار نمی کند. آیا این بدان معناست که او برای هر چیزی که با تلفن همراه است آماده است؟ نه لزوما.

در اینجا در تگزاس، قانون ایالتی به طور کلی دانش آموزان را از استفاده از وسایل ارتباطی شخصی در طول روز مدرسه، با استثنائات محدود، منع می کند. که شامل ناهار و دوره های گذراندن می شود.

به عنوان یک پدر و مادر، من از آن قدردانی می کنم. کودکان باید در حال یادگیری باشند، نه اینکه در طول کلاس ریاضی در TikTok پیمایش کنند. اما در خارج از مدرسه، چگونه به بچه‌ها کمک می‌کنیم تا روابط دوستانه خود را حفظ کنند، بدون اینکه آن‌ها را در معرض فناوری‌های بیشتری از آنچه که آماده رسیدگی هستند، حفظ کنیم؟

تماس های تلفنی می تواند به کودکان کمک کند مکالمه و گوش دادن را تمرین کنند. اما زمان استفاده از صفحه نمایش نباید جایگزین تعامل چهره به چهره یا خواب شود. اگر او شماره ای دریافت کند، قوانینی وجود خواهد داشت.

بدون اجازه رسانه های اجتماعی یا برنامه دانلود نمی شود. هیچ گوشی در اتاق خواب شبانه نیست. عدم ارتباط با غریبه ها و در 9، هیچ انتظاری از حریم خصوصی دیجیتال کامل نیست. تلفن یک امتیاز است، نه یک حق.

چند نفر از ما نمی‌توانیم بدون چک کردن گوشی‌هایمان شام را بخوریم؟ چند نفر در فیس بوک، اینستاگرام یا تیک تاک با خانواده می نشینند، از نظر جسمی حضور دارند اما از نظر ذهنی گم شده اند؟

و طنز ماجرا اینجاست: ما تلفن داریم، اما بسیاری از ما دیگر حتی نمی‌خواهیم با آن صحبت کنیم. "به من پیام بده. زنگ نزن."

من هم مقصرم اگر کسی خارج از پنج نفر اول مورد علاقه من تماس بگیرد، به تلفن زنگ می زند که انگار یک بازاریاب تلفنی است که می خواهد گارانتی طولانی مدت ماشین را به من بفروشد.

یادتان هست زمانی که برای پاسخگویی به تلفن خانه مسابقه می دادیم؟ حالا ما زنگ تلفن‌هایمان را تماشا می‌کنیم و منتظر پیامی هستیم که توضیح دهد چرا کسی جرات تماس تلفنی را داشت. ما آنقدر به دستگاه‌هایمان متصل شده‌ایم که ارتباطمان با افرادی که درست در مقابلمان هستند قطع شده است. و اکنون ما نگران هستیم که فرزندانمان نیز همین رفتار را داشته باشند.

بخشی از من یک دختر کوچک مسئول را می بیند که آماده استقلال بیشتر است. بخشی دیگر کودکی نه ساله را می بیند که دوران کودکی زیادی در پیش دارد. شاید پاسخ به تماس با دوستان مثبت باشد، اما هنوز برای رسانه های اجتماعی خیر.

به استقلال بله، اما با حد و مرز. چون جایی بین دختر کوچکی که برای مسواک زدن نیاز به یادآوری داشت و دختر 9 ساله ای که اکنون زنگ ساعت خود را تنظیم می کند، دخترم بزرگ شده است.

شاید سخت‌ترین بخش فرزندپروری این باشد که تصمیم نگیریم چه زمانی فرزندانمان برای استقلال بیشتر آماده هستند. این پذیرفتن است که گاهی ممکن است قبل از ما آماده باشند.

Emeri B. Montgomery مدیر عملیات صفحه اصلی نیوزویک است.