یافته های مطالعه، ژن های شما ممکن است شما را بیشتر از دیگران در برابر تروما آسیب پذیر کند

میزان اضطراب، افسردگی و سایر مسائل مربوط به سلامت روان در سال‌های اخیر به شدت افزایش یافته است، در حالی که گوشی‌های هوشمند و پلت‌فرم‌های رسانه‌های اجتماعی قرار گرفتن در معرض رویدادهای ناراحت‌کننده و تجربیات آسیب‌زا را تقریبا ثابت کرده‌اند.

کارشناسان مدت‌هاست در مورد تأثیر بالقوه آن بر سلامتی هشدار داده‌اند، اما تحقیقات جدید نشان می‌دهد که ژن‌های یک فرد می‌تواند به توضیح اینکه چرا برخی افراد پس از ضربه دچار اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) می‌شوند، در حالی که برخی دیگر «تاب‌آور» باقی می‌مانند، کمک کند، یافته‌ای که روزی می‌تواند پیشگیری، مراقبت و درمان را بهبود بخشد.

این مطالعه که توسط محققان کالج کینگ لندن انجام شد، نشان داد که عوامل ژنتیکی ممکن است بر چگونگی واکنش افراد به انواع مختلف تروما، به ویژه تجربیاتی که در دوران کودکی رخ می‌دهند، تأثیر بگذارد.

یافته‌ها نشان می‌دهد که برخی از ژن‌ها ممکن است آسیب‌پذیری در برابر PTSD را به دنبال رویدادهای آسیب‌زا افزایش دهند، اگرچه کارشناسان تاکید می‌کنند که ژنتیک به تنهایی نمی‌تواند پیش‌بینی کند که چه کسی به این بیماری مبتلا می‌شود.

دکتر جاناتان کولمن، مدرس ارشد ژنتیک آماری در کینگز و نویسنده ارشد این مطالعه، به نیوزویک گفت: «ما می دانیم که افراد در پاسخ به تروما متفاوت هستند و رایج ترین پاسخ آن تاب آوری است. این نشان می‌دهد که آسیب‌پذیری بین افراد متفاوت است و یکی از منابع بالقوه این تفاوت، ژنتیک است، در کنار حمایت اجتماعی، تجربیات زندگی، و سایر عوامل غیر ژنتیکی.»

کلمن گفت که تحقیقات قبلی تغییرات DNA را که بیشتر در افراد مبتلا به PTSD ظاهر می شود شناسایی کرده بود، اما مطالعه جدید فراتر از این است.

او گفت: «این نشان می‌دهد که تأثیر برخی از این تغییرات ژنتیکی در افرادی که رویدادهای آسیب‌زای خاصی را تجربه کرده‌اند قوی‌تر است». در حال حاضر، نتایج تحقیقات ما یک نقطه شروع است، اما دانستن اینکه چه کسی بیشتر در معرض خطر است مهم است، و ترکیب بینش‌های حاصل از تحقیقات ژنتیک و تروما واقعا می‌تواند به ما کمک کند تا نحوه ارائه مراقبت‌ها را به کسانی که در آینده به آن نیاز دارند، بهبود دهیم.»

PTSD می تواند پس از قرار گرفتن در معرض حوادث آسیب زا ایجاد شود، اما همه کسانی که تروما را تجربه می کنند به این اختلال ادامه نمی دهند. علائم معمولا شامل فلاش بک، کابوس و افکار مزاحم، اجتناب از یادآوری های مرتبط با رویداد، و احساس مداوم استرس، وحشت یا ترس است.

محققان مدت‌هاست متوجه شده‌اند که عوامل محیطی و ژنتیکی در تعیین خطر نقش دارند. با این حال، کمتر مشخص شده است که آیا انواع مختلف تجربیات آسیب زا به طرق مختلف با خطر ژنتیکی تعامل دارند یا خیر.

این مطالعه که در مجله اروپایی روان‌تراوماتولوژی منتشر شد، با بررسی تعاملات ژن-محیط در طیف گسترده‌ای از تجربیات بالقوه آسیب‌زا به دنبال پاسخ به این سوال بود.

محققان سلامت روان و داده های ژنتیکی 144702 شرکت کننده را که از Biobank بریتانیا و سه پژوهش موسسه ملی تحقیقات بهداشت و مراقبت گرفته شده بودند، تجزیه و تحلیل کردند.

شرکت کنندگان ارزیابی علائم PTSD را تکمیل کردند و گزارش دادند که آیا 11 شکل مختلف تروما را در دوران کودکی و بزرگسالی تجربه کرده اند یا خیر.

تجارب دوران کودکی شامل آزار عاطفی، غفلت عاطفی، آزار جسمی، غفلت فیزیکی و سوء استفاده جنسی بود. ترومای بزرگسالان شامل تصادفات جدی، بیماری جدی، تجاوز جنسی، جنایات خشونت‌آمیز، قرار گرفتن در معرض جنگ و مشاهده مرگ بود.

این تیم تعاملات بین تروما و خطر ژنتیکی را در سه سطح از جزئیات ژنتیکی بررسی کردند. نمرات خطر کلی چند ژنیک، ژن های خاص و انواع ژنتیکی فردی.

محققان دریافتند که ترومای دوران کودکی به شدت با علائم PTSD نسبت به ترومای تجربه شده در بزرگسالی مرتبط است. تجارب دوران کودکی همچنین به طور متوسط ​​تعاملات ژن-محیط قوی‌تری را نشان می‌دهد، که نشان می‌دهد عوامل ژنتیکی ممکن است نقش مهمی در شکل‌دهی نحوه واکنش افراد به ناملایمات در اوایل زندگی داشته باشند.

یکی از قابل توجه ترین یافته های این مطالعه، تمایز بین سوء استفاده و بی توجهی بود.

در حالی که سوء استفاده در دوران کودکی قوی‌ترین ارتباط کلی را با علائم PTSD نشان داد، به نظر می‌رسد که غفلت دوران کودکی با عوامل خطر ژنتیکی ارتباط برقرار می‌کند.

غفلت عاطفی و جسمی دوران کودکی، تعاملات ژن-محیط بیشتری را نسبت به سوء استفاده دوران کودکی نشان داد، که نشان می‌دهد ژنتیک ممکن است نقش مهم‌تری در تعیین میزان آسیب شدید برخی افراد از غفلت داشته باشد.

محققان همچنین چندین ژن را شناسایی کردند که به نظر می رسید به شدت با انواع خاصی از تروما تعامل دارند. از جمله آنها FAM120A بود، ژنی که در فرآیندهای مغزی مرتبط با ترس و استرس نقش دارد. این مطالعه نشان داد که FAM120A به طور قابل توجهی با غفلت عاطفی دوران کودکی نسبت به سایر انواع تروما مورد بررسی قرار گرفت.

دکتر مانوئلا آر. کواکو، پزشک با مدرک دکترا. در ژنتیک روانپزشکی و کارشناسی ارشد در علوم اعصاب، گفت که یافته ها تفاوت های مهمی را نشان می دهد که اغلب نادیده گرفته می شوند.

او به نیوزویک گفت: «آنچه در اینجا جالب است این است که به نظر نمی‌رسد خطر ژنتیکی برای PTSD برای هر نوع ترومایی یکسان است. "افرادی که خطر ژنتیکی بالاتری داشتند، پس از ترومای دوران کودکی نسبت به اتفاقاتی که در بزرگسالی رخ داد، جهش بیشتری در علائم PTSD داشتند."

کواکو هشدار داد که یافته‌ها نباید به عنوان شواهدی تفسیر شوند که بی‌توجهی لزوما آسیب‌رسان‌تر از سوءاستفاده است.

او گفت: "یک نکته ظریف وجود دارد که به راحتی می توان از دست داد." "سوء استفاده در دوران کودکی به طور کلی پیوند قوی تری با علائم PTSD داشت. با این حال، با غفلت، به نظر می رسید ژنتیک افراد تاثیر بیشتری بر میزان تاثیر بد آنها داشته باشد.

"این مطالعه واقعا به ما می گوید که چه کسی ممکن است پس از غفلت آسیب پذیرتر باشد."

او همچنین نسبت به اغراق آمیز بودن قدرت پیش بینی ژنتیک هشدار داد.

کواکو گفت: "من در مورد پیش بینی اینکه چه کسی به PTSD مبتلا می شود، محتاط هستم." امتیاز خطر ژنتیکی تنها حدود 2 درصد از تفاوت علائم را بین افراد توضیح می دهد.

این ارزش دانستن علمی را دارد، اما شما نمی توانید از آن برای گفتن چیزی در مورد یک فرد استفاده کنید.

با این حال، یافته ها از شواهد رو به رشدی حمایت می کنند که نوع تروما هنگام مطالعه خطر PTSD اهمیت دارد. محققان می گویند تحقیقات ژنتیکی آینده باید اطلاعات دقیق تری را در مورد تجربیات آسیب زا ترکیب کند، نه اینکه همه آسیب ها را به عنوان یکسان درمان کند.

این می‌تواند درک PTSD را بهبود بخشد، از پیش‌بینی دقیق‌تر خطر پشتیبانی کند و به طور بالقوه به استراتژی‌های پیشگیری شخصی‌تر در آینده کمک کند.

کواکو به یک محدودیت مهم اشاره کرد: شرکت کنندگان به سؤالات نسبتا ساده در مورد تجربیات آسیب زا، اغلب سال ها پس از وقوع، پاسخ دادند.

کواکو گفت: "ما می خواهیم شاهد تایید این موضوع با اقدامات دقیق تر باشیم."

در حال حاضر، این مطالعه شواهد بیشتری را ارائه می‌کند که نشان می‌دهد خطر PTSD توسط یک تعامل پیچیده بین تجربیات زندگی و زیست‌شناسی شکل می‌گیرد، و اینکه درک هر دو در نهایت ممکن است به محققان کمک کند تا افرادی را که به دنبال تروما آسیب‌پذیرتر هستند، شناسایی و حمایت کنند.

کلمن، جی آر آی، و همکاران. (2026). شناسایی تعاملات افتراقی تجربیات بالقوه آسیب زا با خطر ژنتیکی برای اختلال استرس پس از سانحه مجله اروپایی سایکوتروماتولوژی. https://doi.org/10.1080/20008066.2026.2709319.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: کارا دولمن و تونی فیلیپس.