کویکرهای کنیا از آهنگ و رقص برای نگه داشتن نسل های جوان در کلیسا استفاده می کنند

یک گروه کر یک سرود محلی کامل با آلات موسیقی را به صدا در می‌آورد که اکثرا زنانی که لباس‌های سفید پوشیده‌اند، می‌رقصند و دست می‌زنند. خانه گردهمایی کواکر در غرب کنیا تضاد شدیدی با سکوت کر کننده ای است که در میان تمرین کنندگان دین در ایالات متحده امری عادی است.

فضا شبیه کلیساهای پنطیکاستی است، با سرودها و بیانیه های معنوی بسیار آشنا برای کسانی که در کلیساهای دیگر خوانده می شوند. اما کلیسای دوستان در چپتولو هیچ نشانی از صلیب، نقاشی یا مجسمه عیسی مسیح ندارد، که در اکثر کلیساهای مسیحی معمول است.

کواکریسم در قرن هفدهم در انگلستان سرچشمه گرفت، زمانی که جورج فاکس، که به تاکید آنگلیکان بر مراسم اعتراض داشت، این گروه را تأسیس کرد. در دهه 1640، او گفت که صدایی شنیده است که او را به ایجاد رابطه شخصی با مسیح، که به عنوان نور درونی توصیف می‌شود، سوق داد.

تخمین زده می شود که 400000 عضو در سراسر جهان از انجمن مذهبی دوستان یا کویکرها وجود دارد. حدود نیمی از آنها در آفریقا زندگی می کنند و اکثر آنها در کنیا هستند، جایی که آمریکایی ها این دین را معرفی کردند. کواکرها در ایالات متحده به نور درونی اعتقاد دارند و از عبادت و موعظه با صدای بلند اجتناب می‌کنند تا در سکوت منتظر پیام‌های فردی خداوند باشند.

در کنیا، توماس آمالمبا 90 ساله که از پدری کواکر و مادری ارتش رستگاری به دنیا آمد، روزهایی را به یاد می آورد که موسیقی کندتر و متفاوت از موسیقی فعلی بود که با معرفی سازهای معاصر مدرن شده است.

آمالمبا گفت: «افراد مسن وقتی به مراسم کلیسا می رویم، احساس ناراحتی می کنیم.

در کلیسای چپتولو آمالمبا، کشیش ارشد کندی شیورنجه گفت که موسیقی باید مرتبط و متناسب با بافت محلی باشد.

شیورنج گفت: «ما نیاز داشتیم جوانان را اسیر کنیم و سالمندان را دوباره انرژی دهیم تا خدمات ما پر جنب و جوش باشد.

در اکثر عبادتگاه های کواکر، روحانی، منبر و محراب وجود ندارد. هیچ کس آواز نمی خواند یا شعار نمی دهد، بخور نمی سوزاند و شمع روشن نمی کند. آنها سخن نمی گویند تا اینکه پیامی از جانب خدا از آنها عبور کند.

هنگامی که مبلغان آمریکایی از نشست دوستان متحد در ایندیانا در سال 1902 به شهر تپه ای غربی کنیا کایموسی رسیدند، نسخه ای از کواکریسم را معرفی کردند که شامل سرودهای آهسته و بشارت بود. آن‌ها در مدارس و بیمارستان‌هایی سرمایه‌گذاری کردند که به بسیاری از مردم محلی کمک کرد.

پدربزرگ کشیش شیورنجه اولین کشیش کلیسای چپتولو بود که بر روی تپه ای نزدیک خانه خانواده آنها قرار دارد. او بر این باور است که پرستش خاموش یا نسخه برنامه‌ریزی نشده کواکریسم، ممکن است پدربزرگش را که جزو اولین نوکیشان بود، نبرده باشد.

او گفت: «اگر شما فقط یک سرویس برنامه‌ریزی نشده بیاورید که مردم در آن ساکت بنشینند، مطمئن نیستم که مردم تمرکز کنند.

با گذشت سالها، تعداد کوایکرهای کنیایی پس از افزودن سرعت بیشتر به موسیقی و ترکیب آلات موسیقی مدرن برای جذب جوانانی که قبلا آنها را خسته کننده می دانستند، افزایش یافته است.

رز اوساید به یاد می‌آورد: "ما عادت داشتیم در مورد اینکه مادربزرگ‌هایمان این آهنگ‌ها را آهسته می‌خوانند، شوخی می‌کردیم و برای همیشه یک آهنگ را تمام می‌کردند تا در نهایت چرت می‌زدند. آنها حتی دست خود را هم نمی‌زدند، چه برسد به نواختن طبل آفریقایی. آهنگ‌ها آهسته‌ترین آهنگ‌هایی بودند که در عمرم شنیده بودم."

در یک مراسم یکشنبه اخیر در کلیسای چپتولو، که از 100 سال پیش وجود داشت، اکثرا جوانان بودند که جلسات ستایش و عبادت را رهبری می کردند. حتی زمانی که زنان مسن‌تر یک سرود را قبل از برنامه وقف کودک رهبری می‌کردند، باز هم با کیبوردی که توسط مرد جوان کویکر نواخته می‌شد، در سرعت خود هدایت می‌شدند.

کاترین ایکالاکالا تقریبا 50 سال است که کواکر بوده است. او زمانی را به یاد می آورد که جوانان از رفتن به کلیسا اجتناب می کردند.

او گفت: «جوانان ما را در حال آواز خواندن اسلوموشن می دیدند در حالی که سایر کلیساها موسیقی سریع تری داشتند. بنابراین آنها به کلیساهای دیگر می رفتند و بنابراین ما یک صفحه کلید خریدیم که همه این جوانان را به کلیسا آورده است.

انجیلیسم توسط کواکرهایی که از عبادت خاموش پیروی می کنند، انجام نمی شود. آنها به رشد از طریق پیروان متقاعد به خود اعتقاد دارند. کالج الهیات دوستان در Kaimosi اکنون دارای بیش از 400 دانشجو در محوطه دانشگاه و آنلاین است.

رابرت وافولا، مدیر کالج، گفت که این آموزش تضمین می‌کند که پیام صحیح به جماعت آموزش داده می‌شود و در کشورهای دیگر مانند رواندا، جایی که دولت در سرکوب اخیر توسط کشیش‌های آموزش‌دیده، 70 کلیسای کواکر را بست، کمک کرده است.

وافولا گفت که نقش وزرای شبانی به ویژه در دنیای مدرن، که در آن اصطکاک های سیاسی اغلب صلح در جامعه را تهدید می کند، مهم است. وی خاطرنشان کرد که دکترین کواکر که بر پایه صلح استوار است، در جریان تنش های قومی و خشونت های پس از انتخابات در کنیا و همچنین در درگیری های منطقه ای مفید بوده است.

وافولا گفت: «کواکریسم صلح را در سراسر شرق آفریقا گسترش داده است، به عنوان مثال در رواندا و حتی در کنگو، جایی که کوئکرها از طریق گروه‌های اصلی در ایجاد صلح مشارکت می‌کنند». "ما یک کشیش از این کالج داریم که در مرکز صلح در رواندا کار می کند."

این کالج اکنون دارای یک برنامه آرشیو Quaker است. در میان آرشیوها، انجیل قدیمی است که به زبان محلی ماراگولی نوشته شده و توسط کواکرهای اولیه و اولین نوکیشان استفاده شده است.

با رفتن مبلغان مذهبی، کلیسا تغییراتی ایجاد کرده است تا اطمینان حاصل شود که همچنان در حال گسترش است، اما برخی از به روز رسانی ها نسل قدیم را نگران کرده است.

کشیش Shiverenje گفت که این ماموریت در ابتدا توسط اهداکنندگان تامین مالی شد، اما اکنون مردم محلی باید برای ادامه برنامه ها بودجه جمع آوری کنند.

آمالبا موافقت کرد که تغییر مهم است. اما او هشدار داد که تاکید بر پرداخت پول در کلیسا باعث ایجاد این حس می شود که آنها "برکت می خرند".

Linet Mmbone، دستیار کتابدار در کالج، گفت که گروهی از محققان متوجه شدند که جوانان به یک نقطه مرجع نیاز دارند و پروژه ای را برای صحبت با کویکرهای اولیه و به دست آوردن مطالبی مانند یادداشت ها از جلسات اولیه سالانه آغاز کردند.

اممبون گفت: «از آنجایی که نمی‌خواهیم شأن خود را به عنوان کویکرها از دست بدهیم، می‌خواهیم به ریشه‌ها برگردیم و خدمات خود را به روشی که کویکرهای اولیه انجام می‌دادند انجام دهیم.»