گودزیلا منهای صفر یک سرگرمی باشکوه با قلبی مالیخولیایی است

- با اجازه GKids

همه فیلم‌های هیولا را می‌توان به‌عنوان استعاره خواند، چه در نظر گرفته شده باشند و چه نباشند: تصور اینکه موجودات ترسناکی که در فیلم‌ها ملاقات می‌کنیم - چه از فضا منجنیق شده‌اند و چه توسط غرور خودمان جان گرفته‌اند- ترس‌های بی‌نامی را نشان می‌دهند که هر روز با آن‌ها دست و پنجه نرم می‌کنیم، چندان طولانی نیست. با این حال، چیزی به خصوص در مورد گودزیلا، غول خزنده خشمگین که اولین حضور خود را در کلاسیک علمی تخیلی ژاپنی به همین نام در سال 1954 داشت، وجود دارد.

ایالات متحده تنها 9 سال قبل بمب اتمی را بر روی هیروشیما انداخته بود. گودزیلا که با بی حوصلگی در خیابان های توکیو قدم می زد، هم نمادی از تخریب هسته ای بود و هم بیانگر نوعی خشم بود که به راحتی نمی توان آن را در قالب کلمات بیان کرد. او نخواست که به دنیا بیاید، اما اینجا بود، دست و پا چلفتی، منزوی، سوء تفاهم. اگر می توانستی، از آرواره های قدرتمندت هم آتش شلیک می کردی.

گودزیلا در طول سال‌ها احیا شده است، اما به ندرت مانند فیلم خیره‌کننده تاکاشی یامازاکی، نویسنده و کارگردان، گودزیلا منهای یک در سال 2023، احیا شده است، که در آن خلبان کامیکازه، کویچی شیکیشیما، ریونوسوکه کامیکی، تلاش می‌کند تا به زندگی عادی در کشور ویران شده‌اش بازگردد، حتی زمانی که احساس می‌کند در آخرین روزهای جنگ، شکست خود را انجام می‌دهد. Godzilla Minus One فقط ویترینی برای یک هیولای باشکوه نبود. این یک تصویر متفکرانه و زیبا بود، تصویری که زمان زیادی را صرف کرد و تمرکز آن بر رستگاری انسان به همان اندازه ظریف بود که ستاره کایجو آن بزرگ بود.

ممکن است Godzilla Minus One عمل سختی باشد. اما گودزیلا منهای صفر جدید یامازاکی آنقدر تلاش نمی کند که از نسل قبلی خود پیشی بگیرد و مانند یک قاب محافظ روی آن سرپوش بگذارد. این یک سرگرمی باشکوه با قلبی مالیخولیایی است.

سال 1949 است، اندکی پس از وقایع فیلم قبلی، و کویچی در نهایت با نوریکو (مینامی هامابه)، زنی که ملاقات کرد و در ابتدا مقاومت کرد، پس از بازگشتش در زمان جنگ، و دخترخوانده‌شان آکیکو (سائه ناگاتانی) به آرامش و خوشبختی خانگی متمایل شد. گودزیلا ظاهرا مغلوب شده است، البته ما چیز دیگری را یاد خواهیم گرفت. و در حالی که ژاپن از ویرانی های زمان جنگ و از حمله گودزیلا در شهرهای مختلف از جمله توکیو بازسازی می شود، تهدید جدیدی از فضا می آید – و این تهدید می تواند پرواز کند.

Ghidorah یک هیولای پرنده زیبا است که مستقیما از حاشیه یک نسخه خطی قرون وسطایی گرفته شده است. سر او، درخشان با فلس های پر، کوچک، مرتب، خشمگین است. طول بال های او می تواند چندین بلوک شهر را به طور همزمان از بین ببرد. او یک پرتو طلایی مرگ را از دهان منقاری اش پرتاب می کند و قدرت احیا کننده ای دارد که به نظر می رسد او را نابود نشدنی می کند.

قبل از اینکه گیدورا حتی ظاهر شود، واضح است که هیچ کس از خشم قبلی گودزیلا بهبود نیافته است. نودا (هیدتاکا یوشیکا)، مهندس تسلیحات دریایی متفکر و اصولی که در فیلم قبلی نقش برجسته ای داشت، اداره اداره ای را بر عهده دارد که هدف اصلی آن مقابله با موجودات غول پیکر غول پیکر است. او یک بار دیگر به کمک کویچی نیاز دارد و همچنین استعدادهای جدیدی از جمله آئویاما (ماسامی ناگاساوا) متخصص هواشناسی و پروفسور موراکامی (مین تاناکا) را به خدمت می گیرد، یک دانش آموز محترم که خانواده خود را در بمباران هیروشیما از دست داد و خشم شدیدی نسبت به ایالات متحده دارد.

اس. نظامی.

مین تاناکا در گودزیلا منهای صفر — با اجازه GKids

در همین حال، افسران ارتش ایالات متحده که اکنون در ژاپن مستقر هستند، غیرقابل اعتماد بودن خود را بدون تلاش ثابت می کنند. خلاصه داستان گودزیلا منهای صفر، گردابی از شخصیت‌هایی است که سعی می‌کنند خود را به خاطر اشتباهات گذشته‌شان جبران کنند، یا آن‌قدر نسبت به یک متجاوز احساس خشم می‌کنند که قطب‌نماهای اخلاقی خودشان به اشتباه می‌افتد. احساس گناه، رنج و خشم موجه همه در گودزیلا منهای صفر به چشم می‌خورد، و اگرچه این یک داستان علمی تخیلی است، اما یامازاکی به زیربنای زندگی واقعی احساسات شخصیت‌های داستانی‌اش نیز کمک می‌کند.

یک سکانس رویایی، به ویژه، به تأثیرات حمله هسته ای بر بدن انسان اشاره می کند. مختصر است، اما هم هشدار دهنده و هم تاثیرگذار است. یامازاکی گفته است که فیلم او تا حدی پاسخی به اوپنهایمر کریستوفر نولان است که تأثیر بمب اتمی را بر مردم نشان نداد. گودزیلا منهای صفر داستانی است، اما حس تاریخ آن در جریان خونش جریان دارد.

و در مورد مخلوقات، رگ های استعاری که برای حمل این همه احساسات غیرقابل تعریف اختراع شده اند، چطور؟ آنها - با توجه به جلوه های ویژه با شکوه فیلم قبلی - شگفت انگیز نیستند. طرح شامل برخی از علوم wackadoodle است که چندان منطقی نیست، اما لازم نیست نگران آن باشید. غیدوره که از کجا به شهر پرواز کرده، توپی از خشم است. هرجا که خانه باشد، از آن دور است و عمیقا ناراضی است.

نفس طلایی او دارای قدرت الکترومغناطیسی است - در یک نقطه، سازه‌ها و افراد را به سبک جادوگر شهر اوز ریشه کن می‌کند و آنها را در هوا می‌چرخاند و بعدا آنها را به زمین می‌کوبد. هیچ چیز خوبی در مورد او وجود ندارد، اما در خشم غم انگیز و سرکش، او زیباست.

و سپس خود گودزیلا است که به نظر می رسد - و همیشه باید بماند - غیرقابل کشتن. دم عظیم و غیرقابل کنترل او در حالی که بار دیگر از توکیو عبور می کند، شهری که فرصتی برای بهبودی پس از بازدید قبلی خود نداشته است، به این طرف و آن طرف می چرخد. او در حالی که سر نسبتا کوچک خود را پرت می‌کند، از ناراحتی و ناامیدی غرش می‌کند. وقتی او واقعا دیوانه می شود، خارهای رادیواکتیو آبی زرق و برق دار اما کشنده از پشت او جوانه می زند. او بدن یک ظالم و ذهن یک کودک نوپا دارد. جای تعجب نیست که هم از او می ترسیم و هم از او محافظت می کنیم.

او هم شرور و هم سرنوشت ماست، ظرفی برای ایده‌های ناسازگاری که همیشه نمی‌توانیم آن‌ها را با منطق انسانی حل کنیم. او فقط برای ما نمی آید؛ او ما هستیم در گودزیلا منهای صفر، ما دوباره دعوت شده‌ایم که در مقابل او بلریم - اما یک بار دیگر، نه بدون حساسیت.