یادبود هولوکاست آلمان در حال تبدیل شدن به یک نمایش سیاسی است - نظر

خاطره شش میلیون یهودی کشته شده به بخشی از هویت ملی آلمان تبدیل شده است. با این حال، وعده جدی «دیگر هرگز» اغلب با کلمات آشنای «ما شدیدا محکوم می‌کنیم» دنبال می‌شود. در ماه اوت، من به روتل‌برود، روستای کوچکی در زاکسن-آنهالت، سفر کردم تا درباره داستان عموی بزرگ شوهرم، یک بازمانده از هولوکاست تحقیق کنم. در یک طرف خیابان، سنگ یادبودی قرار داشت که محل فرضی یک اردوگاه فرعی اردوگاه کار اجباری میتلباو-دورا را نشان می‌داد. از سوی دیگر، درست روبروی بنای یادبود، صلیب شکسته روی پوسترهای انتخاباتی خط خورده بود.

در 9 نوامبر، آلمان یک بار دیگر کشتارهای 1938 را گرامی می دارد. سیاستمداران سخنرانی می کنند، تاج گل می گذارند و وعده مبارزه با یهودی ستیزی را می دهند. کمتر از سه ماه دیگر، در 27 ژانویه، این مراسم در سالگرد آزادی آشویتس تکرار می شود. البته آلمانی ها فقط دو بار در سال هولوکاست را به یاد نمی آورند. آرشیوها، مکان های یادبود و مراکز تحقیقاتی وجود دارد. دانش‌آموزان از اردوگاه‌های کار اجباری سابق بازدید می‌کنند و سازمان‌های مدنی برنامه‌های آموزشی اجرا می‌کنند.

کشوری که شش میلیون یهودی را به قتل رساند، اکنون می تواند به این افتخار کند که یاد و خاطره آن ها چقدر مثال زدنی شده است. ماکس زولک، نویسنده آلمانی-یهودی مدت هاست که از این رویکرد انتقاد کرده است. او آن را Versöhnungstheater می نامد - تئاتر آشتی. در این اجرا، یهودیان در داستان رستگاری اخلاقی خود آلمان نقش مکمل را ایفا می‌کنند. یهودیان مرده «راحت‌تر» از کسانی هستند که در قید حیات هستند.

در داستان هولوکاست، یهودیان اغلب به عنوان قربانیان منفعل به تصویر کشیده می شوند تا افرادی که به مقابله با آن پرداختند. مقاومت یهودیان، جنبش‌های حزبی و سازمان‌های زیرزمینی صهیونیستی در خارج از اسرائیل کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند. به نظر می‌رسد یهودیان مرده بسیار راحت‌تر از یهودیان زنده هستند. آنها با برگزار کنندگان مراسم یادبود بحث نمی کنند. آنها از سیاستمداران انتقاد نمی کنند. آنها اصرار ندارند که در مناظرات درباره اسرائیل، یهودی ستیزی یا خود خاطره حرفی برای گفتن داشته باشند. آنها به خوبی در هر خط یادبودی قرار می گیرند. یهودیان زندگی پیچیده تر هستند.

آنها عقاید، اعتقادات سیاسی و منافع خود را دارند. با این حال، کنجکاوی عمومی در مورد زندگی یهودیان نیز بسیار سطحی است. در غیر این صورت، آلمانی‌ها سالی چند بار از یک یهودی تصادفی نمی‌پرسند که آیا مجاز به نوشیدن الکل است یا خیر. به‌ویژه شگفت‌انگیز است که آلمان چقدر به قدرت آموزشی فرهنگ یادآوری خود اعتقاد دارد، علی‌رغم شواهد سیستماتیک به‌طور شگفت‌آوری محدود در مورد اثربخشی بسیاری از برنامه‌های آموزشی. در ژانویه 2026، محققین، یانیس پیدیک، یانیس پیدیک.

Juang و Leo Bitter مروری بر تحقیقات در مورد ابتکارات آموزشی با هدف مبارزه با یهودستیزی منتشر کردند. از هزاران نشریه غربال شده، تنها شش مورد معیارهای گنجاندن به عنوان ارزیابی تجربی را داشتند. پنج مورد مربوط به آلمان بودند، و هیچ یک از آن پنج مورد بررسی همتایان قرار نگرفتند.

با این حال، برای کشوری که سرمایه گذاری زیادی در آموزش به عنوان ابزاری برای مبارزه با یهودستیزی کرده است، فقدان ارزیابی دقیق باید سؤالات ناراحت کننده ای ایجاد کند. در عوض، موفقیت اغلب با تعداد بازدیدکنندگان یادبود، سفرهای مدرسه و سمینارهای برگزار شده سنجیده می شود. دانش آموزی از آشویتس بازدید کرد. کلاس Check.A در یک پروژه آگاهی از یهودی ستیزی شرکت کرد. یک بررسی دیگر. یک وزارتخانه یک طرح جدید را تأمین مالی کرد.

شگفت انگیز است. اما آیا چیزی از آن چیزی که شرکت کنندگان واقعا باور داشتند را تغییر داد؟ آیا آنها یاد گرفتند که کلیشه های یهودی ستیز را تشخیص دهند؟ برای تمایز انتقاد از دولت اسرائیل از مسئول دانستن یهودیان و اسرائیلی ها؟ برای پیدا کردن تئوری‌های توطئه قدیمی که با لفاظی‌های سیاسی معاصر پوشیده شده‌اند؟ دانستن درباره هولوکاست به طور خودکار به این سؤالات پاسخ نمی‌دهد. کسی می تواند وجود اتاق های گاز را تصدیق کند و همچنان به یک توطئه یهودی اعتقاد داشته باشد.

و وقتی یادآوری از موزه‌ها و کلاس‌های درس به سیاست‌های روزمره منتقل می‌شود، نادیده گرفتن تضادها حتی سخت‌تر می‌شود. نیاز به مبارزه با یهودستیزی در سال 2017، بیورن هوکه، یکی از برجسته‌ترین چهره‌های آلترناتیو برای آلمان (AfD)، خواستار یک سیاست یادآوری 180 درجه‌ای در آلمان شد. او از به اصطلاح "Schlussstrich" - "خط کشیدن بر گذشته" - که به معنای پایان دادن به خاطره جنایات نازی ها است، دفاع می کند. حامیان این ایده به دنبال کنار گذاشتن گناه تاریخی برای جعل هویت ملی جدید هستند، در حالی که منتقدان آن را تهدیدی برای دموکراسی می دانند.

امروز، AfD یک نیروی پارلمانی بزرگ است، در حالی که نمایندگان آن به یهودی ستیزی در لفاظی های گسترده ضد مهاجرتی استناد می کنند. اما این تضادها به سختی به AfD محدود می شود. در سپتامبر، شورای شهر هایدناو، زاکسن، به ممنوعیت نصب استولپرشتاین جدید - سنگ‌های سکندری برای یادبود قربانیان آزار و شکنجه نازی‌ها - در خیابان‌های عمومی و پیاده‌روها رأی داد. نمایندگان اتحادیه دموکرات مسیحی (CDU) و AfD این اقدام را پیشنهاد کردند. چپ سیاسی تضادهای خاص خود را دارد.

اندکی قبل از انتخابات برلین، یک خواننده رپ آهنگی را با عبارت "مرگ بر ارتش اسرائیل" در مراسمی که توسط شاخه نوکولن حزب چپ (Die Linke) سازماندهی شده بود اجرا کرد. و در جشن بعد از انتخابات این شعبه، یک فعال مرتبط با جبهه مردمی برای آزادی فلسطین (PFLP)، یک سازمان تروریستی نام‌گذاری شده توسط اتحادیه اروپا، ظاهر شد. وقتی سیاستمداران از لزوم مبارزه با یهودستیزی صحبت می‌کنند، ترجیح می‌دهم پاسخ‌هایی را برای چند سؤال عملی‌تر بشنوم تا سؤال دیگری که «دیگر هرگز» شنیده شود.

چه چیزی باعث شد CDU محلی از تصمیم در هایدناو حمایت کند؟ چرا یکی از فعالان مرتبط با PFLP در حزب انتخاباتی حزب چپ حضور داشت؟ مقامات چگونه اثربخشی برنامه هایی را که تأمین مالی می کنند، می سنجند؟ و این همان چیزی است که 9 نوامبر را بسیار خشمگین می کند. سیاستمداران از سراسر طیف سیاسی بار دیگر مسئولیت تاریخی آلمان را مورد استناد قرار خواهند داد. گفتن "دیگر هرگز" آسان تر از رویارویی با مشکلات فعلی است. تا غروب عکس های خود را از مراسم یادبود ارسال می کنند. یهودی ستیزی به شدت محکوم خواهد شد. سپس 10 نوامبر فرا می رسد.

جامعه می تواند تا 27 ژانویه استراحت کند.