یادداشت های سردبیر: چرا جی دی ونس در مورد اسرائیل بیشتر شبیه رام امانوئل به نظر می رسد - نظر

من مطمئنا ترجیح می‌دهم یک ایران مجهز به سلاح هسته‌ای داشته باشم تا اینکه کمونیست‌ها کشورم را اداره کنند.» حکم مت والش در مورد شکست میان‌دوره‌ای جمهوری‌خواهان سزاوار جایگاهی در نشست بعدی کابینه اسرائیل درباره سیاست آمریکا است. منظور مفسر محافظه‌کار از کمونیست‌ها، دموکرات‌ها بود. او بازگشت آنها به قدرت را خطری بزرگتر از سلاح هسته ای ایران می داند. اسرائیلی هایی که دوستی سیاسی را تضمین کننده ارزیابی مشترک خطر می دانند، باید این جمله را با دقت بخوانند. بن شاپیرو در روزنامه دیلی وایر خود والش به نتیجه متفاوتی رسید.

او از رویارویی با ایران دفاع کرد و در عین حال از عملکرد دولت در جنگ، در کنار شکست‌های آن در مقرون به صرفه بودن و فساد انتقاد کرد. دو همکار، دو ارزیابی از آنچه اشتباه شد. سیاستمداران ما باید قبل از ارائه یک اطمینان کامل دیگر در مورد راست آمریکایی، این اختلاف نظر را در نظر داشته باشند. اظهارات جی دی ونس پس از انتخابات بازتاب هشدار رحم امانوئل به اسرائیل است. این نگرانی فراتر از مفسران است.

بیانیه معاون رئیس جمهور جی. وقتی به او فشار آوردم که چقدر سرزنش بنیامین نتانیاهو است، او به دوره طولانی نخست وزیری اشاره کرد و گفت: «من می‌توانم راننده تاکسی را انتخاب کنم، اما فکر نمی‌کنم آن راننده تاکسی مسئول آن باشد.» مخالفت کردم و گفتم که این رابطه مسئولیت‌هایی را دو طرف دارد.

سیاستمداران آمریکایی نیز انتخاب می‌کنند که کدام پیش داوری‌ها را به چالش بکشند و کدام حوزه‌ها را به چالش بکشند. امانوئل حق داشت که اصرار داشت که مشکلات اسرائیل از خطوط حزبی عبور می‌کند. ونس اکنون رد این استدلال را بسیار دشوارتر کرده است. وی جنگ ایران را عامل شکست جمهوری‌خواهان دانست. ونس با استناد به نظرسنجی‌ای که رای‌دهندگان فراری ترامپ را زیر سوال برده بود، پایان دادن به جنگ و پرداختن به هزینه‌های زندگی را از جمله اقداماتی عنوان کرد که می‌تواند آنها را به عقب بازگرداند.

یکی دیگر این بود: «روابط خود را با اسرائیل تغییر دهید.» اسرائیل، در کنار قبض‌های خانگی آمریکایی‌ها، در توضیح این که چرا دولت آنها آنها را شکست داده بود، وجود داشت. عکس‌های رئیس‌جمهور دونالد ترامپ همچنان روی دیوار دفتر عالی به نظر می‌رسند. ارزش آنها به عنوان راهنمای سیاست آمریکا موضوع دیگری است. ونس و امانوئل سوابق و پیشنهادهای متفاوتی دارند. امانوئل از پایان دادن به کمک های نظامی و تحریم کسانی که از شهرک ها حمایت مالی می کنند، حمایت کرده است.

پست ونس درخواست رای دهندگان برای تغییر را بدون مشخص کردن سیاست اسرائیل از خود گزارش می دهد. همپوشانی در فشار سیاسی است که آنها شناسایی می کنند. حمایت از اسرائیل در معرض آزمون سخت تری از آنچه آمریکایی ها در ازای آن دریافت می کنند قرار می گیرد، و سیاستمداران هر دو حزب به آن پاسخ می دهند. رأی دهندگان ایالات متحده حق دارند هزینه ها و مزایای اتحادهای نظامی را زیر سوال ببرند در اینجا یک بحث جدی آمریکایی وجود دارد. اتحاد هزینه هایی را به همراه دارد.

رای دهندگان حق دارند بپرسند که تعهدات نظامی به چه چیزی منجر می شود و آیا رهبران آنها قبل از انجام آن خطرات را درک کرده اند یا خیر. پدر و مادری که با قبض خواربار فروشی دست و پنجه نرم می کند، سزاوار پاسخ روشن است. اسرائیلی‌ها که از آمریکایی‌ها می‌خواهند نگرانی‌های امنیتی ما را جدی بگیرند، به نگرانی‌های داخلی خود نیز مدیون همین توجه هستند. این امر تمایز بین پایان دادن به جنگ و تغییر یک اتحاد را ضروری می‌کند. کاهش کمک‌ها، محدود کردن فروش تسلیحات و امتناع از پیوستن به یک عملیات نظامی آینده پیامدهای متفاوتی دارد.

سیاستمداری که آنها را زیر وعده اصلی قرار دادن آمریکایی ها در اولویت قرار می دهد، باید منظورش را توضیح دهد. ونس مذاکرات با ایران را دنبال کرده است. این به هر ارزیابی منصفانه از کارنامه او تعلق دارد. همچنین او را در داخل خط مشی مورد ارزیابی قرار می دهد. اگر یک وزیر اسرائیلی این توضیح را در استودیوی ما ارائه می‌کرد، می‌پرسیدم چه توصیه‌ای داشته و چه مسئولیتی را در قبال نتیجه قبول کرده است. وقتی سیاستمدار لهجه آمریکایی داشته باشد، سؤالات منطقی باقی می‌مانند. امانوئل استدلال می‌کند که فشار به حفظ رابطه کمک می‌کند.

او به من گفت که با زهران ممدانی، شهردار نیویورک بر سر لفاظی‌هایی که موجودیت اسرائیل را تهدید می‌کند، مواجه شده است و این مستحق اعتبار است. من همچنین او را در مورد تحریم بانک‌هایی که در شهرک‌ها فعالیت می‌کنند، به چالش کشیدم و به عواقب آن برای سیستم مالی گسترده‌تر اسرائیل اشاره کردم. او از استفاده از قدرت آمریکا برای دستیابی به اهداف سیاست آمریکا دفاع کرد.

این امر مستلزم بررسی دقیقی فراتر از این است که آیا سیاستمداری که آن را تحویل می دهد، نتانیاهو را دوست دارد یا خیر. کمک های نظامی ایالات متحده به اسرائیل در بحث هزینه های زندگی آمریکا به یک هدف تبدیل می شود. چپ آمریکایی زمین فروش خاص خود را دارد. جنک اویگور از تبلیغی دفاع کرد که قبوض خواربار آمریکایی‌ها را در کنار کمک‌های نظامی به اسرائیل قرار می‌داد. پیرز مورگان که خود از مخالفان جنگ بود، این ارتباط را به چالش کشید و به اثرات درگیری بر قیمت انرژی اشاره کرد.

حتی به نظر می‌رسد که او با مسئولیت فرضی اسرائیل در قبض خرید هفتگی به حد خود رسیده است. هرکسی که از طریق رابطه متفاوت با اسرائیل وعده خرید مواد غذایی ارزان‌تر را می‌دهد، باید حساب را با همان شور و شوقی که برای سرزنش اورشلیم به ارمغان می‌آورد توضیح دهد. هزینه جنگ و هزینه کمک نظامی باید جداگانه بررسی شود. تلقی با اسرائیل به عنوان توضیحی مناسب برای سختی‌های آمریکا باعث ایجاد خشم می‌شود و در عین حال رای‌دهندگان را در جریان اطلاعات ضعیف قرار می‌دهد.

ABC دریافت که 51 درصد از رای دهندگان حمایت آمریکا از اسرائیل را بسیار قوی می دانند. در میان کسانی که به درستی فکر می کردند، جمهوری خواهان 72 درصد را به دست آوردند و 26 درصد دموکرات ها را به دست آوردند. بحث قابل توجهی در مورد این یافته ها وجود دارد. آنها نه دستور دقیقی برای تغییر اتحاد و نه توضیح واحدی برای شکست جمهوری خواهان ارائه می کنند.

نخست وزیر باید از وزارتخانه های خارجه و دفاع بخواهد تا ارزیابی مشترکی از پیامدهای کاهش کمک های آمریکا و شرایط سخت تر بر فروش تسلیحات داشته باشند. این ارزیابی باید مشخص کند که اسرائیل چه چیزی را می‌تواند برای خود تأمین مالی کند و کدام قابلیت‌ها در معرض خطر هستند. سپس دیپلماسی ما باید به استدلال آمریکایی‌ها بپردازد. توضیح دهید که چه همکاری هایی به امنیت آنها کمک می کند. هزینه‌های آن و محدودیت‌های منافع مشترکمان را بپذیریم.

از ونس و امانوئل بخواهید که دقیقا بگویند وقتی دفاع از اسرائیل از نظر سیاسی گران شد، چه چیزی را تغییر خواهند داد و چه تعهداتی را حفظ خواهند کرد. اولین مسئولیت رئیس جمهور آمریکا در قبال آمریکایی هاست. رهبران اسرائیل مسئول تضمین حفظ امنیت ما از تغییرات در سیاست آمریکا هستند. آنها باید شروع به برنامه ریزی برای پاسخ هایی کنند که ممکن است ما دوست نداشته باشیم، در حالی که هنوز زمان برای عمل کردن بر اساس آنها وجود دارد.