گوش کنید: چرا اروپا نمی تواند به اوکراین جایگزینی برای Starlink ارائه دهد؟

تولید: توسط Europod، در تولید مشترک با شبکه Sphera.

EUobserver مفتخر است که با Europod شراکت تحریریه دارد تا مجموعه پادکست "Briefed" به میزبانی Léa Marchal را منتشر کند. پادکست در تمام پلتفرم های اصلی در دسترس است.

متن کامل را در زیر بیابید:

تلاش جنگ اوکراین به شدت به دو ابزار آمریکایی بستگی دارد: Starlink و Starshield. هر دو متعلق به SpaceX ایلان ماسک هستند و هر دو را می توان خاموش کرد. اروپا می گوید که می خواهد این وابستگی را کاهش دهد.

آیا این امکان وجود دارد و چرا اروپا اینقدر عقب مانده است؟ Starlink سرویس اینترنت ماهواره ای SpaceX است. به عموم مردم، به شرکت ها و ارتش ها فروخته می شود. این ماهواره متکی بر صورت فلکی حدود 10000 ماهواره در مدار پایین است که امکان برقراری ارتباط تقریبا در هر نقطه از زمین را ممکن می کند.

Starshield نسخه ای است که برای دولت ها و ارتش ها طراحی شده است. از همان فناوری استفاده می کند، اما با ماهواره های اختصاصی و رمزگذاری اختصاصی. به عبارت دیگر، امن تر است.

ادامه مطلب

روسیه با یک بحران استراتژیک و تلفات بی سابقه مواجه است، اما به لطف ترامپ همه چیز را مثبت می بیند (به روز رسانی میدان نبرد اوکراین، روز 1713)

مشکل اینجاست که استفاده از آن کاملا به حسن نیت ایلان ماسک بستگی دارد. بلکه در مورد دولت ایالات متحده نیز. Starshield یک سیستم دولتی است و این واشنگتن است که در واقع آن را در اختیار اوکراین قرار می دهد.

این قبلا منجر به برخی موقعیت های ناخوشایند شده است. چند هفته پیش، اوکراین متوجه شد که سرعت پهپادهایش یک شبه کاهش یافته است. توضیح واضح بود: این یک حرکت آمریکایی بود. این مشکل از آن زمان حل شده است، اما نشان دهنده یک ناراحتی واقعی است.

پس چگونه اوکراین در این موقعیت قرار گرفت؟ در آغاز جنگ، زیرساخت اینترنت مبتنی بر کابل کشور آسیب دید. در میدان نبرد، ارتش اکنون از پایانه های SpaceX برای دریافت سیگنال اینترنت استفاده می کند، زیرا آنها کوچک و بسیار کاربردی هستند.

و این دقیقا همان چیزی است که اروپایی ها ارائه نمی دهند. بیشتر ماهواره های اروپایی در مدار بالا قرار دارند. آنها مناطق بسیار وسیعی را پوشش می دهند، اما در زمان جنگ دو اشکال دارند. از آنجا که آنها دورتر هستند، تاخیر در انتقال بیشتر است. دوم، تجهیزات مورد نیاز برای دریافت سیگنال بسیار حجیم تر است، بنابراین برای خط مقدم مناسب نیست.

ایلان ماسک یک انتخاب بسیار استراتژیک داشت: قرار دادن ده ها هزار ماهواره در مدار پایین. بسیار ارزان تر است و کارکرد آن بسیار ساده تر است. اکنون اروپایی ها می توانند در این بازار رقابت کنند؟

نزدیکترین معادل اروپایی، در مقیاس کوچکتر، صورت فلکی OneWeb است که توسط شرکت فرانسوی یوتلست اداره می شود. یوتلست در ابتدا یک سازمان بین دولتی اروپایی بود. اما برچیده شد و فعالیت آن را یک شرکت بر عهده گرفته است.

دولت فرانسه با حدود یک سوم سهام همچنان بزرگترین سهامدار آن است. بریتانیا و یک گروه هندی نیز سهام دارند.

یوتلست از طریق OneWeb حدود 680 ماهواره در مدار پایین و بالا دارد. این شرکت می‌گوید که می‌تواند در میان مدت جایگزین Starlink شود، یعنی زمانی در دهه 2030.

این کشور قصد دارد ناوگان خود را با چند صد ماهواره جدید تقویت کند. اما اکثر آنها در واقع جایگزین قدیمی ترها خواهند شد. بنابراین، در مقایسه با Starlink، افزایش زیادی نیست.

ادامه مطلب

نقشه‌های جنگ جعلی روسیه در مذاکرات صلح ابوظبی کسی را فریب نمی‌دهد (به‌روزرسانی میدان نبرد اوکراین، روز 1721)

همچنین پروژه دیگری برای ایمن سازی ارتباطات اروپایی طراحی شده است. به آن IRIS² می گویند. این پروژه یک پروژه اروپایی است که توسط چندین شرکت از جمله یوتلست انجام شده است. اتحادیه اروپا مشتری اصلی آن است. برخلاف OneWeb، این یک سرمایه گذاری تجاری نیست. اما هر دو یک هدف مشترک دارند: کاهش وابستگی به Starlink.

جاه طلبی مجموعه ای متشکل از حداقل 348 ماهواره تا سال 2030 است که استقرار آن از سال 2029 آغاز می شود. بنابراین باز هم، کمتر از هزار. این هنوز با Starlink فاصله دارد.

اما در اینجا، شایان ذکر است که قرار دادن ماهواره‌ها در مدار پایین بسیار ارزان‌تر است، که همچنین حجم عظیمی را که SpaceX توانسته است در سال‌های اخیر پرتاب کند، توضیح می‌دهد.

با ماهواره های بسیار کمتر، اما در مدار بالاتر، اروپایی ها می توانند کل سیاره را نیز پوشش دهند. فقط این است که سیستم به آن اندازه انعطاف پذیر نیست.

در نهایت، آیا پول بخشی از توضیح است؟ بله، البته. ایالات متحده حدود شش برابر بیشتر از اروپایی ها برای برنامه های فضایی خود، نظامی و غیرنظامی هزینه می کند.

عامل دیگری نیز وجود دارد که به SpaceX کمک می کند هزاران ماهواره را با هزینه کم مستقر کند: این پرتابگر خود، Falcon 9 را دارد.

از سوی دیگر یوتلست مجبور است لانچ ها را از اشخاص ثالث خریداری کند. بنابراین بسیار گران‌تر است و سرعتی را که می‌تواند ماهواره‌ها را در مدار قرار دهد کنترل نمی‌کند.

قبل از پایان، یک کلمه کوتاه در مورد چین، یک بازیگر بزرگ دیگر. این در صنعت فضایی کاملا جدید است و در حال حاضر واقعا پول زیادی خرج نمی کند. اما ارزش این را دارد که در این جبهه نیز به پکن توجه داشته باشیم.