گرم شدن بیش از حد گاو: گرمای خطرناک تری برای گله های شمال استرالیا در حال آمدن است

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

کباب یکشنبه و باربیکیو در حیاط خلوت از دیرباز مراسم استرالیایی ها بوده است. این کشور یکی از بزرگترین مصرف کنندگان گوشت قرمز در جهان است. متوسط استرالیایی ها در سال 2024 حدود 22 کیلوگرم (49 پوند) گوشت گاو می خوردند.

اما یک علامت سوال در آینده وجود دارد.

استرالیا در حال حاضر حدود 1.5 درجه سانتیگراد گرمتر از سال 1910 است، زمانی که رکوردهای ملی شروع شد. حدود نیمی از 30.8 میلیون گاو کشور در مراتع و مراتع مناطق گرمسیری و نیمه خشک شمال چرا می کنند و هر روز را در خارج از منزل می گذرانند.

گاوها برای تولید گرما ساخته شده اند نه از دست دادن آن. با تخمیر علف در معده پیچیده خود، گاوها جریان ثابتی از گرمای درونی تولید می کنند. آنها همچنین کمتر از انسان عرق می کنند. برای تخلیه گرما، نفس نفس می زنند، به دنبال سایه هستند یا منتظر شب های خنک هستند. نژادهای بریتانیایی از آب و هوای سرد اروپا به ویژه در ریزش گرما بد هستند.

استرس گرمایی در حال حاضر یک مشکل برای گاو در شمال استرالیا است. در تحقیقات جدید ما، متوجه شدیم که سطوح خطرناک گرما بیشتر خواهد رسید. این امر مشکلات خاصی را برای نژادهای گاو بریتانیایی از زیرگونه Bos Taurus ایجاد خواهد کرد. نژادهای گرمسیری مانند برهمن از زیرگونه Bos indicus انعطاف پذیرتر خواهند بود، اما مصون نیستند.

ساختن سازه های سایه بیشتر می تواند از گاوها در برابر گرمای اضافی محافظت کند.

ما از مدل‌های اقلیمی برای مقایسه دوره 1990-2010 با سطوح گرمایی مورد انتظار در دهه‌های 2050 و 2090 در آینده‌ای با انتشار کم و زیاد استفاده کردیم. ما این شرایط را در کل شمال استرالیا برای هر دو نژاد Bos indicus و Bos Taurus ترسیم کردیم.

ما از شاخص بار گرمایی - که ترکیبی از دما، رطوبت، باد و آفتاب است - برای تخمین میزان گرمای واقعی گاوها استفاده کردیم.

این شاخص نشان می دهد که نژاد گاو چقدر اهمیت دارد. نژادهای بریتانیایی مانند آنگوس و هرفورد با مقدار شاخص بار حرارتی 86 دچار مشکل می شوند.

اما نژادهای گرمسیری مانند برهمن می توانند تا 96 را بدون انباشته شدن گرمای بیش از آنچه می توانند بریزند تحمل کنند. اکثر دامداران شمالی قبلا به نژادهای برهمن یا برهمن کراس متکی هستند.

برای نژادهای بریتانیایی، روزهایی با سطوح خطرناک گرما از 117 روز در حال حاضر به 143 روز در دهه 2050 (انتشار کم) به 195 روز در سال تا سال 2090 افزایش می‌یابد (انتشار زیاد). این ارقام به طور میانگین در سراسر منطقه است.

در بخش‌هایی از فضای داخلی نیمه خشک، این نژادهای گاو بیش از 300 روز در سال با گرمای خطرناکی مواجه می‌شوند.

گاوهای برهمن بهتر از پس آن برمی آیند، اما تعداد روزهای گرمای خطرناک از 17 به 32 روز (انتشار کم) و 84 روز در سال (تصویر بالا) افزایش می یابد.

اثر بر اساس منطقه متفاوت خواهد بود. در دالبی در Darling Downs کوئینزلند، بیش از نیمی از گله از نژادهای بریتانیایی تشکیل شده است. روزهای خطرناک از حدود 45 روز در سال در حال حاضر به 134 تا دهه 2090 تحت یک سناریوی انتشار بالا افزایش خواهند یافت. حتی با کاهش سریع انتشار گازهای گلخانه ای، این رقم به حدود 70 خواهد رسید.

در منطقه بارکلی در شرق قلمرو شمالی، برهمن‌های استوایی از هر چهار گاو سه را تشکیل می‌دهند. اما گرمای خطرناکی برای این حیوانات سرسخت نیز در راه است. روزهای خطرناک تا دهه 2090 از 15 روز کنونی به 106 روز در سال افزایش خواهند یافت - تقریبا یک روز از هر سه، تحت سناریوی انتشار بالا.

استرس گرمایی اغلب گاوها را به طور کامل از بین نمی برد. اغلب، اثرات تجمعی و پرهزینه هستند.

گاوهای گرم کمتر غذا می خورند تا گرمای ناشی از هضم را کاهش دهند. در دمای هوای 38 درجه سانتیگراد (100 درجه فارنهایت)، گاوها می توانند 15 تا 18 درصد غذای کمتری بخورند. این بدان معناست که حیوانات کندتر وزن می‌گیرند، مدت زمان بیشتری طول می‌کشد تا به بازار برسند و بارورتر شوند.

گرمای خطرناک بالاتر از آستانه خطر نژاد بریتانیایی 86 در هفته قبل از کشتار، احتمال تولید گوشت گاو تیره با ارزش کمتری را در گاوها افزایش می دهد.

پس از گرمای شدید، گاوها برای بهبودی نیاز به شب های خنک تری دارند. اما شب‌ها نیز گرم می‌شوند و بر فشار می‌افزایند.

گاوها می توانند گرمای محیطی بیشتری را تحمل کنند اگر بتوانند گرم ترین ساعت ها را در سایه با کیفیت خوب که می تواند 70 درصد نور خورشید را مسدود کند منتظر بمانند.

سایه خوب برای بازگرداندن قرار گرفتن در معرض گرما در اواخر قرن در سناریوی انتشار بالا تقریبا به سطوح بدون سایه امروزی برای پنج مورد از شش ترکیب از شش مکان و نژادی که ما آزمایش کردیم کافی است.

نکته مهم این است که ارائه این سطح از سایه معمولا به سازه های هدفمندی مانند پارچه سایه بان در نزدیکی نقاط آب یا سوله های با طرف باز نیاز دارد. درختان مرتع چندان کمکی نمی کنند. و هیچ سطح سایه نمی تواند از رطوبت و شب های گرم جلوگیری کند.

دامداران باید به دقت در مورد انتخاب نژاد خود فکر کنند. برخی از تولیدکنندگان در حال حاضر نژادهای بریتانیایی بیشتری را به شمال می آورند، زیرا این حیوانات سریعتر وزن پیدا می کنند. نتایج ما نشان می‌دهد که این امر به ویژه در گرمترین مناطق خطرناک است.

به دنبال موجی از تلفات گاو، عملیات زمین‌خواری پیش‌تر برای ساختن سازه‌های سایه‌ای بیشتر حرکت کرده است.

گرمای خطرناک کارگران را نیز تحت تأثیر قرار می دهد. جمع کردن گاوهای سواره کار فیزیکی سختی است. بر اساس یک سناریوی انتشار بالا، جمع آوری گاوها در ساعات روز در منطقه بارکلی به مدت 217 روز در سال ناامن خواهد شد که در حال حاضر 134 روز است.

بسیاری از گاوداری های بارکلی در حال حاضر برای جلوگیری از گرما شروع به جمع آوری گاو در سحرگاه می کنند. در دهه 2090 در شرایط آلاینده‌های زیاد، حتی سپیده‌دم در روزهای بیشتری نسبت به کار تمام روز اکنون ناامن خواهد بود.

شمال استرالیا با گرما غریبه نیست. اما در برخی موارد، گرما غیر قابل تحمل می شود. برای میلیون ها گاو در شمال - و مردمی که آنها را جمع می کنند - گرما به یک فشار تعیین کننده تبدیل خواهد شد.

گاوداری ها باید ساختارهای سایه بیشتری بسازند و نژادهایی را انتخاب کنند که بتوانند گرما را بهتر تحمل کنند و همچنین کار سخت را به ساعات خنک تر منتقل کنند.

کاهش شدید انتشار گازهای گلخانه ای می تواند تفاوت بین یک مشکل قابل کنترل و ضربه جدی به با ارزش ترین صادرات مزرعه استرالیا را ایجاد کند.

ریچل تیلور و همکاران، گرمای شدید گاوها و کارگران فضای باز را در سراسر سیستم های چرای گسترده شمال استرالیا تهدید می کند، npj کشاورزی پایدار (2026). DOI: 10.1038/s44264-026-00200-6

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.