گوستاوو دودامل با فیلارمونیک نیویورک زندگی جدیدی را به صحنه می آورد

بر کسی پوشیده نیست که دیدن اجرای یک ارکستر می تواند با توقعات منصفانه یا ناعادلانه همراه باشد. این یک جمعیت خفه‌کننده است که با بهترین لباس‌هایشان وارد سالنی قدیمی می‌شوند تا مودبانه برای اجراکنندگان به همان اندازه خوب روی صحنه کف بزنند.

اما گوستاوو دودامل، در حالی که فیلارمونیک نیویورک را وارد عصر جدیدی می‌کند، نشان می‌دهد که ادراکات همیشه آنطور که به نظر می‌رسند نیستند، و گاهی حقیقت صدمه می‌زند.

دودامل در زیر نمایش نوری همیشه در حال تغییر که بر روی سقف نمادین رادیو سیتی موزیک هال پخش می‌شود، انرژی تراوش می‌کند و فعالیت معمولا دو دستی رهبری ارکستر را به یک روال تمام بدن تبدیل می‌کند. موهای فرفری بلند او در هر جهت به بخش‌های سیم، باد و برنج می‌چرخند، که با ضربات کوبه‌ای که از میان صندلی‌ها می‌چرخد، مشخص می‌شود. زیر خط رویش موی او چهره ای دانا دیده می شود که به طرز بازیگوشی از نت هایی که دستور می دهد شگفت زده می شود.

مجری شب، لیو شرایبر خود منهتن، داستان‌هایی از خانواده‌اش تعریف کرد که برای حمایت از شادی که هنگام نواختن ساز تجربه می‌کردند، کار می‌کردند. شرایبر چه رانندگی تاکسی، فروش آثار هنری در پیاده رو، یا رساندن گوشت به رستوران ها، متوجه شد که خانواده یقه آبی او چقدر برای حمایت از عشق خود به موسیقی صرف می کنند. این تجربیات به شکل گیری این باور او کمک کرد که دسترسی به موسیقی یک «حق جهانی» است.

شرایبر از "نیویورکی از راه ونزوئلا"، دودامل، در پست جدید خود به عنوان رئیس فیلارمونیک نیویورک استقبال کرد و به او گفت که شهر "همیشه متعلق به کسانی بوده است که معتقدند می تواند خود را شگفت زده کند."

دودامل پس از 17 سال رهبری فیلارمونیک لس آنجلس، برنامه کاملا پیش رو دارد و 14 کنسرت را در طول سه هفته قبل از حضور در فیلارمونیک نیویورک در یک سوئینگ اروپایی اجرا می کند.

کار گروهی لازم برای جمع آوری 100 نفر از نوازندگان و اجرای در بالاترین سطح، شرایبر را به یاد گروه دیگری انداخت که در تابستان امسال صدای سیب بزرگ را سر و صدا کرد. هیجانی که از قهرمانی تاریخی نیویورک نیکس برای قهرمانی NBA ایجاد شد، مقایسه ای عالی برای شرایبر بود تا اهمیت کار تیمی را نشان دهد.

دیگر ادای احترام به شهری که دودامل اکنون آن را خانه می‌نامد عبارتند از: سنت وینسنت که قصیده‌اش را برای سیب بزرگ می‌خواند و آرون تویت جان تازه‌ای به "ماریا" از داستان نمادین موزیکال نیویورک وست ساید بخشید.

شرایبر "فرصت بی نهایتی را که از راهرو عبور می کنیم و مانند یک ارکستر با هم کار می کنیم" جشن گرفت.

در حالی که هنوز بسیاری از آنها لذت می برند، اجراکنندگان در این فضا همچنان به دنبال راه هایی برای ارتباط با مخاطبان جوان هستند. اینجاست که یک فلوت نواز کلاسیک با چهار برنده گرمی مفید است.

لیزو در مرکز صحنه به دودامل پیوست تا آهنگ فوق‌العاده‌اش «Truth Hurts» را نه یک بار، بلکه دو بار اجرا کند. فیلارمونیک در حال رشد نیویورک چرخشی جدیدی بر آهنگ معروفی گذاشت که بیش از یک میلیارد بار در اسپاتیفای پخش شد تا پیام شرایبر مبنی بر وحدت را نشان دهد و موسیقی معاصر و اندیشه را با صداهای کلاسیک ارکستر تحت رهبری دودامل ترکیب کند.