یادداشت های سردبیر: بحران Flydubai نشان می دهد که چرا ما به یک خبرگزاری بزرگ دیگر نیاز داریم - نظر

هنگامی که هواپیمای فلای دوبای شروع به شیرجه کرد، مسافر اسرائیلی در تلاش بود تا دو خلبان دیگر را از صندلی خود خارج کند. او به من گفت که مسافران دیگر به سمت کابین خلبان هجوم آورده بودند و در حال مبارزه با مهاجم بودند و افزود که مردانی که می‌توانستند کنترل هواپیما را در دست بگیرند، دورتر در کابین هستند. او گفت: «من مجبور شدم آنها را تکان دهم تا به جلو حرکت کنند و کنترل هواپیما را در دست بگیرم، زیرا در حال غواصی بود».

او توصیف کرد که مسافرانی که مهاجم را با کابل های شارژ مهار کردند و یک دندانپزشک اسرائیلی در حال مداوای خلبان بشدت مجروح شده بود. اتفاقا دو خلبان دیگر در هواپیما بودند. ناگهان حضور آنها برای بقای همه حیاتی شده بود. گزارش های اولیه گیج کننده بود. برخی از این سردرگمی از سوی مقامات اسرائیلی بود که در ابتدا یک درگیری فیزیکی را توصیف کردند و احتمال هواپیماربایی را کم اهمیت جلوه دادند.

هر سردبیری که یک داستان در حال توسعه را پوشش می‌دهد باید اجازه دهد اطلاعات تغییر کند. با این حال، در آن شب، گزارش رویترز در ایرلندی‌تایمز با این عنوان منتشر شد: «نزاع خلبان، سپس فرود سریع: مسافران هرج و مرج در پرواز فلای‌دوبایی را بازگو می‌کنند.» در بند دوم می‌گوید مقامات اسرائیلی معتقد بودند که خلبان به کاپیتان هواپیما ضربه زده و سعی کرده است هواپیما را بیاندازد. آن ادعا متعلق به تیتر بود.

"Brawl" پیشنهاد یک درگیری متقابل را داد و شدت آنچه را که آن مقامات توصیف می کردند پنهان کرد. حادثه flydubai ثابت می کند که اسرائیل به آژانس های خبری مهم بیشتری نیاز دارد. یک سوال مهم باقی مانده است: انگیزه. مقامات اسرائیلی آن را یک حمله تروریستی خواندند. flydubai گفت که دلایل اصلی ناشناخته مانده است و نسبت به حدس و گمان هشدار داد. هر دو موقعیت باید گزارش می شد. یک ویراستار می‌تواند این عدم قطعیت را حفظ کند و در عین حال تلاش ادعایی برای سرنگون کردن یک هواپیمای مسافربری آنچنان که شایسته آن است را داشته باشد. در 14 دسامبر گذشته به سیدنی فکر کردم.

هنگامی که افراد مسلح به جشن هانوکا در ساحل بوندی حمله کردند، خبرنگاران ما با انتشار این خبر با افراد جامعه یهودی در تماس بودند. تجمع و افرادی که هدف قرار گرفتند برای درک این حمله بسیار مهم بودند. در روزنامه اورشلیم پست، ما با منابع متعدد تأیید کردیم که این یک حمله تروریستی بود که رویداد حنوکا را هدف قرار داد. ما اطلاعات تأیید شده کافی برای تصمیم گیری در مورد گزارش دهی داشتیم.

سال‌ها پوشش خبری جوامع یهودی باعث شد با خبرنگاران ما تماس بگیرند، از جمله برخی که می‌توانستند به ما کمک کنند آنچه را که می‌شنویم بررسی کنیم. یک آژانس بین‌المللی می‌تواند این نوع گزارش‌ها را در اختیار سردبیرانی قرار دهد که خودشان فاقد آن تماس‌ها هستند. من به‌عنوان سردبیر پست، از خبرگزاری بین‌المللی مهم دیگری استقبال می‌کنم. من می‌خواهم انتخاب بیشتری در گزارش‌هایی که می‌خریم داشته باشیم و طیف وسیع‌تری از حساب‌های مستقل جمع‌آوری‌شده را در اختیار سردبیرانمان بگذاریم.

جاهایی وجود دارد که ما توانایی ارسال خبرنگار و موضوعاتی را نداریم که برای آنها به تخصص فراتر از کارکنان خود نیاز داریم. آژانس دیگری که از بودجه خوبی برخوردار است، تیم دیگری را به ما می‌دهد که داستان را دنبال می‌کنند، شاید به شاهدی برسند که هیچ‌کس دیگری با آن مصاحبه نکرده است یا ادعایی را در مورد اسنادی که دیگران از قلم انداخته‌اند بررسی کنند. گاهی اوقات گزارش آن چیزی را که رویترز قبلا ایجاد کرده بود تأیید می کرد. این نیز مفید خواهد بود. یک ویرایشگر باید بتواند بین چندین منبع معتبر گزارش اصلی یکی را انتخاب کند.

من می‌خواهم این انتخاب گسترده‌تر از امروز باشد. خوانندگانی که در ذهن دارم میانه‌روهای جهان هستند، از جمله افرادی با اعتقادات قوی که هنوز می‌خواهند بدانند چه زمانی شواهد آنها را به چالش می‌کشد. آنها باید بتوانند یک گزارش خبری را بخوانند بدون اینکه به آنها آموزش داده شود که در مورد چه نتیجه گیری از یک فرد منطقی انتظار می رود چه نتیجه ای بگیرد. ویراستارانی که اشتراک را در نظر می گیرند باید ببینند که در نسخه به چه معناست. برای من، این به معنای زبان روشن، انتساب دقیق، و خبرنگارانی است که آماده هستند تا مفروضات خود را زیر سوال ببرند.

ادعای یک سخنگوی نظامی نیاز به بررسی دارد. ادعای یک سازمان کمکی یا یک جنبش اعتراضی نیز همینطور است. میزان توجهی که هر کدام از آنها دریافت می‌شود به شواهد و اهمیت آن برای داستان بستگی دارد. من همچنین می‌خواهم روزنامه‌نگاران درباره افرادی که زندگی و اعتقاداتشان با زندگی آنها متفاوت است کنجکاو باشند. دین، هویت ملی، امنیت و میل به ثبات اجتماعی سزاوار پوشش آگاهانه است.

خبرنگاران باید درک کنند که چرا این چیزها برای مردم اهمیت دارد و بتوانند در مورد نهادهایی که به نام آنها صحبت می کنند تحقیق کنند. اسرائیل مکان آشکاری برای آزمایش این استانداردها خواهد بود. دفتری در اینجا به خبرنگاران عبری و عرب زبان، منابعی در میان اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها و زمان لازم برای بررسی گزارش‌های رقیب نیاز دارد. باید مجهز باشد تا ادعاهای نظامی، آسیب های غیرنظامی و تصمیمات دولتی را با همان دقت بررسی کند.

برخی از یافته‌های آن ناگزیر باعث ناراحتی افرادی می‌شود که از ایجاد آن حمایت می‌کنند. مشتریان آن همچنین به گزارش‌های موثق درباره ورشکستگی بانک در اروپا، یک کشف علمی در آسیا یا یک فاجعه طبیعی در آمریکای لاتین نیاز دارند. یک آژانس جهانی باید جایگاه خود را بر روی میز یک سردبیر خارجی از طریق طیف کامل کار خود به دست بیاورد. من قبلا در مورد مشکل Hasbara (دیپلماسی عمومی) اسرائیل و سرمایه گذاری پشت حضور بین المللی الجزیره نوشته ام. در آوریل، من برای تامین مالی جدی و پایدار روزنامه‌نگاری مستقل بین‌المللی بحث کردم.

یک خبرگزاری به آن گزارش سیستم توزیعی می‌دهد که بسیاری از ناشران می‌توانند از آن استفاده کنند. وال استریت ژورنال، فاکس نیوز، ولت آلمان، تلگراف، فیگارو، و استرالیا از جمله سازمان‌هایی هستند که من مدیران آنها را به بحث دعوت می‌کنم. همچنین می‌خواهم ناشران با سنت‌های تحریریه دیگر آنجا باشند. از آنها بپرسید که به کدام پوشش نیاز دارند، خدمات موجودشان در کجا کم است، و چه چیزی آنها را متقاعد می‌کند که قراردادی چند ساله امضا کنند.

تمایل یک ناشر برای خرید گزارش به طور قابل توجهی بیشتر از یک گفتگوی دلگرم کننده در هنگام شام به ما می گوید. The Post الزامات خاص خود را دارد. من علاقه مند به آژانسی هستم که گزارش های بین المللی قوی برای ما به ارمغان بیاورد و بتواند به نوبه خود، کار اصلی ارزشمند روزنامه نگاران ما را توزیع کند. سایر اتاق های خبر شرکت کننده تخصص خود را به همراه خواهند داشت. این روابط می تواند به ایجاد سرویس کمک کند در حالی که شبکه خبرنگاران خود را ساخته است. مقیاس باید از ابتدا جدی باشد. رویترز 2600 خبرنگار در 165 کشور جهان را فهرست کرده است.

بررسی 2025 AP 220 مکان را در 90 کشور فهرست می کند. این ارقام حس نیروی انسانی و سرمایه گذاری مورد نیاز برای ارائه یک سرویس بین المللی قابل اعتماد را نشان می دهد. AP و رویترز مدل های توزیعی هستند که باید مطالعه شوند. بی‌بی‌سی و الجزیره در بحث درباره حضور بین‌المللی که ما باید آرزوی ایجاد آن را داشته باشیم، شرکت دارند. من از بنیان‌گذاران می‌خواهم که با توسعه آژانس، بودجه سالانه صدها میلیون دلاری را برنامه‌ریزی کنند که با تعهد مالی 10 ساله حمایت می‌شود. یک تیم مدیریت با تجربه باید هزینه ها و سرعت رشد واقعی را تعیین کند.

خبرنگاران به ویراستار، عکاس، مترجم و همکاران محلی نیاز دارند. گزارش‌دهی در مکان‌های خطرناک نیز نیازمند امنیت، بیمه و پشتیبانی قانونی است. درآمد مشترک باید در طرح تجاری مرکزی باشد. حامیان اولیه برای تامین مالی سال های مورد نیاز برای ساختن خدماتی که ناشران به اندازه کافی برای خرید به آن اعتماد دارند، به صبر نیاز دارند. آنها همچنین باید بفهمند که استقلال تحریریه دقیقا چه چیزی را از آنها می‌طلبد. این آزمون زمانی انجام می‌شود که یک خبرنگار درباره کسب‌وکار یک مؤسس تحقیق می‌کند یا زمانی که یک مشتری عمده به یک مطلب اعتراض می‌کند.

قبل از اینکه هر کدام از این دو اتفاق بیفتد، آژانس به حمایت های الزام آور برای ویراستاران و فرآیندی شفاف برای رسیدگی به شکایات نیاز دارد. مالکیت و بودجه باید عمومی باشد. اصلاحات باید قابل مشاهده باشد. هر کسی که پول قابل توجهی برای این کار بگذارد حق دارد مدیریت صحیح، هزینه های مسئولانه و پیشرفت قابل اندازه گیری را مطالبه کند. تصمیمات تحریریه به روزنامه نگاران تعلق خواهد گرفت. این ترتیب باید از اولین اختلافات واقعا دشوار جان سالم به در ببرد. برخی از افرادی که می توانند به تامین مالی این امر کمک کنند، ممکن است تعطیلات را در اسرائیل سپری کنند.

دیگران شرکت های رسانه ای را در خارج از کشور رهبری می کنند یا سال ها به دنبال سرمایه گذاری ارزشمند در روزنامه نگاری بوده اند. من از گفتگو با آنها و با ناشرانی که مایل به تبدیل شدن به مشتری هستند استقبال می کنم. ما شروع یک بحث سرمقاله را داریم. سند مفید بعدی یک طرح تجاری خواهد بود.