گزارش ESRI نشان می دهد که «فرار مغزها» ایرلند شمالی زاییده تخیل است

برای چندین دهه، ایرلند شمالی به خود گفته است که به طور منحصر به فردی از از دست دادن نسل‌های جوان با استعدادی که برای تحصیلات سطح سوم به بریتانیا نقل مکان کرده‌اند و دیگر برنمی‌گردند، رنج برده است.

جز اینکه اینطور نیست.

تحقیقات اندیشکده دوبلین مؤسسه تحقیقات اقتصادی و اجتماعی (ESRI) نشان می‌دهد که بزرگترین مشکل ایرلند شمالی در مورد فارغ‌التحصیلان، نداشتن مشاغل پردرآمد کافی برای توجیه هزینه‌های تحصیل در دانشگاه است.

آن دولین، محقق ESRI در یک نشست توجیهی در دپارتمان آموزش استورمونت می‌گوید: «در اوایل، چند معلم راهنمایی شغلی از ما پرسیدند که چرا این تحقیق را انجام می‌دهیم، زیرا آنها فرار مغزها را در زمین مشاهده نمی‌کنند.

تا به حال، باور رایج - که توسط سیاستمداران و مشاغل به طور یکسان بیان شده است - این بوده است که یک سوم دانشجویان سطح دوم به کالج های بریتانیا می روند "و نیمی از کسانی که می روند هرگز برنمی گردند".

ارقام گسترده نشان می دهد که 78 درصد از دانش آموزان سطح سوم ایرلند شمالی در خانه می مانند، در حالی که 22 درصد از دانشگاه ها، کالج های بریتانیا در جمهوری یا جاهای دیگر را انتخاب می کنند. در ولز، 29 درصد از دانشجویان مقطع کارشناسی، آنجا را ترک می کنند، در حالی که تنها 6 درصد از اسکاتلندی ها، اسکاتلند را برای تحصیل در سطح سوم ترک می کنند.

در مقابل، 96 درصد از دانشجویان انگلیسی در کالج های انگلیسی تحصیل می کنند.

دیولین می‌گوید، این عدد مدت‌هاست که درک را دچار انحراف کرده است، زیرا نشان نمی‌دهد که سه چهارم دانش‌آموزان از میدلندز شرقی و دو سوم دانش‌آموزان جنوب غربی دور از خانه درس می‌خوانند.

ایرلند شمالی شاهد افزایش سهم دانش‌آموزانی است که نمرات بالاتری را در سطوح A کسب می‌کنند

این مطالعه با عنوان «تحرک دانشجو به داخل و خارج از ایرلند شمالی: چه فرار مغزها؟» می گوید، حتی دو سوم از کسانی که در لندن و جنوب شرقی بزرگ شده اند - مرفه ترین منطقه بریتانیا تا کنون - همین کار را می کنند.

در گزارشی که به سفارش وزارت آموزش ایرلند شمالی تهیه شده است، آمده است: "انگلیس و NI قابل مقایسه نیستند. در واقع، ایرلند شمالی نسبت به مناطق انگلیسی برای تحصیل بسیار کمتر است."

درعوض، ایرلند شمالی از داشتن تعداد اندکی از دانشجویانی که در موسسات سطح سوم خود از سایر نقاط بریتانیا یا خارج از آن شرکت می‌کنند، رنج می‌برد، حتی اگر این کشور ارزان‌ترین مکان در بریتانیا برای حضور دانشجویان است.

ایرلند شمالی مکان های دانشگاهی کافی برای مقابله با تقاضای محلی را ندارد زیرا 49 درصد از جوانان 18 ساله محلی می خواهند در آنجا تحصیل کنند، در مقابل 33 درصد در ولز و به طور متوسط ​​41 درصد در سراسر بریتانیا. مدارس گرامر ایرلند شمالی که به شدت بر امتحانات متمرکز هستند به این معنی است که بسیاری از دانش آموزان به دنبال مکان در آکسفورد و کمبریج هستند، در حالی که دانش آموزانی از پیشینه های فقیرتر پس از ناکامی در به دست آوردن جایگاه در خانه، کالج های انگلیسی را انتخاب می کنند.

دولین می گوید پیام کلیدی که باید از گزارش ESRI گرفته شود این است که هیچ یک از مسائل ایرلند شمالی منحصر به آن نیست.

"بله، جوانان می روند، اما آیا باید همیشه به عنوان یک چیز بد تلقی شود؟" او می گوید.

او می‌گوید که با اعتقاد دیرینه به «فرار مغزها»، نیمی از آنها در عرض 15 ماه برمی‌گردند و این تعداد زمانی که وارد روابط مادام‌العمر می‌شوند یا بعدا با مراقبت از بستگان مسن کنار می‌آیند، بیشتر می‌شود.

دانشجویانی که قصد رفتن به دانشگاه را داشتند به چهار دسته تقسیم شدند: «ترک‌های مصمم» که می‌خواهند در سریع‌ترین زمان ممکن بروند و «بازمانده‌های مصمم» که می‌خواهند برعکس عمل کنند. سپس، کسانی هستند که به دلیل نمرات بالای ورودی دانشگاه‌های محلی «اجبارا ترک می‌کنند» و «کسانی که نمی‌خواهند بمانند» - کسانی که می‌خواهند ترک کنند اما توانایی مالی ندارند.

مهمتر از همه، ایرلند شمالی نمی تواند برای فارغ التحصیلانی که در حال حاضر دارد، کار با دستمزد بالاتر بیابد و یک سوم مشاغلی را که نیازی به مدارک تحصیلات تکمیلی ندارند، نگه می دارند.

در این گزارش آمده است: «درآمد فارغ التحصیلان در ایرلند شمالی در میان کمترین درآمدها در بریتانیا قرار دارد و میانگین درآمد آن حدود 93 درصد از میانگین انگلستان است.

در مجموع، این نشان می‌دهد که چالش صرفا در مورد حفظ دانش‌آموزان نیست، بلکه حصول اطمینان از اینکه مهارت‌ها به طور مؤثر با تقاضای بازار کار محلی مطابقت دارند، است.

در ولز، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد خواهر و برادر فارغ‌التحصیلان وقتی می‌بینند که خواهر و برادرهای تحصیل‌کرده دانشگاهی در کسب شغل بهتر ناکام هستند، جاه‌طلبی رفتن به دانشگاه را رها کرده‌اند.

حتی نگران‌کننده‌تر، صلاحیت بیش از حد «مسئله‌ای کوتاه مدت در اوایل شغلی» نیست، زیرا بسیاری از آنها برای سال‌ها با امیدهای پایین دستمزد و ارتقای شغلی مواجه هستند، در حالی که بیشتر مشاغل خوب موجود در جنوب شرقی انگلستان قرار دارند.

تقریبا 43 درصد از کارمندان ایرلند شمالی مدرک دارند، کمی کمتر از میانگین انگلستان، اما تعداد فارغ التحصیلان "بیشتر از نسبت مشاغل فارغ التحصیل در اقتصاد است".

این گزارش می‌گوید: «چالش «تأمین مازاد فارغ‌التحصیلان نیست، بلکه کمبود نقش‌های در سطح فارغ‌التحصیل» است، زیرا اقتصاد ایرلند شمالی قادر به «جذب موجودی فعلی فارغ‌التحصیلان نیست، چه رسد به کسانی که ممکن است بخواهند بمانند یا برگردند».