یادی از «آشوب زیبا» شین مک‌گوان: درون یک کمپ جدید ادای احترام با ستاره‌ها

مراسم تشییع جنازه شین مک گوان هم وداع با یک نماد گرامی و هم یک کنسرت بزرگداشت تماشایی بود. نیک کیو آهنگ پوگ «یک شب بارانی در سوهو» را اجرا کرد، گلن هانسارد و لیزا اونیل در «پریان نیویورک» دوئت کردند و اعضای بازمانده گروه پوگ، «شیشه‌های جدایی» را که یک آهنگ محلی ایرلندی بود که در سال 1985 ضبط کردند، اجرا کردند. این سرویس، اندکی پس از 20 دسامبر 2 در MacGo، یک استعداد درخشان در MacGo برگزار شد. ترانه سرایی که میراث او باعث شد که موسیقی فولکلور ایرلندی بی‌احتمالا شیک باشد. در میان شرکت کنندگان، رئیس جمهور ایرلند مایکل دی.

هیگینز، بونو، بابی گیلسپی از Primal Scream، گری آدامز سیاستمدار جنجالی ایرلندی، جانی دپ و آیدان گیلن بازیگر سریال Game of Thrones.

برای بیوه مک گاوان، ویکتوریا مری کلارک، این فرستادن فوق العاده بود. او در زوم از خانه‌اش، جایی که با نقاشی‌های رنگارنگ خودش احاطه شده است، می‌گوید: «انگار روی پشت بام کلیسا بود و به پایین نگاه می‌کرد و این انرژی را به همه می‌تاباند. "من آن را احساس کردم و بلند شدم و رقصیدم و احساس کردم او در حال جشن گرفتن است."

تماشای دوستان شوهرش که موسیقی او را در مراسم خاکسپاری تفسیر می‌کنند، او را عمیقا تحت تأثیر قرار داد. او می‌گوید: «احساس می‌کردم که این چیزی است که من دوست دارم در آن سابقه داشته باشم. او همچنین عاشق شنیدن دیگر اجرای موسیقی او در کنسرت بزرگداشت سال 2024 بود که در نیویورک برگزار شد. بنابراین او شروع به برقراری تماس کرد تا ببیند چه تعداد از هنرمندان با آهنگ های کاور در یک رکورد ادای احترام به مک گوان همکاری می کنند. او در نهایت با موسیقی کافی برای سه LP رسید.

آلبوم 20th Century Paddy – The Songs of Shane MacGowan امروز منتشر می شود و طیف خواننده و ترانه سرای فقید را نشان می دهد. مک گوان پس از بیرون آمدن از خیابان‌های تاریک لندن در طول اولین رونق پانک (زمانی که در مقابل Nips قرار گرفت)، از آهنگ‌های ایرلندی و تصنیف‌های سالن موسیقی الهام گرفت و روح پانک را به عنوان عضوی از Pogues و بعدا به‌عنوان رهبر گروه خود، Popes، به آن‌ها تزریق کرد. رپرتوار هر دو گروه ترکیبی از آهنگ‌های محلی سنتی و آهنگ‌های اصلی مک گوان بود که نشان‌دهنده عشق برابر او به ادبیات ایرلندی و سوت‌های حلبی بود.

انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

کلارک با داشتن انبوهی از طلا برای انتخاب، فهرست آهنگ‌ها را به سه LP تقلیل داد، با آهنگ‌هایی از هر نقطه از زندگی حرفه‌ای MacGowan توسط فهرستی از هنرمندانی که از دیدگاه موسیقی MacGowan قدردانی می‌کنند. جیم رید، خواننده گروه عیسی و مری چین، تعجب اولین بار شنیدن ترکیب تاثیرات مک گوان را به یاد می آورد: او می گوید: «برای من صدای موسیقی پانک بود. هنگامی که آن را شنیدید، فکر می کنید، "چرا این اتفاق زودتر رخ نداده بود؟"

مشارکت کنندگان شامل نوازندگانی هستند که مک گوان تحسین می کردند، مانند بروس اسپرینگستین، تام ویتس، و U2. گروه هایی که او آنها را همتایان خود می دانست، از جمله Mary Chain و Primal Scream. و هنرمندان جوانتر، از جمله لیبرتینز و هوزیر، که او برای آنها یک الگو بود. گروه قدیمی او، Pogues، یک جلد Nips را برای کامپ ضبط کرد. کلارک همچنین کمک هایی را از Kingfishr و Amble دریافت کرد، گروه های ایرلندی که اکنون اولین تاثیر خود را دارند، و از هنرمندانی که ارتباط واضحی با MacGowan ندارند، از جمله Pinch of Snuff ژاپن.

کلارک می‌گوید: «فکر می‌کنم او از این هیاهو لذت می‌برد. او به عنوان یک شخص بسیار پارادوکس بود، زیرا او ایده برابری را دوست داشت - او یک سوسیالیست بود - اما از مشهور بودن و برجسته شدن به عنوان یک نابغه نیز بسیار لذت می برد.

شاید واضح‌ترین نمونه این مجموعه از نبوغ مک گوان، «بدن یک آمریکایی» باشد که او برای آلبوم موفقیت‌آمیز پوگس در سال 1985، Rum Sodomy & the Lash نوشت. متن ترانه به عنوان مرثیه ای برای «جیم دوایر بزرگ»، آمریکایی مرده ای که می خواست در ایرلند، «جایی که پدرش دفن شده بود» به خاک سپرده شود، آغاز می شود. با این حال، یک دقیقه بعد، زمانی که ایرلندی‌های واقعی که قرار بود او را دفن کنند، ویسکی او را نوشیدند و به طعنه‌آمیز جمله‌ای از او را برشته کردند: «من یک مرد آزاد متولد ایالات متحده هستم»، به یک بیداری ایرلندی هولناک تبدیل می‌شود. این یک رمان کوچک در یک آهنگ پاپ است که کمتر از پنج دقیقه طول می کشد.

در پدی قرن بیستم، دراپ‌کیک مورفی لایه‌ای به «بدن آمریکایی» می‌آورد، زیرا گروه پانک بوستون سال‌ها آن را پوشش می‌داد و اعضای آن خود آمریکایی ایرلندی هستند - «مردان آزاد متولد ایالات متحده». کن کیسی، رهبر گروه Dropkicks، می‌گوید: «من دوست دارم که این آهنگ تا حدی به تاریخ آمریکا و تجربه ایرلندی آمریکایی تأثیر بگذارد.

ما می‌خواستیم تا جایی که می‌توانید روکش را روی بینی انجام دهید و به این شکل ادای احترام کنیم.» مطالب مرتبط «Wild Horse Nine» قسمتی از توطئه هیجان‌انگیز، قسمت کمدی دوستان، همه Malkovich FTW شنیدن جلد Pogues پس از مرگ گلن هانسارد به افتخار شین مک‌گوان Dropkick مورفی خواننده با بروس اسپرینگستین، جوآن بیک برای ویدیوی نیو سرک، سی. بلندترین صدای پانک ضد ترامپ

کیسی به مک‌گوان احترام می‌گذارد زیرا پوگ‌ها تأثیر زیادی بر زندگی او داشتند. او می گوید: «بزرگ شدن به عنوان یک بچه پانک در بوستون در دهه هشتاد، مثل این بود که این گروه [پوگس] در آزمایشگاه برای من ساخته شده بود. آن‌ها موسیقی‌ای را که در کودکی به زور در گلویم فرو می‌رفت، می‌بردند و روی سرش می‌چرخانند و به من می‌گفتند که جالب است.»

کیسی قبل از اینکه فرصت دوستی و آواز خواندن با مک گوان را پیدا کند به عنوان یک طرفدار در چندین برنامه Pogues شرکت کرد. هنگامی که دراپکیک مورفیس در طول اجرای برنامه‌های کریسمس در سالن‌های ایرلندی و بریتانیا در سال 2005 به تور دراپ‌کیک مورفیس با پوگ‌ها پیوست. هر شب به‌طور یکپارچه با هم هستند.» دیدار با بت هایت خوب است و آنها در نهایت آدم های خوبی هستند.

کلارک می‌توانست ببیند که چقدر مک‌گوان را دوست داشت، از این طریق که هنرمندان تقریبا بلافاصله برای شرکت در آلبوم ادای احترام بله گفتند. اسپرینگستین، او می‌گوید، فورا «بله» گفت. وقتی مک گاوان درگذشت، کیسی به یاد می آورد که اسپرینگستین با او تماس گرفت (کیسی می گوید: «او چند گینس در او داشت)، تا خاطرات مک گوان را یادآوری کند. اسپرینگستین «یک شب بارانی در سوهو» را برای پدی قرن بیستم ضبط کرد.

یکی دیگر از سورپرایزهای خوشحال کننده برای کلارک این بود که چگونه U2 برای جلسات آلبوم جدیدشان وقت گذاشتند تا "آره، آره، آره، آره، آره" که به طرز عفونی شادی آور پوگس را قطع کند. او می‌گوید: «فکر نمی‌کنم گروه متوجه شده باشد که شین چقدر آنها و موسیقی‌شان را دوست دارد، زیرا او آن را به چهره‌شان نمی‌گوید، اما او مخفیانه به موسیقی آنها زیاد گوش می‌داد.»

از جمله کارهایی که کلارک فکر می‌کند می‌تواند باعث لبخند مک‌گوان شود، می‌توان به نسخه Byrds-y از Pogues «A Pair of Brown Eyes» از Primal Scream و اجرای Tom Creagh در «Paddy Public Enemy شماره 1» پاپ‌ها اشاره کرد. Creagh به هیچ وجه یک موسیقیدان نیست، اما از دوستان نزدیک MacGowan بود، بنابراین معنی دار است. او همچنین فکر می‌کند که او عاشق مشارکت زنجیر عیسی و مریم است، زیرا تاریخچه منحصربه‌فردی دارد: مک‌گوان «من کیف دستی تو خواهم بود» را برای گروه اسکاتلندی در دهه نود نوشت، اما آنها هرگز نتوانستند آن را ضبط کنند.

او آنها را شکست داد و آهنگ The Snake را که اولین آلبومش با پاپ ها بود ضبط کرد. اکنون Mary Chain نسخه خود را به ادای احترام کرده است.

رید به یاد می آورد: «دمو شین با گیتار آکوستیک بود که در یک گتو بلستر آواز می خواند. "در آن زمان زیاد به نظر نمی رسید، زیرا مطمئن نیستم که او حتی هنگام انجام این کار هوشیار بود. شاید به همین دلیل بود که مدام در قفسه می ماند." مک گاوان در نهایت با گروه Mary Chain برای آلبوم Stoned & Dethroned "God Help Me" را ضبط کرد، جلسه ای که رید آن را "یک چیز کامل" می نامد زیرا مک گاوان هوشیار نبود.

رید می گوید: «ما او را به خوبی نمی شناختیم. "به غیر از اینکه او در آلبوم Mary Chain می خواند، ما به یک کنسرت یا چیزی شبیه به آن در لندن برخورد می کردیم و کمی با هم تلف می شدیم. طرز فکری که همه درباره شین داشتند همین گونه است. او بسیار مست می کرد، مواد مخدر زیادی مصرف می کرد، و این کار او بود. این کار ما نیز تا حدی بود، اما او فقط دوست داشت این کار را انجام دهد."

رید اضافه می کند که فعالیت های فوق برنامه مک گوان نباید میراث او را شامل شود. او می گوید: «این در واقع کم اهمیت ترین چیز در مورد شین است. شین فقط آهنگ‌های فوق‌العاده‌ای نوشت، او موسیقی عالی ساخت، و شخصیتی غیرقابل پیش‌بینی بود، و شما به اندازه کافی آن‌ها را در موسیقی دریافت نمی‌کنید.»

کلارک می گوید که نیک کیو تنها هنرمندی بود که در نهایت علیرغم موافقت در ابتدا از شرکت در آن خودداری کرد. کیو علاوه بر اجرای مراسم تشییع جنازه مک گاوان، قبلا یک دونوازی از "What a Wonderful World" را با مک گوان ضبط کرده بود. او گزارش می‌دهد: «او ابتدا گفت بله، و سپس نظرش را تغییر داد و گفت که تصمیم گرفته است که آلبوم‌های ادای احترام را دوست ندارد و نمی‌خواهد در یکی از آن‌ها حضور داشته باشد، و وقتی می‌میرد، می‌خواهد مطمئن شود که آلبوم بزرگداشتی وجود ندارد.» (Cave به درخواست نظر پاسخی نداد.)

برای کلارک تاثیرگذارتر از همه این بود که چگونه لیست آهنگ‌های مورد علاقه هنرمندان کمی با هم تداخل پیدا می‌کردند، هر چند زن و شوهری با هم درگیر شدند که چه کسی «A Pair of Brown Eyes» و «The Broad Majestic Shannon» را اجرا کند. او فکر می کرد که همه برای ضبط "F airytale of New York"، بزرگترین موفقیت Pogues، درباره گذراندن کریسمس در تانک مست، غافلگیر می شوند. او می‌گوید: «فکر می‌کنم مردم از آن ترسیده بودند. "آنها فکر می کردند همانطور که همه مورد قضاوت قرار می گیرند مورد قضاوت قرار خواهند گرفت. اما هوزیر از عهده این کار برآمد و او کار بسیار خوبی با جسی باکلی انجام داد."

در همین حال، Murder Capital، گروه پست پانک مستقر در دوبلین، از کلارک درخواست کرد که آهنگی را کاور کند: «آهنگ بدون نام»، یک تصنیف درخشان در The Snake. مک گاوان این آهنگ را به عنوان عذرخواهی به خاطر بدیهی گرفتن کلارک نوشته بود. او روی سازهای آکوستیک و سوت حلبی خواند: «بی‌رحم بودم، نادان بودم/بی‌رحم بودم، بی‌رحم بودم.» او ملودی را از یک آهنگ فولکلور قدیمی ایرلندی به نام «خانه‌های دونگال» گرفته است.

کلارک می گوید: «برای من، این یک آهنگ بسیار شخصی است. شین آن را در مورد جدایی که داشتیم نوشت. و بنابراین من [از Murder Capital] پرسیدم، "چرا از این آهنگ متاثر شدی؟" و آنها می گفتند، "ما احساساتی را پشت سر آن احساس می کنیم."

جیمز مک گاورن از The Murder Capital به رولینگ استون می گوید: «محتوای غزلی آن واقعا چیزی است که ما را به سمت آن کشانده است: به طرز باورنکردنی خام است. این همان چیزی است که یک آهنگ قدرت آن را دارد، اما اغلب نویسندگان به آنجا نمی‌روند... این حسابی است با سایه‌ی خود، و تصدیق عشق به عنوان یک موضوع منحصر به فرد در زندگی، زمانی که البته به بقا توجه می‌شود.»

اجرای آن‌ها تمام سازهای سنتی را از بین می‌برد و متوجه می‌شود که مک گاورن اشعار مک‌گوان را با نویز جوی، بازخورد، چند صدای زنگ و گیتار می‌خواند و آهنگ را به جوهره‌اش تقلیل می‌دهد. Ellie Rowsel از Wolf Alice با برخی از وکال های پشتیبان همکاری کرد که به ضبط کیفیت تسخیر شده ای بخشید. مک گاورن می‌گوید: «شین می‌دانست که چگونه در هر جهت فکر کند و آن را چنان تند و تیز بیان می‌کرد که از او بیرون ریخت. "من گاهی وقتی دارم می نویسم به او فکر می کنم و به من یادآوری می شود که همیشه چیزی را بگویم که من را افشا می کند، مهم نیست که ترسی که پشت آن وجود دارد."

کلارک خوشحال است که 36 آهنگ مجموعه، موزاییکی از نوشته های مک گوان را در حالات و دوره های مختلف جمع آوری می کند. او می‌گوید: «همه جنبه‌های مختلف نوشته‌های او نشان داده شده است. خلق و خوی بسیار متفاوتی وجود دارد، و او در زمان‌های مختلف تحت تأثیر مواد مخدر مختلف قرار داشت و چیزهای مختلفی می‌نوشت. دوره «تابستان در سیام» در تایلند به شدت با هروئین همراه بود. و سپس شما «خیابان‌های تاریک لندن» خود را دریافت کردید که در اوایل دهه هشتاد در لندن مشروب الکلی بود.»

اجرای Waits از "Summer in Siam" یکی از آثار مورد علاقه کلارک است. او می‌گوید: «این شبیه آهنگ Waits است. در ضبط اصلی، مک‌گوان می‌خواند: «همه چیزی که واقعا می‌دانم این است که واقعا هستم»، آهنگی که به نظر عالی می‌آید از سوی ویتز می‌آید، کسی که از دهه نود در مصاحبه‌هایش از هدایای ترانه‌نویسی مک گاوان تمجید کرده است. این آهنگ در ابتدا در آلبوم 1990 Pogues Hell’s Ditch ظاهر شد. اشعار ساده آن تابستان را در پادشاهی جنوب شرقی آسیا که در سال 1939 به تایلند تغییر نام داد و "ماه پر از رنگین کمان" آن را ستایش می کند.

ویتس در پاسخ به این سوال که چرا می‌خواهد مشارکت کند، با شعری منثور که میراث مک‌گاوان را کاملا تداعی می‌کند، پاسخ داد: