گانتز: پس از اکتبر. 7، آینده اسرائیل به یک دولت گسترده، معتدل و رژیم صهیونیستی بستگی دارد

در روزهای پر از سایه پس از 7 اکتبر 2023، چیزهای کمی به اندازه درک جدی این بود که آنچه که بود نمی‌توانست دوباره تکرار شود، و همه چیز باید تغییر کند. سه سال بعد، و پیش از اولین انتخابات از آن روز، با نظرسنجی‌ها که به بن‌بست سیاسی دیگری اشاره می‌کرد، این درک هنوز یک پاسخ جمعی روشن به این سوال ارائه نکرده است. نزدیک به روز انتخابات در 27 اکتبر.

ما با تهدیدات جدی، از جمله نگران‌کننده‌ترین تهدیدها از زمان تولد دوباره کشورمان مواجه هستیم: کاهش جایگاه جهانی، افزایش یهودستیزی، ضعیف شدن ارتباط با جوامع یهودی خارج از کشور و مهمتر از همه، شکاف داخلی فلج‌کننده بر سر پرسش‌هایی که ما را مشخص می‌کند. رهبرانی که در این لحظه با آن روبرو هستند نمی‌توانند آن‌هایی باشند که این شکاف را عمیق‌تر کنند. اسرائیل اکنون به یک دولت صهیونیستی میانه رو گسترده نیاز دارد - از راست مسئول تا چپ مسئول، و به اندازه کافی قوی که بتواند بدون وابستگی به رادیکال های سیاسی حکومت کند.

این یک ضرورت استراتژیک است. وقتی صحبت از روابط اسرائیل و ایالات متحده به میان می آید، اسرائیلی ها باید هشدار اخیر برد شرمن، نماینده کنگره کالیفرنیا در مورد کاهش حمایت از اسرائیل در آمریکا را جدی بگیرند، به ویژه به این دلیل که این هشدار از سوی یکی از دوستان دیرینه دموکرات اسرائیل می آید. لفاظی ها و مواضع رادیکال شخصیت هایی مانند ایتامار بن گویر، وزیر امنیت ملی در دولت بنیامین نتانیاهو، می تواند به جایگاه اسرائیل لطمه وارد کند حتی زمانی که به سیاست دولتی تبدیل نشود یا در صحنه اجرا شود. اتحاد آمریکا و اسرائیل باید از سیاست حزبی فراتر رود.

itics اسرائیل مجبور نیست با هر انتقادی که از واشنگتن وارد می شود موافقت کند. ما یک کشور مستقل هستیم و باید تصمیمات امنیتی خود را اتخاذ کنیم و در عین حال برای کاهش وابستگی غیرضروری به حمایت خارجی تلاش کنیم. اما وقتی دوستانی که دهه‌ها از اسرائیل دفاع کرده‌اند به ما می‌گویند که مشکلی پیش می‌رود، ما باید گوش کنیم. اتحاد آمریکا و اسرائیل نمی تواند گروگان سیاست های حزبی باشد. روسای جمهور تغییر می کنند، اکثریت کنگره تغییر می کنند و نسل های سیاسی تغییر می کنند.

اتحاد باید آنقدر قوی باشد که بتواند همه آنها را تحمل کند. همین امر در مورد رابطه اسرائیل با یهودیان آمریکایی نیز صادق است. یهودیان آمریکایی هرگز نباید مجبور شوند از هر وزیر یا دولت اسرائیل برای نشان دادن حمایت خود از اسرائیل حمایت کنند. انتقاد از دیدگاه سیاسی، رد دولت یهود نیست. یهودیان آمریکایی خارج از عرصه دموکراتیک اسرائیل باقی می مانند، اما اسرائیل دولت-ملت قوم یهود است و ما باید از گفتگو بر سر آینده مشترک خود محافظت کنیم. دولت ها می آیند و می روند. قوم یهودی چنین نیست. این مسئولیت یک بعد مذهبی نیز دارد.

دیوار غربی باید نماد تاریخ و سرنوشت مشترک قوم یهود باشد. در عوض، سیاست های ائتلاف محدود اجازه داده است که این سوال که یهودیان چگونه می توانند در آنجا دعا کنند، به منبع دیگری برای تفرقه بین اسرائیل و یهودیان خارج از کشور تبدیل شود. قبلا گفته‌ام که دیوار غربی به اندازه‌ای بزرگ است که همه را در خود جای دهد. هنوز هم هست. پیامدهای اهرم های نامتناسب برای رادیکال ها در مرزهای اسرائیل متوقف نمی شود. پیمان ابراهیم نشان داد که جایگزین چگونه می تواند باشد.

آنها این فرض را که اسرائیل محکوم به انزوا از بسیاری از مناطق ما است، از بین بردند. فصل بعدی می تواند حتی پیامدتر باشد. معماری منطقه‌ای که اسرائیل، ایالات متحده و کشورهای میانه‌رو عرب و مسلمان را از طریق امنیت، فناوری، تجارت و منافع استراتژیک مشترک به هم متصل می‌کند، می‌تواند موقعیت اسرائیل را برای نسل‌ها تغییر دهد. اما اسرائیل برای پیگیری آن به اتاق سیاسی نیاز دارد.

گروه‌های اقلیت مذهبی نفوذ زیادی فراتر از حمایت عمومی خود به دست آورده‌اند. مشکل اسرائیل این نیست که اکثریت اسرائیلی‌ها رادیکال شده‌اند. این است که نظام سیاسی ما بارها و بارها به اقلیت‌های رادیکال قدرتی بسیار فراتر از حمایت عمومی آنها می‌دهد. پس از یک دهه مبارزات سیاسی، من به این نتیجه رسیده‌ام که این مدل نمی‌تواند پایگاه وسیع مورد نیاز برای تصمیم‌گیری و اجرای موثر تصمیم‌گیری‌ها در مورد چالش‌های اساسی ملی اسرائیل را فراهم کند. به همین دلیل است که من معتقدم اسرائیل به یک دولت گسترده صهیونیستی نیاز دارد که توسط نیروهای میانه‌رو لنگر انداخته باشد.

هدف ایجاد قدرت سیاسی کافی در سراسر مرکز مسئول صهیونیستی است که افراط گرایان دیگر ضروری نیستند و دیگر دارای حق وتو بر جهت گیری ملی اسرائیل نیستند. چنین حکومتی می تواند و باید دارای اختلافات جدی بین راست، میانه و چپ باشد. صهیونیسم هرگز نیاز به یکنواختی سیاسی نداشته است.

اما اعضای آن باید مسئولیت های اساسی را به اشتراک بگذارند: دفاع از کشور و تقسیم بارهای آن. حفظ اسرائیل به عنوان یهودی و دموکراتیک؛ احترام به حاکمیت قانون؛ رد نژادپرستی و خشونت سیاسی؛ و درک این موضوع که تصمیمات اتخاذ شده در اورشلیم بر اتحادهای اسرائیل و مردم یهود در کل تأثیر می گذارد. به خاطر آینده اسرائیل و وحدت یهودیان، ما باید قدرت سیاسی را به اکثریت میانه رو بازگردانیم و اطمینان حاصل کنیم که منافع سیاسی محدود بر منافع ملی گسترده تر برتری ندارد.

رهبران سیاسی که آنها را می سازند می توانند و خواهند تعیین کرد که چگونه در واشنگتن، در کنیسه ها، دانشگاه ها، در سازمان های یهودی و در خانواده های سراسر دیاسپورا منعکس شوند.