کیسی افلک در مورد رقابت مت دیمون، تماس تلفنی با کریس نولان و غرور آفرین "خارج از هالیوود"

روز دوشنبه نوبت کیسی افلک در صندلی داغ زوریخ بود که ستاره آمریکایی در یک مسترکلاس قبل از اولین نمایش سومین فیلم کارگردانی خود، کمپانی، در جشنواره فیلم سوئیس، صریح صحبت کرد.

مکالمه با کریستین یونگن، مدیر اجرایی رویداد، حرفه ای بود و اوج شهرت بین المللی بوستنی بوستنی را ترسیم کرد، از انتقال او به لس آنجلس به عنوان یک بازیگر مشتاق و تصمیمات اولیه حرفه ای تا برنده شدن اسکار در منچستر کنار دریا (2016) و کارگردان شدن.

البته، شما نمی توانید میزبان افلک باشید و درباره مت دیمون، بهترین دوست دوران کودکی برادر بزرگتر کیسی، بن، بحث نکنید. او با شوخ طبعی رقابت بین مردان را کم اهمیت جلوه داد، اما تجربه مشترک آنها در تئاتر را که در ساحل شرقی بزرگ شده بودند تمجید کرد. او گفت: "همه ما معلم تئاتر یکسانی داشتیم، […] و بازیگران زیادی از این بخش تئاتر می آمدند. ما در یک مدرسه دولتی بزرگ بودیم، و فقط این معلم تئاتر عالی را داشتیم، و او باعث شد بچه ها عاشق تئاتر و بازیگری شوند."

[او] برون‌گرا بود و نمایش‌های استعدادیابی و چیزهای دیگر انجام می‌داد. و شکی وجود نداشت که او به کجا می رود، اما بقیه ما در تلاش بودیم تا آن را کشف کنیم. داستان‌های مرتبط فیلم‌ها نائومی واتس از بیلی کروداپ به دلیل حمایت از فعالیت‌های دوران یائسگی‌اش تمجید می‌کند: فیلم‌های «خیلی شیرین -- و سکسی» آنا کندریک درباره کارگردانی «هفت شوهر اولین هوگو» «بر فراز ماه» است.

بازیگر «ویل هانتینگ خوب» و «Ocean's Eleven» گفت که بازی پر سر و صدای دیمون را در غول باکس آفیس کریستوفر نولان «ادیسه» دیده است، اما از این واقعیت که هر سه آن‌ها مسیرهای بسیار متنوعی را دنبال کرده‌اند، احساس آرامش می‌کند. افلک شروع کرد: «همه ما به روشی عجیب و بسیار واضح با هم تفاوت داریم. «مت بازیگر فوق‌العاده با استعدادی است. او یک مورد خنده‌دار است، زیرا او یک بازیگر بسیار با استعداد است که در عین حال نوعی شخصیت ستاره سینما، جذابیت بت‌های ماتینه دارد، که من و بن واقعا آن را نداریم.

به نظر می‌رسد بن بیشتر شبیه یک ستاره سینما است و از همان ابتدا به بازیگر اصلی متمایل شده است، اما بازی‌های مورد علاقه افلک از این زوج زمانی است که آن‌ها در نقش‌های شخصیتی نقش‌آفرینی می‌کنند. «وقتی مت «آقای ریپلی با استعداد» را بازی کرد، فکر می‌کردم که او باورنکردنی است.

یونگن به پروفایل قدیمی ورایتی اشاره کرد که در آن افلک به عنوان یک فرد خارجی هالیوود شناخته می شد. در ابتدا، افلک از این بابت "دیوانه" بود. "من این را دیدم و فکر کردم، "مرد، من برای همیشه به عنوان یک فرد خارجی فکر می‌کنم، مهم نیست که چه کار می‌کنم." شما می‌توانید اسکار برنده شوید، یا می‌توانید یک فیلم استودیویی غول پیکر بسازید، و فکر می‌کنم مردم فقط یک‌طرفه به مردم فکر می‌کنند، و بعد تغییر آن به چیزهای زیادی نیاز دارد. تجلی متعاقب آن رهایی بخش بود و به او اجازه داد تا این برچسب را پس بگیرد. "یک ثانیه با آن نشسته بودم و فکر کردم، "آیا من دیوانه هستم؟ من آن را دوست دارم." من نمی خواهم یک خودی باشم.

من عاشق خارجی بودن هستم. من ترجیح می دهم در هالیوود یک خارجی باشم تا یک خودی در هالیوود. من فکر نمی کنم این یک فرهنگ عالی باشد. من عاشق فیلم های هالیوود نیستم. من سیستم هالیوود را دوست ندارم و بسیار خوشحالم که به عنوان یک فرد خارجی فکر می کنم.

در پاسخ، یونگن به ستاره اشاره کرد که او به زندگی در لس آنجلس ادامه می‌دهد و مانند دیمون در پروژه‌های نولان حضور داشته است: به‌ویژه Interstellar (2014) و Oppenheimer (2023)، بنابراین او با یک موفقیت تجاری غریبه نیست. افلک وقتی از برنده اسکار بریتانیایی درخواست مشاوره کارگردانی کرد، حکایتی به خصوص سرگرم کننده – و شاید کمی ناخوشایند – داشت. افلک درباره نولان گفت: «یک بار با او تماس گرفتم. من با پسرم از مدرسه به خانه رانندگی می‌کردم و درباره تنت صحبت می‌کردیم و در مورد آن اختلاف نظر داشتیم.

و من فکر کردم، "بیایید این را حل کنیم." و با کریس تماس گرفتیم، که احتمالا اشتباه بوده است. من [در واقع] با اما [توماس]، همسرش تماس گرفتم، و گفتم: «فقط یک سؤال سریع دارم» و با او تماس گرفتیم و چیزی را پرسیدیم که احتمالا می‌توانستیم [در] Reddit نگاه کنیم و بفهمیم.

او اعتراف کرد که افلک آن را از منبع می خواست، اما زمانی که نولان با آنها صحبت کرد، بازیگر از این که حتی پرسید خجالت کشید. او خندید: "این خیلی واضح به نظر می رسید. سپس ما گفتیم: "ممنونم." و تمام شد.

این بازیگر که تبدیل به فیلم شد، نولان را به‌عنوان کارگردان تحسین کرد، و اگرچه اذعان داشت که به شخص خاصی به‌عنوان الهام‌بخش نگاه نمی‌کند، اما از نولان و گاس ون سنت (که در سال 2002 افلک را کارگردانی کرد) به‌عنوان نویسندگانی نام برد که «فقط چیزهایی می‌سازند که واقعا به آن‌ها علاقه دارند». او ادامه داد: "نولان احتمالا یک نمونه عالی از آن است. علیرغم این واقعیت که او این فیلم های غول پیکر، بسیار محبوب و موفق را می سازد، من فکر نمی کنم که او کارهایی انجام می دهد که فکر می کند دیگران را خوشحال می کند."

در مورد برنده شدن اسکار افلک به عنوان یک سرایدار غمگین در فیلم منچستر کنار دریا به کارگردانی کنت لونرگان، او توضیح داد که همه اینها هنوز مبهوت کننده است - و "خفیف آسیب زا". این بازیگر گفت: "من همه این افراد را در این دسته داشتم که قهرمانان من بودند - ویگو مورتنسن و دنزل [واشنگتن]، و سپس همتایانم که عالی هستند - اندرو گارفیلد و رایان گاسلینگ. به نظر کلیشه ای می رسد، اما من خیلی خوشحال بودم که آنجا بودم.

من واقعا انتظار نداشتم که برنده شوم، زیرا فکر می‌کردم دنزل برنده خواهد شد و این کاملا خوب بود.» او اعتراف کرد که حتی یک کلمه از سخنرانی‌اش را برنامه‌ریزی نکرده است و پس از ترک صحنه و فهمیدن اینکه فراموش کرده از «همه افرادی که باید از آنها تشکر کنید» از جمله لونرگان و بچه‌هایش تشکر کند، ناراحت شد.

افلک هیچ کس دیگری جز لئو دی کاپریو را به یاد نمی آورد که به کمک آمد: "من فقط راهم را زیر لب زمزمه کردم و از صحنه خارج شدم، بنابراین کمی آسیب زا بود. اما یادم می آید که از صحنه خارج شدم و دیدم، به دلایلی، لئوناردو دی کاپریو آنجا در بال ها ایستاده بود، و من در لحظه ای از وحشت گیر کرده بودم، خنده ای بزرگ و ناآرام به من می داد. احساس بهتری داشتم.»

کمپانی که در حال حاضر راه خود را از طریق مدار جشنواره می گذراند، در یک شب زمستانی در سال 1975 اتفاق می افتد و فیلمساز نیک نولت، بن مندلسون، امیلی آلین لیند و سیدنی چندلر همگی در کنار دو پسرش آتیکوس و ایندیانا افلک همبازی هستند. اولین کارگردانی او، من هنوز اینجا هستم (2010)، "بسیار تجربی بود، و مردم بیشتر از آن متنفر بودند." دومین فیلم او، Light of My Life (2019) در طول همه گیری همه گیر به نمایش درآمد، بنابراین خواندن آن برای افلک دشوار بود.

او با شرکت اولین نمایش ونیز، آنقدر مشتاق حضور در جشنواره‌های پاییزی بود که نسخه ناتمام آن را نمایش داد و از واکنش تماشاگران به عنوان بازخورد استفاده کرد.

او گفت: «به عنوان کارگردان ترسناک است که فیلمی بیاورم که هنوز در حال کار بر روی آن هستم. ما هنوز در حال سخت‌تر کردن آن هستیم و روی موسیقی کار می‌کنیم، و بنابراین نشان دادن آن به مخاطبان پر از مردم و خودم می‌دانم که چیزهایی وجود دارد که می‌خواهم تغییر دهم، دشوار است، اما وقتی تمام شد، آن را رها می‌کنم. قول می‌دهم.» این فیلم به پدر و مادرش تقدیم می شود که هر دو اوایل امسال فوت کردند.

افلک بخشی از استاد کلاس زوریخ بود که شامل جان تورتورو، نائومی واتس و آنا کندریک نیز بود. نسخه بیست و دوم از 24 سپتامبر تا اکتبر اجرا می شود. 4.