گرفتار بین قاتلان: ابولا در یک طرف، دولت اسلامی در طرف دیگر

بسیاری از مردم بر اثر ابولا می میرند که اجساد آنها یکی بر روی دیگری، روی قفسه های موقتی در آلونک کنار دروازه بیمارستان انباشته شده است.

قبرستان اصلی شهر پر است، بنابراین گورهای تازه در بین درختان نخل در کنار جاده فشرده می شوند.

دارو، IV و حفاظت های اولیه به حدی کمیاب بوده است که سه چهارم بیماران ابولا در این شهر محاصره شده کنگو جان خود را از دست داده اند.

با گذشت شش ماه، ابولا همچنان به هک کردن یک مسیر مرگبار در شرق جمهوری دموکراتیک کنگو ادامه می دهد.

هنگامی که شیوع برای اولین بار در ماه مه شناسایی شد، شبیه یک آتش سوزی غول پیکر بود که عفونت ها در تعداد انگشت شماری از شهرهای یک استان متمرکز شده بودند.

از آن زمان به دشمنی بسیار بزرگتر و دست نیافتنی تبدیل شده است که به هشت استان خزیده و در حین حرکت در یکی از جنگل های بارانی بزرگ جهان به نقاط داغ متعددی تقسیم می شود.

به جای یک آتش سوزی بزرگ، اکنون تعداد زیادی آتش سوزی در منطقه وسیعی به اندازه بریتانیا پراکنده شده اند.

کارکنان بهداشتی ویروس را در همان جایی که برای اولین بار شناسایی شد، جمع آوری کرده اند، اما عفونت ها در جاهای دیگر افزایش یافته است. بیاکاتو، شهر کوچکی در اعماق جنگل های بارانی، به طور ناگهانی حدود یک چهارم موارد جدید را در سراسر کشور به خود اختصاص داد. با این حال ساکنان محاصره شده آن تقریبا به طور کامل به حال خود رها شدند و به طرز خطرناکی کمی برای دفاع از خود در برابر سریع‌ترین شیوع ابولا در تاریخ وجود داشتند.

دکتر ژان ژاک مویمب که در سال 1976 به کشف ابولا کمک کرد و اکنون ریاست موسسه ملی تحقیقات زیست پزشکی کنگو را بر عهده دارد، گفت: «ما همان اشتباهات قبلی را می بینیم. "انگار از صفر شروع می کنیم. این بسیار ناامید کننده است."

و اگر این کافی نبود، کمپین مهار این بیماری همه گیر با یک تهدید جدید وحشتناک مواجه شده است: دولت اسلامی.

ابولا قبلا بیاکاتو را زیر آب گرفته بود که در اواسط اکتبر با عکاس دانیل برهولاک به شهر رسیدم. کارکنان بهداشتی خسته 300 مورد را در بازه زمانی یک ماه گزارش کردند که نسبت به ماه قبل 20 مورد افزایش داشت.

اما فقط دو پزشک بودند، ماه‌ها بود که دستمزد دریافت نکرده بودند و احساس می‌کردند کاملا رها شده‌اند. امدادگرانی که به طور معمول به مرکز درمانی ابولا سرازیر می شدند و راه اندازی می کردند، توسط جنگجویان شورشی که سال ها منطقه را به وحشت انداخته بودند، می ترسیدند.

مقامات سازمان ملل گفتند که ترس آنها در روزهای اخیر زمانی که شورشیان وابسته به دولت اسلامی 106 نفر را در یک سری حملات در سراسر منطقه کشتند، به طرز غم انگیزی محقق شد. یکی از مرگبارترین رویدادها در 25 مایلی جنوب بیاکاتو رخ داد، جایی که ستیزه جویان خانه ها، مغازه ها و مراکز بهداشتی را به آتش کشیدند و بیماران ابولا را مجبور به فرار از تخت خود کردند. هزاران نفر از ساکنان نیز در جریان مهاجرتی که احتمالا باعث گسترش بیشتر بیماری می شود، فرار کردند.

حتی بر اساس استانداردهای شرق کنگو، جایی که درگیری برای سه دهه ادامه داشته است، جنگجویان - از گروهی به نام نیروهای دموکراتیک متفقین یا A.D.F. - به ویژه وحشیانه در نظر گرفته می شوند. آنها در جنگل های گسترده پرسه می زنند و به طور دوره ای از مخفیگاه های خود بیرون می آیند تا حملاتی را انجام دهند. غیرنظامیان سر بریده، مثله شده و ربوده می شوند. بچه ها مجبور می شوند با گروه دعوا کنند. کشتار دسته جمعی در مراسم تشییع جنازه و کلیساها صورت گرفته است.

در سال 2019، این گروه با دولت اسلامی بیعت کرد و طبق یک تخمین اخیر، این گروه دومین گروه مرگبار جهان برای غیرنظامیان است. اکنون، تاکتیک‌های تروریستی آن مبارزه با ابولا را مختل کرده است.

تلاش آزمایشی برای نجات بیاکاتو در حال انجام است. گروه های امدادی از هلیکوپتر برای پرواز بر فراز جنگل های خطرناک استفاده می کنند و شروع به ساخت یک مرکز درمانی کرده اند. با این حال، داوطلبان محلی که برای جلوگیری از موج عفونت‌ها مبارزه می‌کنند، می‌گویند که در یک محدودیت غیرممکن قرار دارند.

ژان لفرانک ساکارا، رئیس یک تیم صلیب سرخ که مردگان ابولا را از خانه‌هایشان جمع‌آوری می‌کند، می‌گوید: «ما از یک طرف A.D.F و از طرف دیگر ابولا داریم. ما خوب و واقعا در وسط گیر افتاده ایم.»

من و دانیل پس از دو ساعت رکاب زدن در میان جنگل های بارانی به بیاکاتو رسیدیم. دیواری از درختان از دو طرف بلند شده بود که در جاهایی توسط روستاهای ارواح قطع می شد و ساختمان های متروک آنها به سختی در پشت علف ها و علف های هرز دیده می شد.

جنگنده ها از پنج سال پیش شکار این راهروی جنگلی را آغاز کردند و به ترافیک عبوری کمین کردند و به شهرک ها یورش بردند. اکثر ساکنان از آن زمان فرار کرده اند.

مردی که ناگهان از میان بوته ها بیرون آمد، گفت: «دیگر برای بچه ها امن نبود، بنابراین همه به بیاکاتو نقل مکان کردند.» با عجله رفت و در میان علف های بلند ناپدید شد.

این مسیر گل آلود که 85 مایل از جنگل های بارانی می گذرد، به شریان مرکزی شیوع تبدیل شده است. موارد در شهرهای بنی و مامباسا، در دو انتهای جاده، افزایش یافته است. در نیمه راه بیاکاتو قرار دارد.

از ماه مه، بیش از 5000 نفر در این شیوع جان خود را از دست داده اند و کارشناسان نگرانند که این همه گیری آنقدر سریع رشد کند که ممکن است از اپیدمی ویرانگر غرب آفریقا در سال های 2014 تا 2016 پیشی بگیرد، بزرگترین اپیدمی ثبت شده که بیش از 11000 کشته برجای گذاشت. در ماه سپتامبر، کارشناسان فکر می کردند که در حال بررسی این موضوع هستند، اما طبق آمار رسمی که نیویورک تایمز به دست آورده، در هفته های اخیر نرخ انتقال دوباره افزایش یافته است، به این معنی که هنوز از کنترل خارج است.

کارشناسان می‌گویند، در منطقه‌ای که کریدور بنی-مامباسا از آن عبور می‌کند، نرخ انتقال دو برابر میانگین است که نشان می‌دهد ابولا تا حد زیادی بدون کنترل در حال گسترش است.

همانطور که ادامه دادیم، بیاکاتو نمایان شد، سقف‌های حلبی آن در میان دریای سبز درخشان بود. در حاشیه شهر، کارگران شهرداری ما را در ایستگاه شستشوی دست راهنمایی کردند. در مرکز، موتورها غوغا کردند و مردم به مغازه های کوچک و طلافروشی ها سرازیر شدند. کشاورزان دانه های کاکائو را روی تشک های غول پیکر خشک می کردند، محصول پرسود آنها برای تهیه شکلات استفاده می شد.

در بیمارستان شهر، هرج و مرج حاکم شد. خانواده‌هایی که در کنار دروازه جمع شده بودند، برخی از آنها گریه می‌کردند و اجساد قربانیان ابولا در کیسه‌های حمل شده به بیرون منتقل می‌شدند. یک منطقه ایزوله در داخل یک بخش اطفال ایجاد شده بود. بیماران بی‌حال روی پله‌های بیرون می‌نشستند، برخی به وضوح ضعیف بودند، و با یک نوار نازک نرده‌های نارنجی که تقریبا هیچ کاری برای مهار بیماری نداشت، از یک بخش عمومی شلوغ جدا شده بودند.

بیماران ابولا و بستگانشان در کنار حصار جمع شده بودند و از نزدیک با هم صحبت می کردند. یکی از بیماران یک بطری آب میوه را با یک بازدیدکننده به اشتراک گذاشت و آن را به عقب و جلو می‌داد و خطر انتقال از طریق بزاق آلوده را به همراه داشت. سوابق این شهر نشان می دهد که شرایط به قدری بد بود که 75 درصد از بیماران ابولا جان خود را از دست داده بودند.

اسپرانس کامبی، مادر هفت فرزند، دو هفته بود که در بخش بود. او قوی‌تر از بسیاری از بیماران به نظر می‌رسید، اما از مرگ‌ها و رنج‌هایی که دیده بود، آسیب دیده بود.

او با اشاره به درب بخش گفت: «من به یک قلب دوم نیاز دارم تا آنچه را که در آنجا دیده‌ام تحمل کنم. او با ضربه زدن به سینه اش افزود: «این کافی نیست.

تا همین اواخر، خشونت مهمترین نگرانی در بیاکاتو بود. در ماه مه، جنگجویان وابسته به دولت اسلامی به شهر یورش بردند و 21 نفر را کشتند. سربازان از اوگاندا در نزدیکی اوگاندا، بر اساس توافقی با دولت کنگو، شروع به گشت زنی در خیابان ها کردند تا از حملات جلوگیری کنند.

اما تحولات در خارج از شهر ادامه دارد. اخیرا آنقدر خطرناک شد که گروهی از شکارچیان جنگل که اجدادشان قرن‌ها در آنجا زندگی می‌کردند، در کنار کلیسای کاتولیک شهر پناه گرفتند.

آلیس گلوریا، 18 ساله، بر روی یک خمیده نشسته بود و هنوز از مصیبت های خود گیج شده بود. در ماه سپتامبر، مبارزان او و خانواده اش را از مزرعه ربودند. به مدت چهار شب او را در جنگل راهپیمایی کردند، نوزاد یک ساله اش را در آغوش داشت.

او با زمزمه گفت: شب، مبارزان بارها به او تجاوز کردند. "مردهای بزرگتر این کار را کردند."

خانم گلوریا در روز پنجم فرار کرد، زیرا مبارزان به مزرعه دیگری حمله کردند. او سه روز پیاده روی کرد و دخترش را حمل کرد تا اینکه به بیاکاتو رسیدند. اما شوهرش، آگوستین، نتوانست با آنها فرار کند. او به جنگل برگشته بود، سرنوشتش مشخص نبود. او گفت: «هنوز خبری نیست.

جاب باکواتا، افسر ارشد پزشکی شهر گفت، در ابتدا به نظر می رسید که ابولا ممکن است بیاکاتو را دور بزند. اولین مورد ثبت شده یک معدنچی طلا بود که در ماه ژوئن از شهر مونگبوالو بازگشت و سپس درگذشت. اما در ماه‌های بعد، در حالی که ویروس مناطق دیگر را ویران کرد، بیاکاتو فقط چند مورد داشت: یک مورد دیگر در ژوئن، 14 مورد در جولای، 20 مورد در آگوست.

سپس در اواسط سپتامبر، عفونت ها افزایش یافت و شهر آسیب دیده را تحت تأثیر قرار داد.

آقای ساکارا، داوطلب صلیب سرخ، خود را در پاسخ انداخت. او که زمانی حوزوی بود، چهار سال قبل در جستجوی امنیت به بیاکاتو نقل مکان کرده بود. شورشیان به خانه او در کوه های شمال کیوو حمله کرده بودند و یک خواهر و سه برادر را کشتند. او گفت: «پدربزرگم به من گفت که برو بیرون. "ما به اینجا آمدیم تا از نو شروع کنیم."

پس از حمله ابولا، او همه چیز را رها کرد تا تیم کوچکی را که اجساد قربانیان ابولا را جمع‌آوری و ضدعفونی می‌کنند، هدایت کند. او گفت که کار در نزدیکی این ویروس دلهره آور بود. داوطلبان لباس‌های محافظ داشتند اما آموزش کمی داشتند و او در خانه‌های قربانیان ابولا که تازه مرده‌اند احساس وحشت می‌کرد، خون آلوده‌شان را پاک می‌کرد یا تشک‌های آلوده‌شان را به بیرون می‌کشید.

تیم او همچنین با خصومت افرادی روبرو شد که سعی در نجات آنها داشتند. عزاداران هنگام تلاش برای دفن مردگان، سنگ پرتاب کردند، آنها را با توهین آمیزید و آنها را متهم کردند که به نوعی از شیوع بیماری سود می برند. او گفت: «آنها آن را «تجارت ابولا» می نامند.

این خصومت یک فاجعه برای تلاش برای جلوگیری از گسترش بیشتر ویروس بود. قربانیان ابولا پس از مرگ در بالاترین حد خود قرار دارند، که می‌تواند تشییع جنازه‌های مدیریت نشده را به رویدادهای فوق‌العاده تبدیل کند.

او گفت که در هفته گذشته، چهار نفر از اعضای تیم 12 نفره او به دلیل ترس از جان خود، کار را ترک کردند. هیچ کس برای جایگزینی آنها پیش قدم نشده بود. او گفت: "شما نمی توانید تصور کنید که ما در چه شرایطی هستیم."

شورشیان و بسیاری از ساکنان یک چیز مشترک دارند: هر دو گروه توسط کاکائو و طلا به بیاکاتو کشیده شدند. اسماعیل مبافومجا در جنگلی در خارج از شهر، یک غلاف رنگارنگ را از شاخه‌ای جدا کرد، آن را شکافت و دانه‌ای قهوه‌ای رنگی که با خمیر سفید پوشیده شده بود بیرون آورد. او گفت: کاکائو.

تا همین اواخر، بزرگترین نگرانی او محافظت از محصولش در برابر جنگجویان دولت اسلامی و سربازان کنگو بود که هر دو را یک تهدید می دانست. اما اکنون او به دلیل برگزاری مراسم تشییع جنازه قربانیان ابولا، زمان کمی برای کشاورزی داشت. او گفت: «نمی‌توانم شمارش کنم که چند نفر بوده‌ام.

کشاورز بیرون خانه همسایه مکث کرد. او گفت که هیچ کس خانه نبود، زیرا کودکی که در اینجا زندگی می کرد تازه مرده بود. او گفت: «ابولا».

مراقبت‌هایی که بیماران بیاکاتو به آن نیاز فوری داشتند را می‌توان در 40 مایلی دورتر، در بنی پیدا کرد.

یک مرکز درمانی که توسط پزشکان بدون مرز اداره می شود، استاندارد طلایی مراقبت از ابولا را ارائه می دهد. پزشکان با لباس‌های سفید در بخش‌های چادری کار می‌کردند. پروتکل های ایمنی سختگیرانه رعایت شد. بیش از 200 کارمند وجود داشت که هر بیمار حدود 6 نفر بود. این مرکز حتی روانشناسانی برای مدیریت آسیب های روانی بیمار داشت.

سم آرنولد، معاون این مرکز گفت: «ما از شیوع های قبلی چیزهای زیادی یاد گرفته ایم.

با وجود افزایش موارد، در بیاکاتو هیچ چیز مشابهی وجود نداشت. در سال 2013، چهار کارگر پزشکان بدون مرز در یک A.D.F ربوده شدند. یورش به روستایی در استان کیوو شمالی. یکی بعد از 13 ماه فرار کرد. سه تای دیگر هرگز پیدا نشدند.

سازمان جهانی بهداشت، که تلاش برای کمک به بیاکاتو را رهبری می کند، تاریخ دردناک خود را در این شهر دارد. در آخرین شیوع بیماری در این منطقه، در سال 2019، مردان مسلح به مهمانخانه آن در بیاکاتو حمله کردند و سه نفر از پاسخگویان ابولا را کشتند. مقامات، مای مای را که اصطلاحی برای شبه نظامیان محلی است، مقصر خشونت می دانند.

این امر باعث می‌شود تا مقامات بهداشتی روی طناب‌های محکم راه بروند. خیلی آهسته پیش بروید، بیاکاتو می تواند به مخزن عمیق ابولا تبدیل شود و عفونت را در سراسر منطقه گسترش دهد. خیلی سریع حرکت کنید و آنها خطر حمله ای مانند قتل یا ربودن امدادگران را دارند که می تواند کل تلاش را از بین ببرد.

بی اعتمادی در میان ساکنان محلی نیز یک مشکل است. مقامات گفتند که پس از دهه ها جنگ و عملیات های نظامی شکست خورده متعدد، ایمان به دولت از بین رفته است. همان سربازان کنگو که قرار است از جامعه محافظت کنند، به دنبال رشوه یا سود بردن از طلا، آن را طعمه می کنند. زمانی که ابولا ظهور کرد، مردم محلی این بیماری را توطئه دیگری برای سرکوب آنها دیدند.

جولین هارنیس، هماهنگ کننده ابولا سازمان ملل در کنگو، گفت: «آنها به افراد خارجی اعتماد ندارند. "تجربه به آنها آموخته است که این کار را نکنند."

با شروع افزایش عفونت ها در ماه سپتامبر، W.H.O. تیم به بیاکاتو بازگشت تا ببیند چگونه می تواند کمک کند. در ابتدا فالات شوم بود. دکتر استیو آهوکا، رئیس سازمان مقابله با ابولا در کنگو، گفت که کارکنان بهداشت یک روز صبح از خواب بیدار شدند و گوسفندی بی سر را دیدند که بیرون هتلشان ریخته شده است - نشانه ای که از آنها استقبال نمی شود.

اما در عرض چند هفته، ابولا چنان طاقت فرسا شده بود که رهبران بی اعتماد بیاکاتو درخواست کمک می کردند.

در 12 اکتبر، دکتر آهوکا و کاترین اسمالوود، کارشناس ارشد W.H.O. رسمی، با استقبالی بسیار متفاوت به بیاکاتو بازگشت. رهبران محلی دور خانم اسمال‌وود حلقه‌ای تشکیل دادند و پس از عذرخواهی برای قتل‌های سال ۲۰۱۹، از او خواستند کمک بفرستد.

او به یاد می آورد: «آنها از من خواستند که گذشته را در گذشته بگذارم. "لحظه بسیار تاثیرگذاری بود."

از آن زمان، W.H.O. مقامات را مستقر کرده و مرکز بهداشتی پر هرج و مرج را بازسازی کرده است. دولت کنگو یک آزمایشگاه برای آزمایش بیماران راه اندازی کرد. Medair، یک سازمان کمک رسانی سوئیسی، پزشکان را فرستاده است.

برای از بین بردن ویروس، کارکنان بهداشتی باید هر تماس شناخته شده یک فرد آلوده را ردیابی کنند. این نوع کار تحقیقی در روستا غیرممکن است در حالی که A.D.F. هنوز آن را تهدید می کند.

دکتر مویمب، کارشناس ابولا، از دولت خود خواست تا آنچه را که زمانی غیرقابل تصور بود در نظر بگیرد: دستیابی به دولت اسلامی.

او گفت: «شما باید حتما راهی برای ارتباط با این افراد پیدا کنید. "شما باید به آنها بگویید، "این خطری است که شما نیز با آن روبرو هستید."

او اعتراف کرد که چنین رویکردی، حتی اگر اکتشافی باشد، دشوار خواهد بود. دولت کنگو رسما از مذاکره با A.D.F.، گروهی که ایالات متحده آن را به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی کرده است، خودداری می کند.

او گفت در غیر این صورت، مهار ابولا "غیرممکن خواهد بود."

در آستانه سقوط، موئیس کالیندرا، 27 ساله، با کمک یک کارمند پزشکی با لباس سفید، از پله‌های بخش ابولا بالا رفت.

برای هفته‌ها، اقوام او را از کلینیکی به کلینیک دیگر می‌بردند و در جستجوی دیوانه‌وار برای درمان بودند. وقتی آزمایش ابولا مثبت شد، آن را باور نکردند.

خواهرش، کنسول، در حالی که او را در حال حرکت از درهای بخش تماشا می کرد، گفت: "ما فکر می کنیم او مسموم شده است."

آقای کالیندرا را در یک اتاق کوچک با مرد جوان دیگری قرار دادند که امیدی به راه نجات داد.

ژرمن کانیونگو، کشاورز 31 ساله، هیچ توهمی در مورد ابولا نداشت. پس از هفته‌ها مبارزه با ویروس، سرانجام در حال بهبودی بود و آزمایشش منفی بود. یک نتیجه دیگر مانند آن و او آزاد خواهد شد.

او نمی توانست صبر کند. او گفت: «وقتی از اینجا خارج شدم، هرگز به بیاکاتو برنمی گردم.»

آقای کانیونگو بعدا نقل کرد که در آن شب، دو مرد جوان در بخش تنهایی ابولا صحبت کردند. جوک می گفتند و می خندیدند. آقای کانیونگو به هم اتاقی اش کمک کرد تا غذا بخورد و وقتی ترسش از مرگ را پنهان کرد به او دلداری داد.

روز بعد، کنسول و یک برادر برای ملاقات آمدند. اما هیچکدام هیچ محافظی نداشتند، و برادر سطل ادرار آقای کالیندرا را با دست خالی خالی کرد - خطری که آقای کانیونگو کاملا بی پروا بود.

آن شب، وضعیت آقای کالیندرا به شدت خراب شد. استفراغ کرد، اسهال گرفت و التماس آب کرد. یک پرستار سعی کرد خط IV را وارد کند، اما موفق به یافتن رگ نشد. اندکی بعد در خواب بی سر و صدا درگذشت.

هیچ کس برای جمع آوری جسد نیامد و آقای کانیونگو را رها کرد تا شب را در کنار همراه مرده خود بگذراند و قادر به خوابیدن نبود.

صبح روز بعد در حالی که بیرون زیر آفتاب نشسته بود گفت: «نمی‌خواهم به داخل برگردم». "من مردن افراد زیادی را دیده ام."

کامیونی برای حمل تابوت گل آقای کالیندرا به محوطه جنگلی، چند مایلی خارج از شهر، جایی که قربانیان ابولا در آنجا دفن شده بودند، وارد شد.

بیش از 100 گور تازه حفر شده در میان دسته ای از درختان نخل سر به فلک کشیده که شاخه های آن یک سایبان طاقدار بر فراز گورستان بداهه تشکیل داده بود. صلیب های چوبی ساده هیچ نامی نداشتند. گورکن‌ها به بیل‌ها تکیه می‌کردند و برخی از بطری‌های آبجو تکان می‌خوردند. بوی حشیش در فضا پیچید.

داوطلبان صلیب سرخ آقای ساکارا تابوت را به سمت یک گودال روباز مانور دادند و در تلاش برای حفظ تعادل خود در فضاهای باریک بین قبرها بودند. یکی لیز خورد و باعث شد تابوت به زمین بیفتد، سپس با صدای تیز به داخل قبر افتاد. تماشاچیان متعجب گریه می کردند یا گریه می کردند.

بدون کشیش و بدون دعا، گورکنان به سرعت زمین غنی و رسی را در گور فرو بردند. ناله فضا را پر کرد. هنگامی که خاک به تابوت آقای کالیندرا برخورد کرد، یک زن روی زمین افتاد. "اوه، مویس!" او گریه کرد

کنسول غایب بود - اعضای خانواده او را مجبور به انزوا کرده بودند، زیرا می ترسیدند که بازدید او از بخش ممکن است او را آلوده کند.

چند متر دورتر، گروه دیگری شروع به کندن قبر بعدی کردند. گروه سوم آمدند و تابوتی برای دفن حمل می کردند.

او با صدای بلند گفت: "این تقصیر سفیدپوستان است." ابولا را به اینجا آوردی.

دو مرد در کنار ما بحث کردند که آیا ما واقعا روزنامه نگار هستیم. یکی دیگر بالا رفت و یک بیل در دست داشت. او به من گفت: "بگیر، مرد سفید پوست." "به ما در حفاری کمک کنید."

یکی از گورکن ها تفنگ چوبی اسباب بازی را تکان داد، سپس آن را به سمت من گرفت.

وقتی دور می شدیم، مشتی خاک روی سرمان افتاد که از سمت قبر آقای کالیندرا پرتاب شد.

روز بعد، آقای کانیونگو بخش ابولا را ترک کرد و ماسک سفید صورت خود را برداشت تا لبخندی گسترده نشان دهد.

دکلن والش، خبرنگار اصلی روزنامه تایمز در آفریقا در نایروبی، کنیا است. او قبلا از قاهره، خاورمیانه و اسلام آباد پاکستان گزارش داده بود.

دانیل برهولاک عکاس کارکنان روزنامه تایمز در مکزیکوسیتی است.