گروگان سابق حوثی شکنجه را بازگو می کند و قبل از فرار به آلمان در سردخانه پنهان شده بود - مصاحبه

عزالدین العوضی، یک امدادگر یمنی که قبلا توسط حوثی‌ها گروگان گرفته شده بود، به The Jerusalem Post گفت: «اگرچه از نظر جسمی از یمن دور بودم، اما با عواقب روانی آن چه برایم رخ داده بود، به زندگی ادامه دادم». این سازمان پس از حملات متعدد در جریان عملیات طوفان قاطع به رهبری عربستان سعودی توسط حوثی ها تصرف شد.

کمتر از دو هفته پس از آغاز عملیات در سال 2015، حوثی‌ها مجتمع را تصرف کردند و تمام کارکنان موسسه خیریه را به جز عواضی بازداشت کردند و تلاش‌های آن برای ساخت یتیم‌خانه، بیمارستان و آشپزخانه عمومی را از بین بردند. آنها را به اقامتگاه شخصی خود و اقامتگاه خواهرش تبدیل کرد.

او همچنین احمد مطهر الشامی، ناظر حوثی‌ها را متهم کرد که کنترل زمین را در اختیار گرفته تا آن را به صدام الیتیم، تاجر حوثی برای یک مرکز خرید، تحت نظارت فهد العیانی، مسئول حوثی، اجاره کند. او گفت: «آنها آن را تحت کنترل گرفتند، اموال آن را غارت کردند، ساختمان‌های آن را اشغال کردند، و بخش‌هایی از آن را به فعالیت‌های تجاری خود تبدیل کردند».

«قربانیان نه تنها کارمندان بنیاد، بلکه خانواده‌های آسیب‌پذیر، یتیمان و افراد حاشیه‌نشینی بودند که از خدمات بشردوستانه‌ای که این پروژه در نظر گرفته شده بود محروم بودند.» پس از فرار از حمله اولیه، عواضی می‌دانست که حوثی‌ها به جستجوی او ادامه خواهند داد. او در نهایت خود را تسلیم کرد، به این امید که از عواقب بالقوه مرگبار یک شکار انسان جلوگیری کند.

او گفت که در بازداشت، حوثی‌ها اتهامات متعددی را علیه او مطرح کردند و او را مجبور کردند قبل از آزادی، اسنادی را امضا کند که تأیید می‌کرد، به شرط اینکه در عملیات رسانه‌ای‌شان کمک کند. حوثی‌ها خواستار همکاری او هستند. او گفت که حوثی ها از او خواستند که با برنامه های فرهنگی-آگاهی و بسیج آنها همکاری کند تا از تخصص خود برای استخدام جنگجویان استفاده کند.

من همیشه با جنگ، خشونت و استخدام افراد برای جنگ مخالف بوده ام.» او گفت: «پس از آزادی، بارها سعی کردم از خواسته های آنها اجتناب کنم. هرگاه برای شرکت در بسیج نظامی یا فعالیت‌های استخدام با من تماس می‌گرفتند، از آنها طفره می‌رفتم یا مخفی می‌شدم».

طی چند سال بعد، حوثی‌ها بارها او را برای بازجویی احضار کردند و خواستار جزئیاتی در مورد تعاملات شخصی‌اش شدند. او گفت: «این احساس را داشتم که در یک زندان در فضای باز زندگی می‌کردم. من حتی برای ملاقات با دوستان، همکلاسی‌های سابق یا همکارانم آزاد نبودم». "حتی تعاملات اجتماعی معمولی نیز به منبع ترس تبدیل شد. احساس می‌کردم که حرکات، روابط و فعالیت‌های روزانه من به طور مداوم تحت نظارت است.

من از نظر فنی خارج از زندان بودم، اما احساس آزادی نمی کردم. https://t.co/jWdlKbBCjG— عزالدین العواضی Ezzaddin Al Awadhi (@Ezzaddin2017) 30 اکتبر 2026او ابراهیم المهتوری، ناظر حوثی ها را که به عنوان مدیر ایستگاه پلیس الوحده در منطقه صوعان منصوب شده و الشرفی را مسئول کمپین علیه وی معرفی کرد.

به گفته حوثی‌ها، الشرفی در حوالی 28 اکتبر 2026 در یک حمله سعودی کشته شد. فشارها در اوایل سال 2017 تشدید شد، زمانی که حوثی‌ها از عواضی خواستند نه تنها با عملیات رسانه‌ای خود همکاری کند، بلکه در رویدادهای عمومی با هدف بسیج حمایت از جنگ شرکت کند. عواضی با یکی از سازمان‌دهندگان حوثی اختلاف نظر عمده داشت. «من به طور خاص درخواست کردم که نقش من به ارائه بخش‌هایی در مورد میهن‌پرستی، عشق به کشور خود، یک نفر ملی محدود شود.

جسارت و اهمیت کلی دفاع از میهن... از آنها خواستم که مجری دیگری را به بخش های باقی مانده، به ویژه آنهایی که مربوط به بسیج مردمی برای جبهه های جنگ است، اختصاص دهند. در عوض، او را تهدید و متهم کردند که «همراه با تجاوز قرار گرفته است». ناراحت کننده از اینکه مجبور شدم از مهارت های حرفه ای خود در یک رویداد عمومی استفاده کنم که...

بر خلاف عقاید شخصی من و مخالفت من با جنگ بود.» اندکی پس از آن، حوثی ها یورش دیگری را انجام دادند، این بار به طور خاص برای دستگیری عواضی. وقتی سه کامیون نظامی و مردان مسلح را دید که به سازمانی که در آن کار می کرد رسیدند، از جان خود ترسید و در مکانی که برای شستن و آماده کردن اجساد برای دفن استفاده می شد پنهان شد.

حوثی‌ها اطراف را جستجو کردند اما او را پیدا نکردند. او گفت: "از شما می‌خواهم تصور کنید که مخفی شدن نزدیک به سه ماه در مکانی که اجساد متوفی را شسته و برای دفن آماده می‌کنند، به چه معناست." غیر قابل تحمل عواضی تصمیم گرفت تسلیم شود و قبل از رفتن به ملاقات با الشرفی و المهتوری با الشرفی تماس گرفت.

آنها او را به یک بازداشتگاه فرستادند، جایی که در طول شب مورد بازجویی قرار گرفت. متهم به انجام جاسوسی برای حملات سعودی شد. اتهامات را بپذیرد، اسناد را امضا کند و تضمین کند که به همکاری با حوثی ها ادامه خواهد داد.

در غیر این صورت، او با انتقال به بازداشتگاه بدنام حبره مواجه شد که توسط سازمان‌های بین‌المللی متعددی به دلیل شکنجه و رفتار غیرانسانی با بازداشت شدگان محکوم شده است. روزنامه‌نگاران، افراد با نفوذ و اعضای برجسته جامعه: آنها را مکررا بازداشت یا بازجویی می‌کنند، اتهاماتی را جعل می‌کنند و آنها را مجبور به امضای بیانیه می‌کنند.

وی گفت: بعدا آنها را دوباره دستگیر می‌کنند و با وجود اینکه می‌دانستند این اظهارات با تهدید و اجبار به دست آمده است، از اسنادی که قبلا امضا شده بود به عنوان مدرک یا اعتراف استفاده می‌کنند. حوثی ها قصد داشتند او را دوباره دستگیر کنند و به حبره منتقل کنند. عواضی یک بار دیگر مخفی شد.

او مدل موی خود را تغییر داد، یک شناسنامه جعلی برای عبور از ایست های بازرسی بدون توجه به دست آورد و به سییون در حضرموت رسید. او از آنجا به مالزی سفر کرد، جایی که شهروندان یمنی نسبتا به راحتی می‌توانستند ویزا بگیرند. او گفت: «ترک یمن انتخابی آزادانه نبود. این تنها راهی بود که می‌توانستم برای محافظت از جان و آزادی خود ببینم.» سال‌ها پس از ورود به مالزی، آوادهی همچنان از کابوس‌ها و افکار مکرر خودکشی رنج می‌برد.

او به پست گفت که در یک مورد، او به طبقه 30 ساختمانی رفت که قصد پریدن داشت. ترس از اخراج در بحبوحه تغییرات قوانین مهاجرتی مالزی باعث شد که او به اروپا سفر کند. او بدون هیچ مسیر قانونی به آلمان، در سفری خطرناک از جنگل‌های بلاروس عبور کرد که تقریبا به قیمت جانش تمام شد. او گفت: «شرایط آنقدر ناامیدکننده بود که برای زنده ماندن مجبور شدم از برگ‌های درختان بخورم و مایعات کود اسب و ادرار بنوشم». بو آنقدر بد بود که تقریبا بلافاصله بعد از نوشیدن استفراغ می کردم.

با این حال آنقدر تشنه بودم که مجبور شدم به تلاش ادامه دهم، فقط دهانم را مرطوب کنم و زنده بمانم.» در آلمان، جایی که از حمایت روانی برخوردار شد، آوادهی شروع به بازسازی زندگی خود در میان افرادی کرد که به او آموخته بودند، دشمنان او بودند.

زمانی که من در یک بحران شدید سلامت روانی قرار داشتم، خدمات اورژانس و سیستم مراقبت های بهداشتی آن برای محافظت از زندگی من و کمک به بهبودی من مداخله کردند.

عواضی گفت که بسیاری از اعضای خانواده‌اش پس از فرار او از یمن، او را انکار کردند. او گفت: «من یمن می‌خواهم که در آن مردم بتوانند آزادانه زندگی کنند، که در آن از فعالیت‌های بشردوستانه محافظت شود، و هیچ‌کس مجبور به جنگ نشود. من برای نجات جانم از یمن فرار کردم، اما صحبت کردن به قیمت از دست دادن بخشی از خانواده ام تمام شد.»