گوگل یک مرکز داده به فضا می فرستد

حتی اگر این طرح از لحاظ نجومی کوکی به راه بیفتد، ممکن است برای کسانی از ما که روی زمین مانده‌اند تغییر زیادی نکند. | پیج ویکرز/وکس. گتی ایماژ

نیکی لی، عضو شورای شهر توسان، در جریان رای گیری پرتنش در مورد مرکز داده ای که تابستان گذشته در منطقه خشکسالی زده آریزونا ساخته می شد، اظهارنظری غیرمحتمل کرد: "ما برای یک لحظه کمی از این دنیا دور خواهیم شد، پس من را تحمل کنید."

لی مانند بسیاری از رای دهندگان خود، پروژه بلو، یک مرکز داده گسترده 290 هکتاری را نمی خواست که یک اونس از آب آشامیدنی محلی خود را بخورد. او گفت: «ما باید مراکز داده را در جایی قرار دهیم که به آنها تعلق دارند، و ما فکر نمی‌کنیم مراکز داده متعلق به بیابان باشند.»

با کنار گذاشتن بداخلاقی اخیر رئیس جمهور دونالد ترامپ، این امکان وجود دارد که تنها چیزی که به اندازه دوست داشتن دالی پارتون دوحزبی است، نفرت از مراکز داده است، که ساخت و ساز آنها آنقدر بحث برانگیز، پرهزینه و به قدری عقب افتاده در اینجا روی زمین است که شرکت هایی مانند گوگل، متا و البته اسپیس ایکس، به طور فعال با این ایده که آنها را به سمت خود سوق دهند یا بیاورند.

بلافاصله پس از اینکه شورای شهر توسان تلاش پروژه بلو برای اتصال به خدمات شهری را رد کرد، خدمات وب آمازون، ذینفع مورد نظر مخفی، از پروژه خارج شد و یکی دیگر از شرکت‌های جف بزوس، Blue Origin، طرحی را برای ده‌ها هزار مرکز داده جدید احتمالی، که این بار برای مدار قرار داشتند، در اختیار تنظیم‌کننده قرار داد.

مطمئنا، راه‌اندازی یک مرکز داده هوش مصنوعی در فضا هنوز از نظر مهندسی بی‌سابقه است، دارای قیمت غیرقابل تصوری است، می‌تواند خطرات زیست‌محیطی شدید خود را به همراه داشته باشد و ممکن است توجه ناخواسته شکارچیان در میان ستارگان را جلب کند یا خیر. اما برای شرکت‌های هوش مصنوعی، چنین مبادلاتی ممکن است همچنان بر موانع زمینی ترجیح داده شود، از جمله واکنش‌های شدید پوپولیستی و انتظار ۱۲ ساله برای اتصال به شبکه برق.

پنجشنبه هفته آینده، گوگل قصد دارد یک ماهواره آزمایشی با قابلیت پردازش پرسش‌های اولیه هوش مصنوعی به مدار پرتاب کند، مهم‌ترین آزمایشی است که تاکنون به رقابتی رو به رشد برای تقویت هوش مصنوعی از فضا تبدیل شده است. در حال حاضر، این ماهواره به سطوح قدرت محاسباتی در یک مرکز داده زمینی عظیم مانند Project Blue نزدیک نخواهد شد. اما این یک گام بزرگ به سوی آینده ای است که در آن بسیاری از یا حتی بیشتر درخواست های هوش مصنوعی ما نه از حومه شهری مانند توسان، بلکه از یک مرکز داده چشمک زن که در آسمان ها می چرخد، تامین می شود.

عرضه اولیه غول‌پیکر اسپیس‌ایکس در اوایل تابستان بر اساس این ایده بود که ناوگانی از مراکز داده مداری را راه‌اندازی می‌کرد که تا به حال محقق نشده بود تا بیشتر اقتصاد هوش مصنوعی را تامین کند. این شرکت - که گوگل از موشک‌هایش برای پرتاب آزمایشی خود استفاده می‌کند - ادعا می‌کند که تا پایان این دهه، احتمالا در اوایل سال 2028، با موفقیت یک مرکز داده هوش مصنوعی را در مدار جمع‌آوری خواهد کرد و برنامه‌هایی برای برداشت خیره‌کننده 100 گیگاوات انرژی خورشیدی جدید برای هوش مصنوعی در سال، معادل مصرف برق سال گذشته آمریکا، با موفقیت خواهد داشت. (مثل همیشه، این یک قول بسیار بد است.)

با این حال، همانطور که پیش‌فرض‌های گوگل به وضوح نشان می‌دهند، دیگر بحث این نیست که آیا مراکز داده فضایی در مقیاس بزرگ می‌توانند از نظر فنی امکان‌پذیر باشند یا خیر، بلکه این مسئله که چه زمانی آماده راه‌اندازی می‌شوند، و شاید مهم‌تر از آن، این است که آیا ریاضی استفاده از آن‌ها برای تامین انرژی چیزی مانند هوش مصنوعی به این زودی منطقی مالی خواهد داشت یا خیر. بر اساس تجزیه و تحلیل مهندس هوافضا اندرو مک کالیپ، ساخت یک مرکز داده یک گیگاواتی در فضا حدود 51.5 میلیارد دلار هزینه خواهد داشت، در حالی که برای یک مرکز داده در خشکی 16 میلیارد دلار هزینه دارد.

جیسون آسپیوتیس، مهندس پیشرو سیستم‌های فضایی که اکنون یک راه‌اندازی مرکز داده مداری را رهبری می‌کند، می‌گوید: "آنها هیچ قانون فیزیک را زیر پا نمی‌گذارند. بله، چالش‌های مهندسی وجود خواهد داشت، اما همه آنها با زمان و هزینه کافی قابل حل هستند." "منطقه خاکستری است، خوب، در مورد اقتصاد چطور؟"

اما حتی اگر این طرح از نظر نجومی کوچک شروع به کار کند، ممکن است برای کسانی از ما که در زمین‌های بزرگ باقی مانده‌اند تغییر چندانی ایجاد نکند: صورت‌حساب‌های انرژی ما بالا باقی می‌ماند، حتی اگر مراکز داده برای افزایش آن‌ها وجود نداشته باشند. ساختن زیرساخت های زمینی ما - مسکن مقرون به صرفه، حمل و نقل عمومی و موارد دیگر - ممکن است مانند همیشه سخت باشد. حتی شاید سخت تر، با توجه به اینکه منابع حیاتی و درآمدهای مالیاتی استفاده نشده به معنای واقعی کلمه از دسترس ما خارج می شود.

نه، اگر این غول‌های فناوری موفق شوند، اشتباهات اینجا روی زمین را برطرف نمی‌کنند، بلکه صرفا یک بار دیگر معافیت خود را از نیروهای گرانشی که بقیه ما را سرکوب می‌کنند ثابت می‌کند.

مراکز داده مبتنی بر فضا، توضیح داد

پدرم بیشتر دوران کاری خود را در صنعت ماهواره گذراند و گاهی اوقات به من اجازه می‌داد داخل مرکز داده کوچک و جالبی که در دفترش قرار داشت والس بزنم، اتاقی که به یاد دارم تقریبا به اندازه آزمایشگاه کامپیوتر مدرسه‌ام بود، میزبان ردیف‌هایی از سرورهایی بود که نمی‌توانستم آنها را لمس کنم، با صدایی خنک و مکانیکی در حالی که صدایشان به صفر می‌رسید.

مراکز داده هوش مصنوعی مشابه آن اتاق سرور کار می کنند، اما در مقیاسی بزرگتر، به زمین و انرژی بسیار بیشتری برای اجرا و سیستم های خنک کننده بسیار زیادتر نیاز دارند. فرستادن مرکز داده دفتر او به مدار فوق‌العاده دشوار بود، و دریافت یکی از امکاناتی که LLM‌های مدرن را در بالاترین سطح قرار می‌دهد، کاری بزرگ‌تر و جاه‌طلبانه‌تر خواهد بود. اما مزایا - یعنی «فضای ارزان (بدون جناس) و قدرت، همانطور که پدرم اخیرا به من گفته است - حتی فریبنده‌تر است.

یک مرکز داده مداری نیازی به مذاکره با یک مقام منتخب مانند لی بر سر حق آب با ارزش رودخانه کلرادو ندارد، اگرچه باید رادیاتورهای حرارتی بزرگتر از زمین فوتبال نصب کند تا خود را خنک نگه دارد. شما نمی توانید به سادگی چیزی به این بزرگی را به مدار پرتاب کنید، به این معنی که یک مرکز داده فوق مقیاس فضایی - که اندازه آن احتمالا با ایستگاه فضایی بین المللی رقابت می کند - باید تکه تکه، احتمالا توسط روبات ها جمع آوری شود.

و در حالی که خورشید منبع بی پایانی از انرژی خورشیدی برای پردازش درخواست های ChatGPT شما فراهم می کند، تابش بی وقفه ای را نیز بر مدارهای ظریف وارد می کند. اگر چیزی خراب شد، نمی‌توانید تکنسین را بفرستید تا آن را تعمیر کند. بسیاری از کارشناسان همچنین نگران این هستند که اگر بیش از حد زباله های فضایی، که مراکز داده فرازمینی به طور اجتناب ناپذیری تولید می کنند، مانند خودروهای سپر در مدار پایین زمین شروع به برخورد کند، می تواند زیرساخت های مداری را که ما قبلا به آنها متکی هستیم، مانند ناوبری GPS و ماهواره های آب و هوا، از بین ببرد.

Sven Bilén، استاد مهندسی هوافضا در ایالت پن، گفت که حتی پلاستیک در فضا تجزیه می‌شود، که مانند آسپیوتیس معتقد است که مراکز داده اولیه مداری احتمالا «داده‌های فضا را پردازش می‌کنند، مانند ماهواره‌های تصویربرداری فضایی یا ماهواره‌های آب‌وهوا، برخلاف، می‌دانید، ویدیوهای گربه‌ها» یا تلویزیون‌های واقعیت تولید شده توسط هوش مصنوعی.

اما حتی اگر هوش مصنوعی کم‌ارزش‌ترین میوه برای استقرار محاسبات در فضا نباشد، مطمئنا پردرآمدترین است، به این معنی که به نظر می‌رسد بسیاری از سرمایه‌گذاران و شرکت‌هایی مانند اسپیس ایکس و گوگل کاملا مایل به تقبل هزینه‌های راه‌اندازی هستند. و با در نظر گرفتن اینکه ساخت مراکز داده روی زمین یا حداقل در ایالات متحده چقدر سخت شده است، این امکان وجود دارد که فضا سریع‌تر از چیزی که تصور می‌شود ارزان‌تر یا حداقل راحت‌ترین گزینه باشد.

کریشنا مورالیدهران، مدیر مرکز تولید نیمه‌رساناها در دانشگاه آریزونا، به من گفت: «در پنج سال آینده، ما مطمئنا چند مرکز داده مداری در فضا خواهیم داشت. "فقط زمان نشان می دهد که آیا می خواهید یک پرونده تجاری برای آن داشته باشید."

آیا می توانیم مشکل مرکز داده خود را به فضا بفرستیم؟

بنابراین، بهتر است یک مرکز داده در فضا داشته باشید یا در حیاط خلوت خود؟

دیوید رید، یکی از اعضای مجلس نمایندگان ویرجینیا به نمایندگی از Loudoun County، که مرکز داده‌های بیشتری نسبت به هر جای دیگری روی زمین دارد، می‌گوید این سوال بارها در جلسات تالار شهر او مطرح شده است. رید سیاستمداری کمیاب است - به هر حال جدا از رئیس جمهور - مایل به دفاع از مراکز داده زمینی است و آنها را "ماشین چاپ پول" برای مدارس و زیرساخت های محلی می نامد. او با گذراندن دهه‌ها کار در بخش‌های دفاعی و فناوری، تردید دارد که ریاضی مراکز داده مداری هرگز منطقی باشد.

او گفت: «من معتقدم که به دلیل نبود اصطلاح بهتر، مزخرفات تخیلی است، و باعث ایجاد حواس پرتی از این واقعیت می شود که مقامات محلی اینجا روی زمین هنوز باید تصمیمات منطقه بندی بهتری بگیرند.»

همانطور که SpaceX ادعا می کند، اگر بیشتر صنعت هوش مصنوعی در نهایت بتواند از فضا تامین شود، به میلیون ها ماهواره جدید پراکنده نیاز خواهد داشت، در مداری که در حال حاضر با کمتر از 20000 عدد از آنها نقطه چین شده است. اگرچه همانطور که ایلان ماسک گفته است «فضا واقعا بزرگ است»، یک میلیون ماهواره همچنان عمیقا و احتمالا غیرقابل برگشت، آسمان شب ما را به آسمانی تبدیل می کنند که در آن مراکز داده از ستارگان قابل مشاهده بیشتر است.

جان بارنتین، ستاره شناس و حامی محیط زیست آسمان شب، گفت: "آیا بشریت متوجه خواهد شد که ستاره های کمتری در آسمان وجود داشته باشد؟ خوب، در حال حاضر نه چندان زیاد،" با توجه به آلودگی نوری در بسیاری از شهرها. اما اگر با این ستارگان مصنوعی در آسمان شب جایگزین شوند، چه؟

البته این تنش در قلب ساخت مراکز داده در اینجا روی زمین است. تا حدودی، آنها ملموس‌ترین نمایش‌دهنده‌ای هستند که نشان می‌دهد چقدر قدرت کمی برای شکل‌دهی به مسیر یک فناوری جدید متحول کننده داریم که کمتر کسی به آن اعتماد دارد و حتی کمتر به آن می‌خواهد. اعتراض به یک مرکز داده حجیم یک چیز است، اما دیدن نشانه‌های اربابان دیجیتال ما که فلک را روشن می‌کنند، ممکن است کاملا چیز دیگری باشد. آیا مکانی مانند توسان، یکی از زیباترین مکان‌ها برای تماشای ستارگان در جهان، پروژه آبی را به منظره ستاره‌ای که توسط سرورهای چشمک زن در آسمان مخدوش شده است، ترجیح می‌دهد؟

به‌روزرسانی، 24 سپتامبر، 10:35 صبح به وقت شرقی: این پست در ابتدا در 3 سپتامبر منتشر شد و به‌روزرسانی شده است تا حاوی اطلاعاتی درباره یک ماهواره آزمایشی باشد که قادر به پردازش سؤالات اولیه هوش مصنوعی است که Google به زودی راه‌اندازی می‌کند.