گفت و گو - وزیر اول سابق اسکاتلند می گوید صلح پایدار در فلسطین باید "محلی رهبری شود"

لرد جک مک کانل وزیر اول سابق اسکاتلند گفت که صلح پایدار در فلسطین تنها از طریق یک "راه حل بلند مدت به رهبری محلی" حاصل می شود.

مک کانل که به عنوان نماینده ویژه بریتانیا برای ایجاد صلح خدمت کرده است، در گفتگو با آنادولو، گفت که صلح پایدار نمی تواند از طریق دستورات از بالا به پایین از خارج به دست آید.

او در حاشیه نهمین کنفرانس میانجیگری در استانبول که هفته گذشته به پایان رسید، گفت: «اگر ما سعی کنیم راه‌حل‌هایی را از بیرون تحمیل کنیم، آن‌وقت این راه‌حل‌ها هرگز در حوزه‌ای که اختلاف آنقدر فاحش و شکاف عمیق است، کارساز نخواهد بود».

مک کانل در پاسخ به این سوال که چگونه بریتانیا باید مبادلات بین منافع استراتژیک سیاست خارجی و تعهدات حقوق بشر را انجام دهد، اصرار داشت که اصول اصلی باید اولویت داشته باشند.

اصولا حقوق بشر قابل مذاکره نیست».

"به نظر من منافع استراتژیک بریتانیا در به حداکثر رساندن نفوذ خود در پیگیری دموکراسی، حاکمیت قانون و حقوق بشر است. هر وضعیت متفاوت است، اما ما باید اصول اساسی را به خاطر بسپاریم."

او مدل‌های موفقیت‌آمیز صلح‌سازی مانند توافق‌نامه تاریخی 2014 در بانگسامورو در جنوب فیلیپین را برای پایان دادن به سال‌ها درگیری عنوان کرد.

مک کانل که به عنوان مشاور بین المللی صلح بانگسامورو خدمت کرده است، از این توافق به عنوان یک نقطه عطف تاریخی که ثبات را برای 12 سال از طریق انتقال سیاسی، اختلالات همه گیر و چالش های امنیتی محلی حفظ کرده است، ستایش کرد.

درگیری در میندانائو که ریشه در از دست دادن زمین تاریخی، حاشیه نشینی و نارضایتی های استعماری دارد، باعث شد که جمعیت مسلمان مورو برای بیش از 50 سال برای تعیین سرنوشت خود مبارزه کنند.

مجموعه ای از ابتکارات صلح بین سال های 1976 تا 2008 به نتیجه نرسیدند، اما توافقنامه 2014 بازی را تغییر داد.

این قرارداد منطقه خودمختار بانگسامورو را در میندانائوی مسلمان (BARMM) ایجاد کرد و به جمعیت مورو خودمختاری ارائه داد.

این منطقه اولین انتخابات خود را ماه گذشته از زمان آغاز به کار دولت موقت در سال 2019 برگزار کرد.

"نکته بسیار مهم... این یک توافق نامه صلح فراگیر بود که بر پایه احترام متقابل و درک تاریخ و نارضایتی ها و هویت مردم مورو به عنوان یک کل بنا شد."

او گفت که این توافق پایدار مانده است زیرا "جامع" بود و هم نیاز به صدای سیاسی و هم مدیریت برای مردم مورو را پوشش می داد و به شورشیان سابق راه بازگشت به جامعه را می داد.

مک کانل افزود: «آنها با پایبندی به توافق، بازگشت به اصول، و اجازه ندادن یک حادثه انفرادی شاید آنها را از مسیر خارج کند، موفق شده اند با هر موضوعی مقابله کنند».

مک‌کانل به اسکاتلند و ایرلند شمالی به‌عنوان نمونه‌هایی اشاره کرد که نشان می‌دهد چگونه ترتیبات مختلف حکومت‌داری می‌تواند آرزوهای منطقه‌ای را برآورده کند و به اختلافات ریشه‌دار و در عین حال حفظ روابط با بریتانیای وسیع‌تر، رسیدگی کند.

او با تأمل در تجربه اسکاتلند، مبارزات چند دهه ای برای تأسیس پارلمان اسکاتلند را یادآور شد و آن را تلاشی «بسیار پرشور» توصیف کرد.

او گفت که این کشور در نهایت به آنچه که او "بهترین هر دو جهان" می خواند، دست یافته است.

او گفت: "همکاران ما در ایرلند شمالی تاریخ متفاوتی داشتند. تاریخ آنها دارای اختلاف عمیق، درگیری و خشونت بود، اما نتایج مشابهی داشت."

او گفت، در حالی که اسکاتلند با حفظ روابط خود با دولت بریتانیا "مسیری مسالمت آمیز" برای خودمختاری پیدا کرده بود، مدل ایرلند شمالی به "هر دو جامعه تقسیم شده یک صندلی بر سر میز" داد.

مک‌کانل با اشاره به مناطقی که اقلیت‌های مهم به دنبال نمایندگی سیاسی بیشتری هستند، گفت: «فکر می‌کنم آنچه که این به ما می‌گوید این است که در سرتاسر جهان، به‌ویژه جایی که درگیری‌ها داخلی هستند، اقلیتی قابل‌توجه دارید که یا خشونت‌آمیز بوده یا شاید خشونت‌آمیز نبوده‌اند، اما خواستار یک صدا هستند، خواهان خودمختاری هستند، اگر آن منطقه نیاز به راه‌حل مناسب دارد.»

وی افزود: «این باید هنجارها و فرهنگ و هویت افرادی را که احساس می‌کنند در حاشیه هستند بازتاب و احترام بگذارد.»