یادداشت به آمریکا: این همان چیزی است که یک بحران به نظر می رسد

ماریا دل کارمن آباسکال از سال 1956، زمانی که پدرش برای اولین بار آن را اجاره کرد، در همان آپارتمان در محله رتیرو مادرید زندگی می کرد. در سال 2018، یک صندوق سرمایه گذاری آپارتمان را خرید و برای پایان دادن به اجاره تحت کنترل اجاره اش نقل مکان کرد.

در 26 سپتامبر، ده ها هزار معترض در مادرید راهپیمایی کردند. در 5 اکتبر، نخست وزیر، پدرو سانچز، پس از رد تدابیر اضطراری مسکن در پارلمان، انتخابات زودهنگام را برای 29 نوامبر فراخوان داد و در عرض چند ساعت ده ها هزار نفر در بارسلون نیز راهپیمایی کردند. ماریکارمن تاریخ کشورش را تغییر داده بود.

اسپانیا تنها نیست. در فرانسه، تظاهرات اعتراضی نسبت به پست‌های خالی تدریس در دبیرستان سنت اگزوپری در کرتیل، خارج از پاریس، از اواسط سپتامبر آغاز شد و در سراسر کشور گسترش یافت. تا اکتبر، حدود یک سوم دبیرستان‌های فرانسه تحت تأثیر قرار گرفته بودند و دانش‌آموزان به جای خالی، ازدحام بیش از حد و ساختمان‌های فرسوده اعتراض داشتند.

در همان روز راهپیمایی مادرید، در 26 سپتامبر، فدراسیون اتحادیه های کارگری DGB در آلمان گفت که حدود 175000 نفر در 15 شهر علیه تغییرات پیشنهادی که بر حقوق بازنشستگی، ساعات کار و مراقبت های بهداشتی تأثیر می گذارد تظاهرات کردند.

آمریکا در بحبوحه بحث خود درباره مقرون به صرفه بودن، خدمات عمومی، مهاجرت و اندازه ایالت به انتخابات میان دوره ای 3 نوامبر نزدیک می شود. در یک نظرسنجی، هزینه مسکن به عنوان مهمترین موضوع سیاسی برای جوانان آمریکایی از قیمت مواد غذایی پیشی گرفت.

برای آمریکایی‌هایی که به شنیدن صدای اروپا به عنوان مقصد یا هشدار عادت کرده‌اند، اعتراض‌ها و شورش‌ها نگاهی اجمالی به آنچه که وقتی وعده‌های سخاوتمندانه با کمبود مسکن، پیری جمعیت و کارگران کم مواجه می‌شود، ارائه می‌دهد.

برای چپ، معامله اروپا در حال شکسته شدن است. مستاجران اسپانیایی خواهان تدابیر بیشتر هستند، دانش‌آموزان فرانسوی به دلیل کمبود معلم در مدارس شروع به اعتراض کردند و اتحادیه‌های آلمانی می‌گویند که از کارگران خواسته می‌شود با حمایت‌های اجتماعی که قبلا به دست آورده‌اند خداحافظی کنند.

یاسمین فهیمی، رئیس DGB در یک گردهمایی در اسن گفت: «یک اقتصاد قوی با برچیدن امنیت اجتماعی و افزایش بار بیشتر بر دوش کارگران ایجاد نمی‌شود. "این توسط سرمایه گذاری، با نوآوری، با کار خوب و با دستمزد خوب ایجاد می شود."

راست می بیند که دولت ها سعی می کنند راه خود را برای رفع کمبودهایی که نتوانسته اند حل کنند، تنظیم کنند. حزب راست میانه اسپانیا، Partido Popular خواستار تغییر است. خوان براوو، معاون دبیر حزب به پارلمان گفت: «مسکن با احکام ارزان‌تر نمی‌شود، با خانه‌های بیشتر ارزان‌تر می‌شود.

این استدلال بازتاب آمریکایی دارد. پلتفرم سوسیالیست دموکرات آمریکا خواستار مسکن اجتماعی دولتی و کنترل اجاره جهانی، در کنار آموزش عمومی رایگان و بازنشستگی با بودجه عمومی است. در نیویورک، شهردار زهران ممدانی قبلا اجاره نزدیک به 1 میلیون آپارتمان تثبیت شده را مسدود کرده است.

با افزایش قیمت سوخت، تداوم مشکلات مسکن و دیگر فشارهای واقعی، آمریکایی‌ها همچنان می‌توانند به اروپا نگاه کنند و احساس ثروتمندی کنند، زیرا به طور متوسط ​​چنین هستند.

این همه داستان را بیان نمی کند. در مورد مسکن، مقایسه معکوس است. در آخرین ارقام موجود در سری "سربار هزینه مسکن" OECD، 28.98 درصد از خانوارهای ایالات متحده تحت فشار بیش از حد بودند. اسپانیا 24.11 درصد بود. فرانسه با 11.25 درصد و آلمان با 9.23 درصد.

با این حال، مانند نیویورک، اسپانیا نیز مشکل عرضه حاد دارد. بانک اسپانیا تخمین می زند که این کشور از سال 2021 حدود 755000 خانه انباشته کرده است، شکافی که انتظار می رود تا سال 2028 از 1 میلیون خانه عبور کند. مسکن اجاره ای اجتماعی حدود 1.5 درصد از موجودی مسکن را تشکیل می دهد.

مستاجران اسپانیایی که در مادرید و بارسلون راهپیمایی می کنند، خواستار انباری از خانه های اجاره ای عمومی هستند که کشورشان هرگز ساخته نشده است.

تظاهرات فرانسه با درخواست دانش آموزان برای معلمان آغاز شد. با این حال، در مقایسه با سایر کارگران تحصیل کرده دانشگاهی، ایالات متحده مشکل شدیدتر حقوق معلمان را دارد. داده‌های OECD منتشر شده در سپتامبر نشان می‌دهد که معلمان متوسطه آمریکایی به طور متوسط ​​37 درصد کمتر از کارگران تمام وقت با تحصیلات عالی درآمد دارند. این شکاف در فرانسه 10 درصد و در آلمان فقط 4 درصد است.

آمریکا به معلمی که در میانه‌ی شغلی است، تقریبا همان چیزی را که اسپانیا می‌کند، پرداخت می‌کند، اما با جریمه‌ای بسیار بزرگ‌تر نسبت به سایر مشاغلی که ممکن است معلم گرفته باشد.

حقوق بازنشستگی نیز به آن سادگی نیست که طرفداران و منتقدان سیستم های اروپایی گاهی می گویند. برای افراد متوسط، OECD نرخ جایگزینی ناخالص بازنشستگی را از طرح‌های اجباری (مستمری که فرد در دوران بازنشستگی به عنوان درصدی از آنچه در حین کار به دست آورده است دریافت می‌کند) 39.7 درصد در ایالات متحده، در مقابل 42.1 درصد در آلمان، 56.6 درصد در فرانسه و 80.4 درصد در اسپانیا پیش‌بینی می‌کند.

با این حال، این مقایسه سیستم آمریکایی را دست کم می گیرد زیرا پس انداز داوطلبانه بازنشستگی را حذف می کند. وقتی OECD شامل حقوق بازنشستگی خصوصی داوطلبانه می‌شود، نرخ جایگزینی در ایالات متحده برای یک درآمد متوسط ​​به 74.8 درصد افزایش می‌یابد که نزدیک به بالای این مقایسه است.

بنابراین سیستم های عمومی اروپایی وعده های بیشتری می دهند. اما جمعیت آنها نیز سریعتر رو به وخامت است.

در سال 2023، به ازای هر 100 آمریکایی در سن کار، حدود 30 نفر 65 سال یا بیشتر وجود داشت. OECD تا سال 2060 45 سال پیش بینی کرده است. آلمان از 38 به 60، فرانسه از 39 به 52، و اسپانیا از 34 به 75 می رسد. این بدان معناست که اسپانیا به ازای هر چهار نفر 20 تا 64 ساله تقریبا سه نفر در سن بازنشستگی خواهد داشت.

ایالات متحده دارای مزایایی است که در طول بحران مقرون به صرفه به راحتی از دست می رود. میانگین دستمزدهای این کشور به طور قابل ملاحظه‌ای بالاتر از آلمان، فرانسه یا اسپانیا است و پیش‌بینی می‌شود که مشکل جمعیتی آن خفیف‌تر باشد. کشورهای رفاه اروپایی وعده‌های بیشتری می‌دهند، اما مردمی که در مادرید، کرتیل و اسن راهپیمایی می‌کنند احساس نمی‌کنند که به توافق بهتری می‌رسند.

آنچه که اعتراضات اروپایی آشکار می کند، تفاوت بین مقرون به صرفه بودن و فراوانی است. اولی درباره این است که چه کسی توانایی پرداخت هزینه برای چیزهای کمیاب را دارد. دوم درباره این است که آیا به اندازه کافی از آن چیزها وجود دارد یا خیر. این ممکن است یک خط جداکننده واقعی در میان دوره ای باشد.