گوگل تراشه‌های هوش مصنوعی خود را به فضا پرتاب می‌کند – پروژه Suncatcher MVP دارای چهار TPU است و توسط موشک SpaceX تحویل داده می‌شود.

گوگل در حال آزمایش است که آیا سخت افزار هوش مصنوعی می تواند در معرض قرار گرفتن مکرر در فضا زنده بماند یا خیر

ماهواره آزمایشی چهار واحد پردازش تانسور سفارشی را به مدار می برد

آزمایش تشعشع نشان داد که TPU ها می توانند سطوح تابش مداری را تحمل کنند گوگل اولین ماهواره مرکز داده مداری آزمایشی خود را در تاریخ 1 اکتبر 2026 پرتاب خواهد کرد و این آزمایش اولیه برای پروژه Suncatcher، ابتکار تحقیقاتی بلندمدت آن است.

این تلاش مهتابی بررسی می‌کند که آیا مدار پایین زمین می‌تواند در نهایت میزبان زیرساخت‌های یادگیری ماشینی مقیاس‌پذیر باشد که عمدتا توسط نور خورشید تامین می‌شود.

این ماهواره که MVP نام دارد، چهار واحد پردازش تنسور سفارشی گوگل را در داخل یک فضاپیما به اندازه یک یخچال حمل می کند.

تست بقای سخت افزار قبل از مقیاس گذاری بیشتر

یک موشک فالکون 9 اسپیس ایکس، ماهواره را به عنوان بخشی از ماموریت حمل و نقل-18 در کنار سایر محموله ها به مدار خواهد برد.

ماهواره‌هایی که در مدار پایین زمین قرار دارند می‌توانند تا هشت برابر بیشتر از پانل‌های مشابهی که روی سطح زمین قرار دارند، انرژی خورشیدی تولید کنند.

گوگل MVP را از ابتدا نساخته است. در عوض، تراشه‌های خود را در ماهواره‌ای که Planet Labs، یک شرکت تصویربرداری ماهواره‌ای، قبلا ساخته بود، ادغام کرد و به گوگل کمک کرد تا جدول زمانی اولیه خود را در سال 2027 برای پرتاب دو ماهواره سفارشی به مدار تسریع بخشد.

در طول پرتاب موشک، فضاپیماها بارهای ارتعاشی و شتابی را تجربه می کنند که تا ده برابر گرانش طبیعی در طول پرواز می رسد.

تک تک اجزای تراشه می توانند نیروهای حتی بیشتر از پنجاه تا صد برابر گرانش طبیعی را در طول صعود تجربه کنند.

مهندسان ماهواره را با تکان دادن آن در امتداد سه محور جداگانه آزمایش کردند تا از قبل آن شرایط دقیق پرتاب را شبیه‌سازی کنند، و آزمایش ارتعاش تأیید کرد که سخت‌افزار در برابر نیروهای پرتاب شبیه‌سازی شده بدون هیچ گونه شکست ساختاری یا عملکردی مقاومت می‌کند.

تراویس بیلز، مدیر ارشد پارادایم‌های هوش در گوگل، گفت: «تست‌هایی از این دست به ندرت طبق برنامه پیش می‌روند، بنابراین ما از اینکه سخت‌افزار در برابر نیرو ایستاده بود، شگفت‌زده شدیم.

قرار گرفتن در معرض تشعشع نگرانی دیگری ایجاد کرد، بنابراین گوگل TPU های Trillium خود را در تاسیسات پرتو پروتون در UC Davis آزمایش کرد.

این آزمایش‌ها نشان داد که تراشه‌ها از دوز تشعشعات بیش از مقداری که معمولا یک مأموریت مداری پنج ساله انجام می‌داد جان سالم به در می‌بردند.

سرمایش همچنان بزرگترین چالش مهندسی حل نشده باقی مانده است

خنک کردن شاید سخت ترین مشکل باشد، زیرا فضا جریان هوا را برای دفع گرما به روش جو زمین ارائه نمی دهد.

راه حل گوگل متکی بر مواد رابط حرارتی است که تراشه ها را به لوله های حرارتی آلومینیومی و مسی که به بیرون منتهی می شوند متصل می کند.

این اجزاء گرما را به سمت رادیاتورهایی هدایت می‌کنند که قادرند آن را مستقیما به خلاء فضای اطراف پرتاب کنند.

به دلیل این محدودیت، TPU ها فقط برای حدود پانزده دقیقه قبل از نیاز به یک دوره خاموش شدن به طور مداوم کار می کنند.

پس از هر جلسه پانزده دقیقه ای، تراشه ها باید به طور کامل مکث کنند در حالی که سیستم رادیاتور به خنک شدن می رسد.

طرح‌های ماهواره‌ای آینده هر کدام ده‌ها تراشه TPU را حمل می‌کنند که با استفاده از اتصالات لیزری با سرعت بالا در سراسر صورت فلکی ارتباط برقرار می‌کنند.

گوگل قصد دارد در سال 2027 دو ماهواره را که از این طریق ارتباط برقرار می کنند، در کنار پرتاب ماهواره های سفارشی قبلی خود آزمایش کند.