گواتمالا اولین پرنده بومی خود را در 67مین مکمل انجمن پرنده شناسی آمریکا به دست آورد.

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

شصت و هفتمین مکمل چک لیست پرندگان آمریکای شمالی انجمن پرنده شناسی آمریکا (AOS) که امروز در پرنده شناسی منتشر شد، شامل چندین به روز رسانی مهم برای طبقه بندی گونه های پرندگان موجود در آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و دریای کارائیب است.

چند نکته برجسته از مکمل عبارتند از تقسیم برای Tringa semipalmata (Willet)، Cistothorus palustris (Marsh Wren)، Setophaga petechia (Yellow Warbler) و Turdus plumbeus (برفک پا قرمز). همچنین قابل توجه است که Momotus mexicanus (Momotus mexicanus) به دو گونه تقسیم شده است که اولین گونه پرنده بومی خود را به گواتمالا داده است. و Bubo virginianus (جغد شاخدار بزرگ) به چهار گونه تقسیم شده است که سه گونه از آنها بومی آمریکای جنوبی هستند.

جمعیت آمریکا از دو گونه، Ardea alba (مغزن بزرگ) و Numenius phaeopus (Whimbrel)، از همتایان دنیای قدیم خود جدا شده‌اند که منجر به ایجاد دو بومی جدید آمریکایی به نام‌های A. egretta (مغزن آمریکایی) و N. hudsonicus (هودسونین ویمبرل) شده است. ما امسال «ورنسانس» دیگری را پشت سر گذاشتیم، زیرا یک جنس اضافه شد، یکی حذف شد و ترتیب خطی برای Troglodytidae دوباره ترتیب داده شد.

چک لیست، اولین بار در سال 1886 منتشر شد، در مکمل های سالانه کمیته طبقه بندی آمریکای شمالی (NACC) AOS به روز می شود. چک لیست و مکمل‌های آن پایه‌های طبقه‌بندی و نام‌گذاری را برای تحقیقات، حفاظت، مدیریت و آموزش پرندگان در سراسر منطقه فراهم می‌کند و سازمان‌های دولتی، سازمان‌های غیردولتی، دانشمندان و پرندگان و سایر پرندگان به عنوان مرجع تنوع زیستی پرندگان به آن اعتماد می‌کنند. NACC پیشنهادهایی را که سالانه برای به‌روزرسانی‌های طبقه‌بندی و توزیعی فهرست بررسی پرندگان آمریکای شمالی ارائه می‌شود، بررسی می‌کند.

در این سال، کمیته مورد Tringa semipalmata (ویلت)، موضوعی که قبلا در سال 2017 (2017-A-10) مورد بررسی قرار گرفته بود، بر اساس یک پیشنهاد جدید (2026-A-3) که توسط پاملا سی راسموسن، نیکلاس ای. پیشنهاد جدید وضعیت گونه‌ها را برای پرندگان شرقی (T. semipalmata) و غربی (T. inornata) بر اساس تفاوت در صداگذاری (از جمله پاسخ متفاوت به پخش در semipalmata)، بوم‌شناسی، مورفولوژی، چرخه سالانه و ژنتیک پیشنهاد می‌کند. نام‌های جدید انگلیسی prairie willet (برای T.

inornata) و Saltmarsh willet (برای T. semipalmata) منعکس کننده تفاوت در زیستگاه پرورش این دو گونه هستند.

کمیته همچنین پیشنهادی (2026-B-2) از Jacob C. Cooper، یکی از اعضای گروه سیستماتیک حرفه ای اولیه کمیته، و پگی ام. هوس برای تقسیم Cistothorus palustris (مرش رن) به دو گونه، که بر اساس تفاوت های واضح در آوازها بین eastern-Wren; paludicola; اکنون Western Marsh-Wren). تحقیقاتی که نشان می‌داد این دو گونه در بیشتر مناطق جنوبی ساسکاچوان در باتلاق‌های یکسانی دیده می‌شوند از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود، اما به ندرت هیبرید می‌شوند و آهنگ‌هایشان از نظر تشخیصی متفاوت است.

نویسندگان می‌گویند: «احتمال می‌رود که این پرندگان تا کنون فقط همنوع در نظر گرفته شده‌اند، زیرا از نظر بصری شبیه به چشم انسان هستند. رئیس کمیته، تری چسر توضیح می دهد: "در منطقه تماس، پرندگانی که آواز باتلاق شرقی را می خوانند، درست در کنار پرندگانی که آواز باتلاق غربی را می خوانند، لانه می کنند.

افراد گاه به گاه هر دو آهنگ را می خوانند، اما این آهنگ ها نادر هستند، و ژنتیک داستان مشابهی را بیان می کند، که ظاهرا انتخاب قوی در برابر هیبریدها وجود دارد.

یکی دیگر از انشعاب های قابل توجه، گونه های بی تحرک استوایی Setophaga petechia (جنگرو حرا) از S. aestiva (چرخ زرد)، گونه مهاجر و شمالی تر است. شواهد ارائه شده توسط شاون بیلرمن و اسکار جانسون (2026-B-13) تفاوت های سطح گونه ها را در ژنتیک، صداگذاری، مورفولوژی و تاریخ طبیعی نشان می دهد.

Chesser توضیح می دهد: "برخی از تفاوت های مورفولوژیکی با این واقعیت مرتبط است که S. petechia در جنگل های حرا زندگی می کند." برای مثال، نویسندگان پیشنهاد خاطرنشان کردند که «پرندگان در زیستگاه‌های حرا، منقش‌های بزرگ‌تر و تارسی بلندتری نسبت به زیستگاه‌های داخلی آمریکای شمالی داشتند، و اندازه صورتحساب برای جمعیت‌های معتدل داخلی با افزایش دما در طول فصل تولید مثل افزایش می‌یابد».

ما شاهد ادامه دو روند اخیر در مورد پرندگان کارائیب هستیم: تقسیم گونه ها و رکوردهای جدید برای گونه های کارائیب در فلوریدا. این شامل یک تقسیم گونه و رکوردهای جدید برای Turdus plumbeus (برفک پا قرمز)، که معمولا در آنتیل بزرگ، باهاما و دومینیکا در آنتیل کوچک رخ می دهد.

کمیته پیشنهادی (2026-A-2) توسط بیلرمن، نیلز ناوارو پاچکو و خاویر تورس مبنی بر تقسیم T. ardosiaceus (برفک پا قرمز شرقی) از هیسپانیولا، پورتوریکو و دومینیکا از T. plumbeus (برفک پا قرمز غربی، جزایر کوبا، جزایر باهاما، جزایر کوبا، تفاوت های اساسی در رنگ و الگوی آهنگ و همچنین تفاوت های ژنتیکی. سوابق اخیر در فلوریدا از T. ardosiaceus، از جمله چندین مورد از سواحل اقیانوس اطلس زیرگونه باهاما و یکی از کی وست زیرگونه کوبایی، مورد توجه است.

علاوه بر این، Margarops fuscatus (Trasher با چشم مرواریدی) بر اساس رکوردی از کی وست، فلوریدا، در بهار 2024 (2026-C-2) به فهرست گونه های شناخته شده از ایالات متحده اضافه شده است. M. fuscatus به عنوان یک ولگرد در چندین جزیره کارائیب خارج از محدوده معمولی و در حال گسترش آن رخ داده است.

بر اساس پیشنهاد دن لین (2026-B-3)، یکی از اعضای کمیته چک لیست آمریکای جنوبی (SACC)، سه جمعیت بوبو ویرجینیانوس (جغد شاخدار بزرگ) در آمریکای جنوبی از B. virginianus جدا شده و به وضعیت گونه های فردی ارتقا یافته است. لین تفاوت‌های کلیدی را در صدا، مورفولوژی و قرارگیری فیلوژنتیکی که این تغییر را تضمین می‌کرد، توضیح داد.

B. nigrescens (جغد شاخدار پارامو)، که در شمال آند یافت می شود. B. nacurutu (جغد شاخدار گرمسیری) که در مناطق گرمسیری آمریکای جنوبی یافت می شود. و B. Magellanicus (جغد شاخدار ماژلانی)، که دامنه آن از مخروط جنوبی آمریکای جنوبی تا شمال آندهای مرکزی گسترش می یابد، سه گونه جغد تازه شناخته شده هستند.

Momotus mexicanus (Motmot با تاج روسی)، پرنده ای رنگارنگ بومی مناطق پست استوایی، جنگل های خشک و بوته زارهای مکزیک و گواتمالا، به دو گونه تقسیم شده است که در نتیجه اولین گونه پرنده بومی گواتمالا به نام M. castaneiceps (گواتمالا Motmota valíoley found only. این تقسیم بر اساس تفاوت های چشمگیر در پرهای تاج، پشت و پیشانی بود. صداها؛ و ژنتیک شرح داده شده در پیشنهاد روزلوی خوارز و راسموسن (2026-B-9).

گونه پراکنش جهانی Ardea alba (مغزن بزرگ) در امتداد خطوط جغرافیایی تقسیم شده است. نام A. alba با گونه های دنیای قدیم (Great White Egret) باقی می ماند، در حالی که گونه در قاره آمریکا به A. egretta (میان مرغ آمریکایی) تبدیل می شود که یک نام انگلیسی قبل از مرغ مرغ بزرگ استفاده می شود. در پیشنهادی توسط راسموسن، جان دان و اندرو اسپنسر (2026-A-8)، نویسندگان توصیه‌های خود را عمدتا بر اساس تفاوت در صداها، پرورش رنگ‌بندی بخش نرم و ساختار ستون‌ها استوار کردند.

یک دانشجوی کارشناسی در دانشگاه استنفورد، مارتین فریلند، (2026-A-9) تقسیم Numenius phaeopus (Whimbrel) را بر اساس تفاوت در معاشقه و نمایش های آگونیستی، مورفولوژی و ژنتیک پیشنهاد کرد. این انشعاب، که به تازگی توسط کمیته به تصویب رسیده است، قبلا مورد توجه قرار گرفته بود اما در سال 2022 شکست خورد (2022-A-10). جمعیت هایی که در کانادا و آلاسکا زاد و ولد می کنند اکنون به عنوان N. hudsonicus (هودسونین ویمبرل) از هم جدا می شوند، در حالی که گونه های دنیای قدیم به N. phaeopus (چرخ اوراسیا) تبدیل می شوند.

بر اساس بخشی از پیشنهاد او، فریلند برای پیوستن به گروه سیستماتیک شغلی اولیه NACC دعوت شد، که برای دانشجویان و فوق دکترا باز است و نسل جدیدی از دانشمندان را که مایل و قادر به مشارکت در کار کمیته هستند، پرورش می دهد.

امسال، در تلاشی برای انعکاس دقیق‌تر روابط تکاملی آن‌ها، NACC توالی گونه‌ها را برای Troglodytidae (Wrens) و تا حدی Sittidae (nuthatches) و Polioptilidae (gnatcatchers) تغییر داد. در یک "ورنسانس" دیگر، امسال یک جنس (Nannus) اضافه شد (برای کشتی‌های زمستانی و اقیانوس آرام)، یکی کم شد (Thryorchilus، که اکنون با Troglodytes ادغام شده است)، و توالی خطی دوباره مرتب شد.

شصت و هفتمین ضمیمه چک لیست پرندگان آمریکای شمالی انجمن پرنده شناسی آمریکا، پرنده شناسی (2026). DOI: 10.1093/ornithology/ukag037

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →