گراند کنیون 1.2 میلیارد سال از تاریخ زمین را گم کرده است. دانشمندان ممکن است دلیل آن را بفهمند

تاریخ زمین شناسی زمین مانند یک کتاب است. در ابتدای این کتاب، لایه‌هایی از سنگ‌های باستانی متعلق به میلیاردها سال پیش دارید، و با ورق زدن «صفحه‌ها»، این لایه‌ها جوان‌تر می‌شوند. اما بر خلاف کتاب معمولی شما، وقایع نگاری زمین شناسی زمین گاهی اوقات دارای بخش های کامل گم شده ای است که صدها میلیون تا میلیاردها سال را پوشش می دهد - و دانشمندان معتقدند که دلیل آن را کشف کرده اند.

جان وسلی پاول، زمین شناس، برای اولین بار "عدم تطابق بزرگ" را در گراند کنیون شناسایی کرد و توضیح داد که چگونه سنگ های رسوبی کامبرین درست بالای سنگ های آذرین و دگرگونی بسیار قدیمی تر مربوط به بیش از یک میلیارد سال پیش قرار گرفته اند. در مقاله‌ای که امروز در نیچر منتشر شد، محققان نشان دادند که چگونه همرفت گوشته در طی صدها میلیون سال ممکن است منجر به این آرایش زمین‌شناسی عجیبی شود که امروزه می‌بینیم.

بر اساس این مطالعه، این "لایه گمشده" به تدریج در اقیانوس در طول یک دوره غرق شدن آهسته که از آغاز Phanerozoic، عصر زمین شناسی فعلی زمین آغاز شد، فروکش کرد.

سانتوش دانگانا، نویسنده اصلی این مطالعه و کاندیدای دکترا در دانشگاه ولونگونگ استرالیا، در بیانیه‌ای گفت: کتابی را تصور کنید که بخش بزرگی در وسط آن کنده شده است. "عدم انطباق بزرگ همان شکاف در داستان زمین است، با جهش روایت از فصل های اولیه مستقیما به بخش بسیار بعدی داستان. تحقیقات ما نشان می دهد که این صفحات به طور تصادفی گم نشده اند."

محققان تخمین می زنند که عدم انطباق بزرگ نشان دهنده تقریبا 1.2 میلیارد سال سابقه صخره های گم شده در گراند کنیون است. بر اساس یک پست وبلاگ سرویس پارک ملی (NPS) در مورد ناهماهنگی های متعدد گراند کانیون، این شکاف ها لزوما معادل "زمان از دست رفته" ایجاد شده توسط "رویدادهای ناشناخته" نیستند. به عنوان مثال، زمین شناسان می توانند بر اساس لایه های سنگی که یک ناهماهنگی را احاطه کرده اند، استنتاج کنند که ممکن است چه اتفاقی افتاده باشد - مانند اثرات فرسایش طولانی مدت.

NPS توضیح داد که گاهی اوقات، حتی ناهماهنگی‌های کوچک‌تری وجود دارد - به نام ناهماهنگی - که با چشم غیرمسلح کمتر مشهود هستند، اما نشانه‌های نسبتا واضحی از شواهد فسیلی و فرسایش را نشان می‌دهند.

به گفته این بیانیه، ناهماهنگی‌های بزرگ در اروپا، استرالیا، آفریقا و آسیا ظاهر شده‌اند و رکورد گمشده بین 200 میلیون سال تا بیش از یک میلیارد سال است. بنابراین، اگرچه این مقاله در درجه اول بر عدم انطباق بزرگ متمرکز بود، اما از داده‌های سازنده‌های بالتیکا (شمال غربی اوراسیا) و شمال چین نیز برای بررسی این پدیده در مقیاس جهانی استفاده کرد.

نیکلاس فلامنت، نویسنده مسئول این مطالعه، زمین شناس دانشگاه ولونگونگ، در بیانیه توضیح داد: «توضیحات زیادی برای عدم انطباق بزرگ ارائه شده بود، اما تعداد کمی از آنها در برابر چگونگی رفتار واقعی زمین در طول زمان آزمایش شده بودند.

برای این مطالعه، Dhungana و Flament الگوهای همرفت گوشته را در طول صدها میلیون سال مدل‌سازی کردند. سپس، آنها شبیه سازی های خود را با حجم رسوبات حفظ شده در قاره ها در طول زمان مقایسه کردند. همانطور که گوشته - لایه‌ای از سنگ‌های داغ - به آرامی در زیر سطح حرکت می‌کند، این حرکت جریان‌هایی ایجاد می‌کند که می‌تواند تکه‌های عظیمی از زمین را بلند یا پایین بکشد.

با توجه به مدل‌های این تیم، به نظر می‌رسد که حدود یک میلیارد تا ۵۴۰ میلیون سال پیش، این جریان‌ها باعث افزایش تدریجی قاره‌ها شدند. به دنبال آن یک دوره طولانی غرق شدن در طول فانروزوئیک دنبال شد و هسته‌های قاره‌ای باستانی - "صفحه‌های" گمشده ناهماهنگی - احتمالا در اقیانوس ناپدید شدند. سپس، همانطور که بیانیه بیان می کند، دریاها و رسوبات "سطح سنگ فرسوده را مدفون کردند" و منجر به عدم انطباق بزرگی شد که امروز می بینیم.

فلامنت افزود: «گاهی اوقات چیزهایی که گم می‌شوند می‌توانند بیشتر درباره داستان زمین به ما بگویند تا آنچه ما می‌توانیم ببینیم». "یک دوره بلند و طولانی بالا بردن به دنبال یک دوره طولانی غرق شدن می تواند دستور العمل ایده آل برای برداشتن سنگ و حفظ سطح فرسوده باشد."

به‌طور قابل‌توجهی، این تیم دریافت که پیش‌بینی‌های مدل آن نسبتا با مکان‌هایی که بهترین ناهماهنگی‌های حفظ‌شده و مستند کشف شده‌اند، مطابقت دارد. شایان ذکر است که فاصله بین این لایه‌ها - حدود 540 میلیون سال - نشان‌دهنده آغاز دوران کامبرین است، زمانی که حیات روی زمین رشد بی‌سابقه‌ای را تجربه کرد. بر اساس این مقاله، با توجه به اینکه چگونه دینامیک چشم‌انداز بر شیمی آب دریا و موارد دیگر تأثیر می‌گذارد، یافته‌ها ممکن است به سرنخ‌های جدیدی در درک ما از انفجار کامبرین اشاره کند.