گرین هورنز: فرانک مک نالی در مورد رانندگان یادگیرنده و رانندگان بی حوصله که بیش از حد بوق می زنند

اخیرا از روی انبوهی از برش های روزنامه قدیمی، یکی را پیدا کردم که در مورد حمله فیل خشمگین به ماشینی پس از بوق زدن راننده توسط راننده بود.

در موزامبیک بود، و فیل گاو نر جوان یکی از گروهی بود که جاده‌ای را مسدود کرده بود که راننده - احتمالا یک توریست - تصمیم گرفت که بوق زدن با صدای بلند ممکن است راه بندان را برطرف کند.

به نوعی انجام داد. اول، فیل گاو نر مانند بسیاری از انسان های گاو نر در هنگام بوق زدن واکنش نشان داد: بوق برگشت. یا برای استفاده از اصطلاح فنی برای صدایی که فیل ها ایجاد می کنند، "ترومپت شده".

اما این فقط یک مقدمه بود. فیل که از صدای بوق عصبانی شده بود، سپس به ماشین کوچک حمله کرد و چندین بار آن را مانند یک اسباب بازی واژگون کرد. سرنشین به نحوی زنده ماند، کبود شده و تکان خورده بود.

هفته گذشته وقتی روی صندلی سرنشین تویوتا یاریس نشسته بودم که توسط پسرم به عنوان بخشی از آمادگی برای امتحان رانندگی توسط پسرم رانندگی می‌کرد، این داستان را به یاد آوردم.

او یک دوجین درس رسمی پشت سر داشت، اما آن ها در وسیله نقلیه مربی بود، در حالی که این درس برای او جدید بود. او در ابتدا با کلاچ ناآشنا مشکل داشت، به خصوص زمانی که سعی می کرد نقطه گاز گرفتن بین دنده ثابت و یک را پیدا کند.

در این فرآیند، ماشین مقدار زیادی قطع شد. و زمانی که این اتفاق افتاد، اغلب، ما پشت چراغ راهنمایی با سبز کوتاه، یا جایی به همان اندازه در مسیر دیگران بی حوصله بودیم.

اما ما صفحات L را در جلو و عقب نمایش می دادیم، به طوری که هر کسی که مانع می شد باید می دانست که این یک موقعیت یادگیرنده است.

با وجود آن، مردم دائما بوق می زدند. برخی بوق های بلند و عصبانی بودند. دیگران کوتاه قد، کمی آزرده. یک بار، یک راننده بی حوصله از کنار ما رد شد تا در حالت نارنجی دیرهنگام نور را بگیرد. حتی در آن زمان نیز مناسب می‌دانست که صدای اعتراض کوچکی را به رکورد اضافه کند.

نوع بهتری از شورش - فرانک مک نالی در مورد طوفان فرهنگی ایرلندی پاریس

البته هیچ کدام از آنها به زبان آموز کمک نکرد تا از بریدگی ها دوری کند، هرچند که در پایان به آن جا رسید.

در این میان، از بی ادبی و بی ادبی این همه راننده وحشت زده شدم. برای کسی مثل من که این روزها بیشتر از دوچرخه سواری در دوبلین دوچرخه سواری می کند، نباید تعجب کند.

یکی از عوارض جانبی خوشایند انقلاب خودروهای خودران، که از آن زمان به ذهنم خطور کرده است، این است که بوق ها برای همیشه خاموش خواهند شد. یا باید چنین فرض کرد.

از آنجایی که وسایل نقلیه فوق هوشمند بدون از دست دادن عصبانیت در حال مذاکره با یکدیگر هستند، دیگر نیازی به بوق زدن نخواهد بود.

با این حال، ممکن است هنوز کمی دور باشد. در این میان، با کلاه دوچرخه سواری (یا حتی بدون کلاه)، من هنوز در این امید عاشقانه زندگی می کنم که آخرین نوآوری را برای وسایل نقلیه با نیروی انسانی در این روزهای مرگشان ببینم.

این نهایتا به عنوان استاندارد، شامل بوق‌های خودرو می‌شود که در داخل خودرو به همان اندازه صدای بیرون می‌آیند.

فرانک مک نالی درباره مشکل همیشگی بریتانیا با نام زنان ایرلندی

بله، مانند همه نوآوری‌ها، این نوآوری در مراحل اولیه خطراتی را به همراه خواهد داشت. اولین رانندگانی که با عصبانیت بوق می زدند، ممکن است با شنیدن صدا، با هشدار به سقف برخورد کنند. اما آنها به سرعت یاد می گیرند که دیگر این کار را انجام ندهند، مگر در مواقع اضطراری.

چیز دیگری که هنوز دوست دارم در مورد آن خیال پردازی کنم مالیات بر بوق ماشین است. اکنون که وسایل نقلیه هوشمند همه جنبه‌های عملکرد راننده را زیر نظر دارند، مطمئنا می‌توانند استفاده بیش از حد از بوق را نیز پیگیری کنند و جزئیات را در بازگشت پایان سال به درآمد منتقل کنند.

مطمئنا رانندگان سالانه این همه بوق معاف از مالیات دریافت می کنند. و مانیتورهای وسایل نقلیه می توانند بین بوق های بزرگ و عصبانی و بوق های کوتاه و دوستانه تمایز قائل شوند، مثلا وقتی دوستی را در جاده تشخیص می دهند.

همچنین حق درخواست تجدیدنظر وجود دارد، و می‌توانید برای عیاشی‌های گاه به گاه استفاده از بوق، از شرایط خاصی درخواست کنید، مانند اینکه یک حامی مایو GAA در یک سواره‌نظامی که ژوئیه گذشته به ترافیک در خیابانی یک طرفه در وست‌پورت تبدیل شد، باشید.

شاید، در گرگ و میش ماشین های انسان محور، بوق ها ممکن است کمتر تهاجمی باشند. شاید آنها نیز می توانند شخصی سازی شوند، مانند پلاک ها. این در واقع زمانی اتفاق می افتاد که رانندگان بیشتر از آنچه امروز به نظر می رسد حس شوخ طبعی داشتند.

در همان انبوهی از قلمه ها، در کنار داستان فیل، رد و بدل نامه هایی درباره بوق ماشین در یک روزنامه انگلیسی پیدا کردم. یکی از نویسندگان خواستار جایگزینی برای بوق بلند سنتی شده بود و در عوض چیزی معادل «سرفه مودبانه خودرویی» را پیشنهاد کرد.

یکی دیگر از خبرنگاران موافق بود، اما یکی از آنها بهتر بود و برای راه حل موسیقی بحث می کرد. او نوشت: اولین ماشین او، یک سالن اسپورت 1947، «دو بوق تنظیم شده روی یک سوم اصلی داشت که نت ملودیک دوست‌داشتنی و صداهای پس‌زمینه‌ای را ایجاد می‌کرد».

این نیز خوب خواهد بود، حتی اگر خطرات ممکن است شامل این باشد که هر بار که سبزه را از دست می‌دهید، پشت سر چراغ راهنمایی، نت‌های آغازین سمفونی پنجم بتهوون را به صدا در می‌آورد.