یافته آزمایش محققان: بیماران پس از ایست قلبی نشانه‌هایی از خودآگاهی نشان دادند

پژوهشگران در آزمایشی روی بیش از 140 بیمار در 13 بیمارستان بریتانیا و اسپانیا نشانه‌هایی از یادآوری صداها در افرادی پیدا کرده‌اند که در جریان احیای قلبی‌ریوی (CPR) دچار ایست قلبی شده بودند. نتایج این مطالعه نشان می‌دهد احتمال دارد آگاهی در دوره‌ای که فرد از نظر پزشکی در وضعیت مرگ بالینی قرار دارد، همچنان حفظ شود. در این پژوهش، بیمارانی که در معرض خطر ایست قلبی بودند، داوطلبانه شرکت کردند. طبق طراحی آزمایش، اگر قلب آن‌ها از تپش می‌ایستاد، در دو دقیقه اول عملیات احیا صداهایی از طریق بلندگو برایشان پخش می‌شد. پس از بهبودی، افرادی که از ایست قلبی جان سالم به در برده بودند، در آزمونی شامل 10 صدا شرکت کردند. پنج صدا در جریان احیا پخش شده بود و پنج صدای دیگر در آزمایش استفاده نشده بود. هدف این بود که مشخص شود آیا بیماران می‌توانند صداهایی را که هنگام احیا شنیده بودند، تشخیص دهند یا خیر. هوشیاری مغز پس از ایست قلبی شرکت‌کنندگان به سه گروه تقسیم شده بودند. گروه اول صداهای طبیعی آشنایی مانند آواز پرندگان، باران و برخورد امواج دریا را می‌شنیدند. برای گروه دوم، ملودی‌های تازه‌ای ساخته و پخش می‌شد تا احتمال اشتباه گرفتن آن‌ها با خاطرات قبلی بیماران کاهش پیدا کند. در دو گروه اول، انتخاب صداهایی که باید پخش یا حذف می‌شدند، با کمک کامپیوتر کوانتومی انجام گرفت. این کامپیوتر از پدیده درهم‌تنیدگی کوانتومی استفاده می‌کرد؛ در این پدیده نتایج اندازه‌گیری کیوبیت‌ها به یکدیگر مرتبط هستند. این نتایج برای کنترل پخش صداها به کار رفتند. گروه سوم نیز همان ملودی‌های تازه را می‌شنیدند، اما سیستم انتخاب صدا در آزمایش آن‌ها از درهم‌تنیدگی کوانتومی استفاده نمی‌کرد. نتایج آزمون حافظه نشان داد دو گروه نخست به‌طور میانگین حدود 6 تا 7 پاسخ درست از 10 سؤال ثبت کردند. در مقابل، میانگین گروه سوم حدود پنج پاسخ بود؛ یعنی تقریباً همان میزانی که از حدس تصادفی انتظار می‌رود. پژوهشگران همچنین دریافتند که اندازه‌گیری‌های پایین‌تر اکسیژن مغز با تجربه‌های نزدیک به مرگ شدیدتر و توانایی بهتر در تشخیص صداهای پخش‌شده هنگام احیا ارتباط داشته است. این یافته پرسش‌هایی درباره نحوه پردازش اطلاعات در مغز هنگام فشار شدید جسمی مطرح می‌کند؛ زمانی که بیمار ظاهراً هوشیاری خود را از دست داده و گردش خون او به‌شدت مختل شده است. محققان با اشاره به پژوهش‌های پیشین، به ثبت دوره‌هایی از فعالیت سازمان‌یافته الکتریکی در مغز افراد درحال مرگ اشاره کردند. برخی از این الگوهای فعالیت با پردازش آگاهانه اطلاعات ارتباط دارند. به گفته پژوهشگران، چنین فعالیت‌هایی ممکن است بخشی از تجربه‌هایی را توضیح دهند که برخی نجات‌یافتگان از ایست قلبی گزارش می‌کنند؛ از جمله دیدن نور، مرور صحنه‌هایی از زندگی یا احساس شفافیت ذهنی غیرمعمول. آن‌ها این احتمال را مطرح کردند که مغز تحت فشار شدید جسمی، حتی با شروع اختلال در عملکردهای عادی خود، ممکن است برای مدتی فعالیت کافی برای شکل‌گیری تجربه یا ثبت خاطرات را حفظ کند. این مطالعه احتمال حفظ سطحی از آگاهی در برخی بیماران هنگام احیا را مطرح می‌کند. منظور پژوهشگران از مرگ بالینی، وضعیتی است که در آن قلب از تپش ایستاده، اما امکان بازگرداندن بیمار وجود دارد. عملیات احیای قلبی‌ریوی نیز می‌تواند مقداری خون به مغز برساند؛ بنابراین ایست قلبی لزوماً به معنای پایان یافتن تمام فعالیت‌های مغز نیست. پژوهشگران معتقدند نبود واکنش ظاهری بیمار لزوماً به این معنا نیست که او هیچ تجربه‌ای ندارد. آن‌ها توصیه می‌کنند کادر درمان هنگام تلاش برای احیای بیماران، احتمال باقی‌ماندن سطحی از آگاهی را در نظر بگیرند و با آن‌ها محترمانه صحبت کنند. یافته‌های این پژوهش در ژورنال Innovation منتشر شده است.