گوگای مک نامارا از Róisín Dubh: "در گالوی وحشی وجود دارد"

گوگای یک کلمه قدیمی ایرلندی برای تخم مرغ است. خواهر دوقلوی من با مو به دنیا آمد و من بدون مو به دنیا آمدم و اولین چیزی که مادرم وقتی به او تحویل دادم گفت "گوگای کوچک من". فقط گیر کرد، و اکنون تنها کسانی که من را گوگای صدا نمی کنند، مادرم و خواهر دوقلوی من هستند. من آن را طولانی تر از نام واقعی ام داشتم.

من در نزدیکی Castleconnell بزرگ شدم و به مدرسه در کرسنت در شهر لیمریک رفتم. خیلی خوب بود، خیلی از دوستانم در گروه بودند. اگر زبان انگلیسی یا تاریخ نبود، علاقه چندانی به مدرسه نداشتم. من تمایل زیادی به تمرکز روی برخی چیزها دارم که تقریبا به ضرر همه چیز دیگر است.

من در سال 1996 به کالج در گالوی رفتم و در سال اول در رشته های هنری، انگلیسی، تاریخ، سیاست و فلسفه تحصیل کردم. من قطعا زندگی دانشجویی را بیشتر از کار دانشجویی دوست داشتم. به من خیلی خوش گذشت اما زیاد دوام نیاوردم. زمانی که اولین کنسرت خود را اجرا کردم، این برای من بود. چند سال بعد، در سال 2004، سایمون هیسلیپ، کوین هیلی، گرگ هیلی و من Róisín Dubh را خریدیم که از آن زمان تا به حال رزروکننده موسیقی بوده‌ام. من همچنین در جشنواره بین‌المللی هنر گالوی، نمایش‌های Big Top را رزرو می‌کنم.

دوستان من در لیمریک گروه‌های موسیقی داشتند، بنابراین ما به رفتن و دیدن کنسرت‌ها عادت داشتیم. وقتی به گالوی آمدم، به نظر نمی‌رسید که هیچ گروه جوانی در جایی نوازندگی کند. همه جا یک میخانه باند کاور بود. دلیل اصلی من اجرای کنسرت ها این بود که چیزی را بگذارم که دوست داشتم ببینم.

ما حدود 400 نمایش در سال، از 30 تا 4000 ظرفیت، از جمله Big Top را اجرا می کنیم. من همیشه سعی می‌کنم تمرکزم را روی پیشرفت کنش‌ها بگذارم. من کارهای زیادی را با Strange Brew، یک مروج مستقل موسیقی، شرکت ضبط و برنامه رادیویی انجام می دهم. پنج‌شنبه و جمعه شب در Róisín از ساعت 12 صبح تا 2 بامداد چند گروه اجرا می‌کنیم و هیچ هزینه‌ای برای پوشش وجود ندارد، و ما به آنها پرداخت می‌کنیم. این فقط یک راه واقعا خوب برای قرار دادن گروه ها در مقابل تماشاگران و رساندن آنها به سطحی است که طرفداران داشته باشند.

به همین دلیل است که سالن‌های مردمی برای هنرمندان بسیار مهم هستند – شما نمی‌توانید در سالن‌های بزرگ بازی کنید، مگر اینکه اساسا یک گروه گروه باشید، مگر اینکه کار کرده باشید و خودتان را خجالت زده و در اتاق‌های کوچک اشتباه کرده باشید. اینجاست که مردم یاد می گیرند چگونه اجرا کنند و چگونه با جمعیت و مهندسان صدا تعامل کنند و مخاطبان خود را بسازند.

نمایش های استادیوم و جشنواره های زیادی برای کشوری به این بزرگی وجود دارد. اما اگر می‌خواهید بروس اسپرینگستین یا تیلور سویفت را در دوبلین ببینید که 500 یورو به شما تعلق می‌گیرد، یا Oasis یا Stevie Wonder - هزینه زیادی برای شما در بر خواهد داشت. این ممکن است شما را به 15 یا 20 کنسرت در مکان کوچکتری مانند Róisín Dubh یا Coughlan’s در شهر کورک ببرد.

ممکن است رزرو کردن سخت باشد، اما یک مزیت ما این است که همه دوست دارند به گالوی بیایند. گالوی طبیعت وحشی دارد - آب و هوا دیوانه کننده است، اما بسیار پر جنب و جوش است. چنین ترکیبی از مردم از سراسر جهان وجود دارد که از اینجا می‌آیند و می‌مانند و هرگز نمی‌روند، یا هر سال می‌روند و برمی‌گردند. همیشه این انرژی هنری دیوانه وار در تمام شهر نفوذ می کند.

پانزده سال پیش، برخی از گروه های موفق واقعا بزرگ به نظر می رسید که می توانستند انگلیسی یا آمریکایی باشند. اما اکنون اگر به ایرلند نگاه کنید، تمام این گروه‌هایی که موفقیت‌های بین‌المللی بزرگی دارند، نمی‌توانند از هیچ جای دیگری به جز ایرلند باشند. و این باور نکردنی است. این چیزی است که من واقعا دوست دارم ببینم. این گروهی نیست که بتوانید آن را بردارید و جای دیگری بگذارید. شما به Madra Salach، Kneecap یا CMAT گوش می دهید - هر یک از این گروه ها را بلافاصله می دانید که آنها ایرلندی هستند.

Camille O'Sullivan در مورد سرطان خود: "شما باید فراتر از آزمایش اسمیر بروید"

فکر نمی‌کنم جای دیگری در دنیا وجود داشته باشد که من ترجیح بدهم در آن زندگی کنم. بسیاری از مردم ایرلندی که از آنجا نقل مکان کردند، چنین احساسی دارند. بسیاری از افرادی که من می شناسم که از آنجا نقل مکان کرده اند، فقط منتظر هستند تا به عقب برگردند.

من به ایرانی بودنم افتخار می کنم. این یکی از زیباترین کشورهای جهان است. کل سواحل غربی ایرلند در امتداد اقیانوس اطلس باورنکردنی است. من به سواحل سرتاسر دنیا رفته‌ام و هیچ جایی به زیبایی غرب ایرلند در یک روز آفتابی وجود ندارد، تعداد نادری از سواحل ما. زمانی یکی به من گفت که وضعیت ما در این راه بسیار بهتر است، زیرا اگر هوا بهتر بود همیشه پر از انگلیسی‌ها بود، پس شاید باید شکرگزار باشیم که باران باعث کاهش گردشگری شده است.

ما قطعا شبیه سایر کشورهای انگلیسی زبان نیستیم. همه این را می دانند. وقتی در لندن هستید، می توانید مردم ایرلندی را در مترو با افرادی که هنگام سوار شدن به آنها سلام می کنند، ببینید. در طرز تفکر و گفتار مردم ایرلندی قطعا یک غزل وجود دارد. افراد فوق العاده با استعداد زیادی در ایرلند وجود دارد. شاید فقط به این دلیل است که استعداد آنها کمی بیشتر پرورش می یابد و فرهنگ میخانه / فرهنگ جلسات تجاری کمی بیشتر در ایرلندی ها ریشه دوانده است - ما فقط عاشق سینگالونگ هستیم.

در حال حاضر نکات منفی زیادی وجود دارد، این مزخرفات "ایرلند برای مردم ایرلندی"، اما من فکر نمی کنم که این یک جنبش پوپولیستی بزرگ باشد. فکر می‌کنم این یک گروه دیوانه، رادیکال، کوچک و بسیار پر سر و صدا از افراد دیوانه است که نمی‌دانند ایرلندی چیست، یا نمی‌دانند چرا مردم ایرلندی در همه جای دنیا هستند. هر کسی در ایرلند که در مورد ورود مهاجران به ایرلند اظهار نظر می کند، باید نگاهی به کارهایی که ما با کشورهای دیگر کردیم بیاندازد. ما باید مهمان‌پذیرترین کشور جهان باشیم، زیرا هر کشوری ما را پذیرفت.

در گفتگو با نیام براون