"گاهی اوقات من کارهای بی رحمانه انجام می دهم - و ارزشش را دارد": هنر بی شرمانه افسانه ای سوفی کال بزرگ

این هنرمند فرانسوی مردم را تعقیب کرده است، به عنوان خدمتکار هتل برای ورود به اتاق ها ژست گرفته و از آخرین نفس مادرش فیلم گرفته است. آیا او هیچ پشیمانی دارد؟ نه! هنگامی که یک نمایش بزرگ در بریتانیا افتتاح می شود، او اوج های حرفه ای خود را به یاد می آورد

من به اندازه کافی مصاحبه با سوفی کال خوانده ام تا بدانم که گفتگوی پیش رو می تواند دشوار باشد. معروف‌ترین هنرمند مفهومی فرانسه می‌تواند یک لمس گریزان باشد. به همین دلیل است که از زن قبل از من که صمیمی است و ظاهرا گشاده رو است و همه لبخند می زند بسیار شگفت زده می شوم. او عینک بزرگ رنگی زده است و پشت آن چشمانش را در حال برق زدن تصویر می کنم. سپس، 10 دقیقه بعد، او به من می گوید که در غیبت وسواس دارد. وقتی دلیلش را می‌پرسم، او می‌گوید: "چرا در انگلیس زندگی می‌کنی؟ چرا آن ژاکت را پوشیده‌ای؟ من اینجا نیستم که با تو درمان کنم."

او از همان آپارتمان پاریس که نزدیک به 50 سال است در آن زندگی می کند با من صحبت می کند. از سقف یک توپ دیسکو آویزان است، و در کنار عکس ها و کتاب ها، جعبه هایی وجود دارد که تصور می کنم با درونی ترین افکار و احساسات سوژه های او پر شده است. از اوایل دهه 1980، کال با هنری که در عین حال صمیمی و جدا، بیمارگونه و بازیگوش است، نامی برای خود دست و پا کرده است و ما را در زندگی دیگران غرق می کند - و همچنین در زندگی خودش.

او با دوربین و دفترچه‌ای در دست، غریبه‌ها را دعوت کرده است تا در تختش بخوابند، به عنوان خدمتکار هتل برای ثبت وسایل مهمانان ژست گرفته و همه را در دفترچه آدرس گم‌شده‌ای فرا می‌خواند تا پرتره‌ای خاص از صاحبش بسازند. او اکنون در ۷۲ سالگی اولین نمایش بزرگ خود را برای نزدیک به دو دهه در بریتانیا افتتاح می کند. به خواندن ادامه دهید...