گسل باستانی نشان می دهد گرمایش زمین لرزه ممکن است لغزش سونامی را تشدید کند

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

در سال 2011 زمین لرزه ای بزرگ شرق ژاپن را لرزاند. زمین لرزه 9.1 ریشتری تقریبا شش دقیقه در مرکز خود لرزید. با این حال، اثرات آن به همین جا ختم نشد، زیرا حرکت صفحات آنقدر کف دریا را جابجا کرد که باعث ایجاد یک سونامی ویرانگر شد.

درک اینکه چگونه چنین زمین لرزه هایی باعث سونامی می شوند بخش مهمی از سیستم های هشدار اولیه است. یک مکانیسم پیشنهادی این است که حرکت سریع صفحات مقادیر زیادی گرما را از طریق اصطکاک تولید می کند.

با افزایش دما، آب گرم حبس شده در منافذ سنگ ها فشار را افزایش می دهد که باعث می شود مرزهای گسل به طور فزاینده ای لغزنده شوند. متعاقبا این گسل فاصله بسیار زیادی را می لغزد و کف دریا را به اندازه‌ای جابجا می‌کند که باعث ایجاد سونامی شود.

برای درک چگونگی وقوع این رویدادهای عظیم، محققان اغلب به اتفاقات مشابهی روی می‌آورند که در صخره‌های گذشته باستانی زمین حفظ شده‌اند. یک گروه تحقیقاتی به سرپرستی پروفسور تتسورو هیرونو از دانشگاه متروپولیتن اوزاکا، با نگاهی به صخره‌هایی که در شبه‌جزیره بوسو در ژاپن در معرض دید قرار گرفته‌اند، که زمانی بخشی از محیط باستانی بستر دریا بودند، ساختارهای گرداب مانندی را در یک گسل باستانی شناسایی کردند که نشان می‌دهد این ماده در جریان زمین‌لرزه‌ای حدود 15 میلیون سال پیش تحت جریان سیال‌مانند قرار گرفته است.

محققان این لایه‌های سنگ را «جریان متلاطم» نامیدند، زیرا لایه‌های مواج و منحنی و ساختارهای گرداب مانند را نشان می‌دادند. هنگامی که آنها تجزیه و تحلیل دینامیکی سیال سازه ها را انجام دادند، یافته های آنها نشان داد که فشار حرارتی برای سیال کردن خاک رس در گسل کافی بوده است.

این یافته ها در مجله Scientific Reports منتشر شده است.

هیرونو توضیح داد: «تحلیل ما نشان می دهد که ویسکوزیته به ویسکوزیته آب نزدیک شده است. این یک کاهش چشمگیر بود. حالت سیال می‌توانست به‌عنوان شکلی از روان‌کاری دینامیکی عمل کند و باعث شود که گسل به‌طور چشمگیری ضعیف شود.

این گروه امیدوار است که با استفاده از بینش خود، روش مشابهی را برای گسل های مدرن به کار گیرد تا توانایی دانشمندان را در تخمین بزرگی لغزش بهبود بخشد.

هیرونو در پایان گفت: «درک تغییر ویسکوزیته در لغزش‌های گسل ممکن است به ما امکان دهد که بزرگی لغزش‌های گسل را با دقت بیشتری تشخیص دهیم، که از تلاش‌های کاهش سونامی حمایت می‌کند.

Tatsuru Fukuta و همکاران، جریان تلاطم مانند زمین لرزه مواد گسل در امتداد بخش کم عمق یک گسل مربوط به فرورانش صفحه، گزارش های علمی (2026). DOI: 10.1038/s41598-026-57630-y

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →