کوچک شدن بی‌صدا BusConnects یک حماقت است

ده سال پیش، سازمان حمل و نقل ملی یک طرح BusConnects را برای دوبلین راه اندازی کرد. این برای ترکیب خدمات با فرکانس بالا با 12 راهرو جدید طراحی شده است که در آن اتوبوس ها در اولویت قرار می گیرند و دوچرخه سواران عبوری امن دارند. پس از تحویل، سیستم اتوبوسرانی که هنوز در مسیرهای تراموا از دهه 1870 در حال حرکت است، دگرگون می شود، در حالی که دوبلین را دوباره به شهری عالی برای سوار شدن بر دوچرخه تبدیل می کند.

یک فرآیند مشاوره عمومی گسترده دنبال شد، که مخالفت مردم محلی را برانگیخت که به طور قابل درک نگران بودند که راهروها برخی از باغ های جلویی آنها را بگیرند، درختان بسیار دوست داشتنی را قطع کنند یا شخصیت روستایشان را برای همیشه تغییر دهند. انصافا مهندسان گوش می‌دادند و طرح‌های خود را تطبیق می‌دادند. آنها به آرامی اما مطمئنا مردم را نه تنها در جوامع بلکه با اکثریت نمایندگان عمومی جذب کردند.

در پایان از آنچه برنامه ریزی شده بود حمایت گسترده ای صورت گرفت و مسئولان با اطمینان به دنبال دریافت مهر تایید رسمی وارد سیستم برنامه ریزی شدند. ده سال بعد بالاخره مجوزهای لازم را داریم. هشت کریدور از 12 کریدور دوبلین به طور کامل تایید شده اند و چهار راهروی باقی مانده در آخرین مرحله رسیدگی قضایی هستند.

موفقیت اولیه این رویکرد چنین بود که تصمیم گرفته شد طرح‌های BusConnects مشابهی برای کورک و گالوی ارائه شود. در کورک، رایزنی عمومی مجددا مخالفت واقعی را برانگیخت، اما هفت راهرو اتوبوسرانی اصلی شهر در نهایت شناسایی و به طور کلی مورد توافق قرار گرفتند، تنها با تصویب برنامه‌ریزی‌های آینده.

در گالوی، یک راهروی برنامه ریزی شده برای جاده دوبلین دارای تمام مجوزهای لازم است و یک راهرو مهم بین شهری فقط در انتظار تصمیم نهایی دادگاه است. این مسیر را می توان در مدت زمان مضاعف ساخت زیرا به کارهای سرمایه نسبتا کمی نیاز دارد. این شهر را متحول می‌کند و تمام مسکن‌ها را از یک سو به تمام ادارات و کارخانه‌ها از سوی دیگر پیوند می‌دهد.

از آنجایی که شهرهای هوشمند استفاده از خودرو را کاهش می دهند، ایرلند همه چیز را وارد عمل می کند

لیمریک و واترفورد همچنین شبکه‌های اتوبوس شهری خود را بررسی کردند و برنامه‌هایی برای اطمینان از افزایش جمعیت برنامه‌ریزی شده خود ارائه کردند. چارچوب برنامه ریزی ملی همه چیز در مورد ترویج توسعه متعادل منطقه ای بهتر و رشد فشرده تر است، اما اگر ابتدا سیستم های حمل و نقل عمومی وجود نداشته باشد، کارساز نخواهد بود.

پس از 10 سال برنامه ریزی، همه چیز آماده بود - یا اینطور به نظر می رسید تا زمانی که در سال گذشته برنامه توسعه ملی بررسی شد، که هیچ پول اضافی به وزارت حمل و نقل نداد و آنها را مجبور کرد که بین کل پروژه های حمل و نقلی که در حال توسعه هستند، یکی را انتخاب کنند.

دولت تصمیم گرفت برای مترو، قطار شهری کورک، ارتقای دارت وست، فینگلاس لواس، جاده حلقه‌ای گالوی، ارتقای A5 و بزرگراه M20 از لیمریک تا کورک، بودجه را در اولویت قرار دهد. خط ریلی ناوان و دیگر به‌روزرسانی‌های ریلی دارت و لیمریک باید حداقل یک یا دو دهه دیگر صبر کنند.

اما این BusConnects است که بزرگترین بازنده بود. در دوبلین، تنها سه کریدور از 12 راهرو اتوبوسرانی قبل از سال 2030 شروع به ساخت خواهند کرد و به سختی هیچ بودجه ای برای خدمات اتوبوس جدید که قرار بود در همان دوره معرفی شوند، وجود ندارد.

در کورک، فقط پول کافی برای ساخت یکی از هفت راهرو اتوبوس وعده داده شده وجود دارد. در گالوی، وزیر حمل و نقل شان کانی اخیرا اعلام کرد که می خواهد از ساخت راهروهای اتوبوس تا شروع جاده کمربندی خودداری کند. و در لیمریک و واترفورد، کار بر روی مسیرهای اتوبوس جدید عملا متوقف شده است.

وقتی کودکی می پرسد: "چرا با وسیله ای رانندگی می کنیم که سیاره ما را می کشد، چه خواهید گفت؟"

ما میلیاردها دلار برای ساخت یک بزرگراه بین کورک و لیمریک هزینه خواهیم کرد و ترافیک بیشتری را به شهرهایی که نمی توانند با آن کنار بیایند، بیاوریم. ما در نهایت با ده ها هزار خانه ساخته شده پیرامون خدمات حمل و نقل عمومی وعده داده شده، که هرگز تحویل داده نمی شوند، خواهیم بود. گالوی، لیمریک و واترفورد با همه افرادی که هنوز رانندگی می کنند، گسترش بیشتری خواهند یافت و استراتژی حمل و نقل را ادامه می دهند که هرگز نمی تواند کارساز باشد.

هیچ چیز اجتناب ناپذیری در مورد این رها شدن حمل و نقل عمومی وجود ندارد. این یک انتخاب سیاسی در مورد اینکه چه چیزی در اولویت است. برخی از نمایندگان ممکن است فکر کنند که قرار دادن خطوط اتوبوس و دوچرخه محبوبیتی ندارد، در حالی که عقب نشینی و گفتن هیچ چیز به سود انتخاباتی منجر می شود.

اما سکوت آنها به شهروندان ما ضرر می رساند. اگر شوراها وانمود کنند که طرح‌های توسعه‌شان بدون راه‌حل‌های مناسب حمل‌ونقل معنا دارد، شکست می‌خورند. اگر ما به امضای برنامه‌های اقدام اقلیمی ادامه دهیم و در عین حال استراتژی‌های حمل‌ونقلی را دنبال کنیم که کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای را غیرممکن می‌سازد، ایمان عمومی به سیاست کاهش می‌یابد. در برخی مواقع، افرادی که واقعا خواهان حمل‌ونقل عمومی و خیابان‌های امن هستند، صدای خود را پیدا می‌کنند و خواستار جایگزینی پایدارتر هستند.

زمان آن فرا رسیده است که آن مردم به آنچه در حال وقوع است اعتراض کنند. آیا وابستگی به خودرو آنقدر در جامعه ما ریشه دوانده است که ما حتی نمی توانیم راه های بهتری برای رفت و آمد تصور کنیم؟ آیا مایلیم که BusConnects به این شکل رها شود؟ آیا حاضریم به سادگی بپذیریم که تا آخر عمر در ترافیک گیر کرده ایم؟