گروه واگنر آمریکا: بحران Starlink در اوکراین واقعیت خطرناکی را برای متحدان ایالات متحده نشان می دهد - نظر

در 14 اکتبر 2026، اوکراین با کاهش سرعت اتصالات خود به Starshield، همتای نظامی استارلینک مواجه شد. سقف‌های سرعت سخت تحمیل‌شده اتصالات هر پایانه یا هواپیمای بدون سرنشینی را با سرعت بیش از 100 مایل در ساعت محدود می‌کند. این امر باعث زمین‌گیری یا قطع ارتباط هواپیماهای بدون سرنشین سریع‌تر حمله نظامی و رهگیر اوکراین شد که به ارتباط با اپراتورها در فواصل طولانی متکی هستند.

تقریبا به محض فاش شدن خبر محدودیت های تحمیلی جدید توسط مقامات اوکراینی، بازی انگشت اشاره و سرزنش بین دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده و ایلان ماسک، مدیرعامل استارلینک آغاز شد. ترامپ اعلام کرد که از این تصمیم اطلاعی ندارد و نشان می دهد که ابتکار عمل کاملا از آن ماسک بوده است. ماسک نیز به نوبه خود مدعی شد که از کاخ سفید دستور دریافت کرده است.

این رفت و برگشت ادامه یافت و ترامپ و ماسک هر دو مسئولیت را انکار کردند. استنباط توالی وقایعی که منجر به تصمیم برای کاهش پوشش شد کار سختی نیست: رئیس جمهور و ماسک گفتگو کردند و ترامپ از اوکراین شکایت کرد و چقدر «ناسپاس» بود. ماسک راهی برای درس آموزی به کشور با کاهش موقت خدمات استارشیلد پیشنهاد کرد. رئیس جمهور موافقت کرد که این ایده خوبی خواهد بود، اما پیشنهاد کرد که کاخ سفید نباید مستقیما درگیر آن شود، زیرا زمان، چند هفته قبل از انتخابات میان دوره ای، بسیار حساس بود.

با این حال، مهم نیست که ترامپ و ماسک چگونه می‌خواهند داستان را بچرخانند، پول ضرب المثل، همانطور که رئیس جمهور هری ترومن گفته، «در اینجا متوقف می‌شود.» این اجتناب از مسئولیت، ویژگی جدیدی در سیاست آمریکا نیست. اما جنبه دیگر این ماجرا پیامدهای گسترده ای دارد، فراتر از مرزهای ملی و پیامدهای استراتژیک جهانی را به همراه دارد. ایالات متحده یک ابرقدرت است که یکی از قدرتمندترین ارتش های جهان را در اختیار دارد. این کشور همچنین تامین کننده اصلی تسلیحات و سکوهای نظامی برای متحدان خود و کشورهایی است که آنها را دوست می داند.

از لحاظ تاریخی، کشورهایی که این سلاح‌ها را خریداری می‌کردند، درک می‌کردند که استفاده و نگهداری مناسب از آنها به حسن نیت سیاسی آمریکا بستگی دارد. با این حال این همیشه یک تصمیم سیاسی روشن بوده است. یک کانال ارتباطی روشن برای بحث و توافق در مورد این موضوع وجود داشت. کاخ سفید طرف مسئول در طرف آمریکایی بود.

تصمیمات آن از نظر سیاسی توسط سیاست داخلی و روابط دوجانبه کنترل می شد. قوانین بازی شفاف و شناخته شده بود. این وضوح برای مشتریان تسلیحات آمریکایی احساس ثبات و وابستگی مناسب ایجاد می‌کرد. اما اگر در تصمیم برای کاهش پوشش استارشیلد در اوکراین، ماسک نقشی برابر با ترامپ داشته باشد، چه؟ چه می‌شود اگر یک نهاد مستقل جدید در آمریکا وجود داشته باشد که بتواند تصمیم‌های بزرگی بگیرد که همین چند ماه پیش فقط رئیس‌جمهور می‌توانست چنین تصمیمی بگیرد؟

ملاحظات کالری منافع او کاملا مستقل از منافع رئیس جمهور، کشور دیگر یا روابط دوجانبه است. او یک تاجر مستقل با قدرت یک حاکمیت است که تصمیم می‌گیرد چه کسی برنده، چه کسی بازنده و چه کسی بمیرد. این فقط مشکل یک فرد خاص نیست، حتی اگر در مورد ماسک، این مشکل بسیار بزرگ است. جنگ در اوکراین، قره باغ و ایران نشان داد که چگونه فناوری به یک نیروی تعیین کننده در میدان جنگ تبدیل شده است.

این درگیری‌ها بدون شک ثابت کردند که گروه‌های بزرگ نظامی سال گذشته دیگر قادر به ارائه پشتیبانی فنی برای پیروزی در ارتش مدرن نیستند. دایناسورهای قدیم در دنیایی که سرعت سریع توسعه، استقرار و اصلاح امری ضروری است، بسیار کند و دست و پا گیر هستند.

دولت آمریکا و ارتش ایالات متحده چاره‌ای ندارند جز اینکه به‌طور گسترده به استارت‌آپ‌هایی که توسط افرادی با ایده‌های بسیار «جالب» تاسیس شده‌اند، تکیه کنند. این شرکت‌ها، چه خصوصی و چه دولتی، ممکن است، مانند مورد Starlink، فناوری‌های دارای کاربرد دوگانه داشته باشند. به ناچار، این سؤال مطرح می‌شود: چه کسی سوئیچ را کنترل می‌کند؟ چه کسی ارتباط با آن دستگاه ها را در این زمینه کنترل می کند؟ این سوال از اهمیت بالایی برخوردار است، زیرا همانطور که ماسک به طرز شگفت انگیزی نشان داده است، کسی در سرزمینی دور قدرت و توانایی توقف جنگ را دارد.

هر متحد آمریکا در یک منطقه درگیری، خواه اسرائیل و اوکراین در جنگ‌های فعال، اروپا در انتظار تهاجم روسیه دیگر، تایوان در انتظار عبور از کانال چین، یا کره جنوبی در انتظار تحریک دیگری از سوی کره شمالی، با شکست استارلینک به هسته اصلی خود تکان داده شده است. که قابلیت اطمینان آن توسط قدرت سیاسی آمریکا پشتیبانی می‌شود.

پس از آن ایالات متحده دیگر متحد و حتی منبع قابل اعتماد تسلیحات نیست. این بدان معناست که اعتبار آمریکا به‌عنوان یک قدرت سیاسی و نظامی از بین می‌رود. اگر صنعت نظامی آمریکا به نسخه آمریکایی گروه واگنر تبدیل شود، پس قدرت ما در یک شیب لغزنده به «سطل زباله» تاریخ است. نویسنده در سیلیکون ولی، کالیفرنیا زندگی و کار می‌کند. او یکی از اعضای موسس صدای سانفرانسیسکو برای اسرائیل است.