گفتگو در مورد بازگشت به خانه: فرانک مک نالی در بازگشت به دیل پس از 20 سال غیبت

ممکن است تعدادی از خوانندگان به یاد بیاورند که در طول زندگی قبلی، در حدود اوایل قرن گذشته، هفته ای دو بار طرح دیل را می نوشتم.

اما در طول 20 سال و پنج ماه و اندی از زمانی که به روزنامه ایرلندی تبدیل شدم، تا این هفته دیگر هرگز دروازه خانه لینستر را تاریک نکرده بودم. و وقتی سه‌شنبه گذشته برای یک طراحی کوتاه برگشتم، بدون پیش‌گویی نبود.

ادبیات ایرلندی مملو از داستان‌هایی درباره بازگشت‌های طولانی یا بازگشت به خانه است که هیچ‌کدام پایان خوبی ندارند. برای مثال، مجموعه آن انرایت. اشراف برایان فریل. Oisín از اسب افتاد.

نکته مثبت این است که من ناگهان 300 سال بزرگتر احساس نکردم. خانه قدیمی را هم در حال فرو ریختن یا وارد شدن به ردیف های خانوادگی ندیدم.

اما از برخی جهات، دایل در دهه‌های دوری من غیرقابل تشخیص تغییر کرده بود. در سال 2006، به یاد داشته باشید، سیاست ایرلند هنوز یک سیستم دو و نیم حزبی بود: مبارزان قدیمی جنگ داخلی و کارگر.

در آن زمان چیزی به نام دموکرات های مترقی نیز وجود داشت - چه اتفاقی برای آنها افتاد؟ و حزب اصلی اپوزیسیون، ظاهرا به یاد دارم، جو هیگینز بود. همه چیز جارو شده است. اما از جهات دیگر، مکان مانند همیشه است.

اپوزیسیون همچنان در سمت راست سین کامایرل، دولت در سمت چپ نشسته است. این نه تنها با سیستم بریتانیا، بلکه با کل مدل دموکراسی نمایندگی چپ-راست، که در فرانسه قبل از انقلاب، زمانی که «نظام دوم» (اشراف) در سمت راست پادشاه قرار داشت، برقرار شد، متفاوت است.

پس از انقلاب، ژاکوبن ها در سمت چپ اتاق نشسته بودند، میانه روها پایین تر (در "دشت") و رادیکال ها در عقب ("مونتاگن") قرار داشتند. در دایل، چپ‌ها همگی در سمت راست هستند.

همانطور که ادموند برک آن را نامیده می‌شود، در مورد طبقه چهارم، مطبوعات همان جایی هستند که همیشه بودند و در جایی که به نظر می‌رسد یک بالکن گروه کر بالای سر Ceann Comhairle نشسته بودند.

در آنجا، زمان برای همیشه در سال 1993 منجمد شده است. یا اینطور فکر می کنید از روی پلاک های برنجی که نشان می دهد هر رسانه می تواند کجا بنشیند. عناوین برجسته عبارتند از "The Irish Press" و "Cork Examiner". هنوز هیچ اشاره ای به "Joe.ie" نشده است.

پرهای مایکل مارتین به دلیل ادعای "مرغ بازی" با کارگران اعتصابی به هم ریخت.

همانطور که یکی از همکاران هشدار داده بود، یکی از پیشرفت های هشدار دهنده جدید این بود که درب گالری اکنون به طور دائم قفل شده است. برای ورود و خروج به یک فوب نیاز دارید، چیزی که در دسترس مسافران روزانه نیست.

بنابراین یکی از خبرنگاران عادی مجبور شد به من اجازه ورود بدهد. سپس باید مراقب بودم که آخرین نفر باقی نماند - همانطور که قبلا اغلب اتفاق می افتاد - وگرنه ممکن است هنوز آنجا باشم.

توجه داشته باشید، بر خلاف گالری عمومی، نشریه مطبوعاتی شیشه ای نیست. مثل همیشه، گزینه اضطراری بالا رفتن از روی میزها و پریدن به داخل محفظه باقی می ماند، مسیری که سه عضو حزب کارگر در سال 1982 معروف بودند، زمانی که خود را در بیرون از دایل برای یک رای مهم قفل کردند.

تخته‌های خش‌دار خانه Leinster نیز تغییر نکرده است. و پرسه زدن در راهروها، با سقف های کوتاه و فرش های بلندشان، یک کلاستروفوبیا آشنا به همراه داشت. به نظر می رسد این یک تجربه رایج حتی برای ساکنان دور قبلی بوده است.

در سال 1794، لرد بدبخت ادوارد فیتزجرالد از محل اقامت شهری آن زمان خانواده در نامه ای به خانه نوشت و از این که چقدر "مالیخولیایی" به نظر می رسید شکایت کرد: "یک خدمتکار روستایی فقیری که با خود [از کیلدر] آوردم، دو روز گریه کرد و فکر می کرد در زندان است."

خواهرش که در سال 1812 پس از سال‌ها انحطاط خانه بر اساس قانون اتحادیه بازگشت، از سردی و تاریکی هوا ناامید شده بود. او که با نور شمع راه خود را به اتاق خواب اصلی پیدا کرد، شکایت کرد که این اتاق «اکنون بیشتر شبیه صومعه» است تا خانه یک اشراف.

امروز آن را با صومعه اشتباه نمی گیرید، اگر فقط به دلیل کمبود زنان باشد. با این حال، تعداد آنها بیشتر از گذشته است: نقاشی های جدید در راهروها از آخرین دیدار من شامل یکی از 53 زن TD و سناتور است.

یکی دیگر از سنت‌های قدیمی که تغییر نکرده است، TD‌های پشتیبان است که از بحث Order of Business استفاده می‌کنند تا نکات نظمی را که نکته‌های دستوری نیستند بالا ببرند و باعث عصبانیت صندلی شوند.

نمونه بارز روز سه‌شنبه، دنی هیلی رائه بود – که در میان کوه‌نشین‌ها نشسته بود – توجه را به آشوبی که در جاده‌های کری و جاهای دیگر توسط گوزن‌های وحشی که حمله‌های کامیکازه به ترافیک را افزایش می‌دهند، جلب کرد.

همچنین مطابق با سنت، Ceann Comhairle مجبور شد مانند یک کودک جسور به او سیلی کلامی بزند، اما نه قبل از اینکه او 15 ثانیه شهرت معمول تلویزیون Oireachtas را به دست آورد.

در مورد آن، نکته دیگری که از آخرین دیدار من تغییر نکرده است این است که خبرنگاران مرد همچنان باید کراوات بزنند. در همین حال، مردان TD می توانند از نظر وجدانی نسبت به چنین استبداد اعتراض کنند، همانطور که تعداد فزاینده ای انجام می دهند.

اما من هیچ شانسی نکردم، زیرا سال‌ها پیش که برای پوشش دادن یک جلسه کمیته Oireachtas به آنجا اعزام شدم، درس‌ام را آموختم. به‌جای اینکه با پیراهن یقه‌بازم حیثیت خانه را آزار دهم، برای تماشای جریانات روی مانیتور در جایی که شبیه کمد جارویی بود، تبعید شدم.

سعی کنید با کفش های پاتریک کاوانا راه بروید: زیارت یک مرد از اینسکین به دوبلین