یخ دریای قطب جنوب دستخوش تغییری خیره کننده شده است

یخ دریای قطب جنوب در سپتامبر 2026 به اوج زمستانی سالانه خود رسید، اما یخ کمتر از هر سال دیگری از زمان شروع اندازه‌گیری‌های ماهواره‌ای، اقیانوس را پوشانده است. حداکثر وسعت آن سومین کمترین میزان ثبت شده بود و به شواهد فزاینده ای مبنی بر تغییر چشمگیر آب های یخ زده قطب جنوب افزود.

قطب جنوب توسط یک اقیانوس وسیع احاطه شده است که به یخ دریای آن فضای زیادی برای پخش شدن به بیرون در طول زمستان نیمکره جنوبی می دهد. این با قطب شمال، که در آن یک حوضه اقیانوس توسط زمین های اطراف محصور شده است، متفاوت است. اگرچه جغرافیای قطب جنوب به یخ‌های دریا در زمستان اجازه می‌دهد تا در فواصل بسیار زیادی گسترش یابند، اما یخ‌ها را به عرض‌های جغرافیایی گرم‌تر نیز می‌برد، جایی که احتمال ذوب شدن آن در تابستان بیشتر می‌شود. در نتیجه، یخ های دریای قطب جنوب به طور کلی در سپتامبر به بیشترین میزان خود می رسد و در فوریه به حداقل سالانه خود کاهش می یابد.

به گفته ناسا و مرکز ملی داده های برف و یخ (NSIDC)، یخ دریای قطب جنوب احتمالا در 14 سپتامبر به حداکثر میزان سالانه خود رسیده است (در بالا). در اوج خود، یخ در حدود 17.59 میلیون کیلومتر مربع (6.79 میلیون مایل مربع) کشیده شد. به این ترتیب سال 2026 با سومین کمترین حداکثر زمستانی در رکورد ماهواره ای تبدیل شد.

نقشه‌های زیر نشان می‌دهند که چگونه یخ‌های دریای قطب جنوب بین فصول تغییر می‌کنند و میانگین غلظت یخ را در سپتامبر (سمت چپ) و فوریه بعد (راست) از سال 1990 تا 2026 نشان می‌دهند. مناطق سفید جامد، مناطقی را با بیشترین پوشش یخی نشان می‌دهند، در حالی که آبی تیره نشان‌دهنده اقیانوس باز است. فقط مکان هایی که یخ حداقل 15 درصد از آب را پوشانده است شامل می شوند. دانشمندان از این آستانه برای تعیین اینکه کدام مناطق در هنگام محاسبه کل "وسعت یخ دریا" واجد شرایط پوشیده از یخ هستند، استفاده می کنند.

یخ دریای قطب جنوب از رشد بی سابقه به پایین ترین سطح تاریخی تغییر می کند

برای چندین دهه، به نظر می رسید که یخ های دریای قطب جنوب در جهت مخالف یخ های قطب شمال که به سرعت در حال کوچک شدن هستند، حرکت می کنند. بین سال‌های 1979 تا 2014، وسعت یخ دریا در اطراف قطب جنوب تقریبا 1 درصد در هر دهه افزایش یافته است. با این حال، از آنجایی که پوشش یخی قطب جنوب به طور طبیعی سال به سال به طور قابل توجهی در نوسان است، محققان مطمئن نیستند که آیا این افزایش تدریجی منعکس کننده یک تغییر معنی دار طولانی مدت است یا خیر.

این گسترش به ویژه بین سال‌های 2012 و 2014، زمانی که یخ‌های دریای زمستانی قطب جنوب رکوردهای جدیدی را برای سه سال متوالی ثبت کردند، قابل توجه بود. این رکوردها کاملا در تضاد با شرایط قطب مخالف بود، جایی که یخ دریای قطب شمال در حال کاهش شدید بود.

اما روند صعودی قطب جنوب در سال 2015 به پایان رسید. از آغاز سال 2016، این منطقه با تلفات قابل توجهی در پوشش یخ دریا مواجه شد که نشان دهنده یک تغییر قابل توجه نسبت به دهه های قبل است. اگرچه برخی از سال ها بهبودی اندک به همراه داشته است، یخ های دریای قطب جنوب به طور کلی کمتر از میانگین تاریخی خود باقی مانده اند.

شدیدترین شرایط در سال 2023 رخ داد، زمانی که قطب جنوب هم کمترین حداقل تابستانی و هم کمترین حداکثر زمستانی خود را از زمان شروع رصدهای ماهواره ای ثبت کرد. حداکثر پایین غیرمعمول در سال 2026 اندازه گیری قابل توجه دیگری را به این تصویر در حال تغییر اضافه می کند. دانشمندان هر ساله به ردیابی یخ ها ادامه می دهند تا تعیین کنند که آیا این کاهش نشان دهنده یک تحول پایدار در شرایط یخ دریای قطب جنوب است یا در محدوده تنوع آماری قرار می گیرد.

چگونه ماهواره ها یخ دریای قطب جنوب را از طریق ابرها ردیابی می کنند

دانشمندان یخ دریای قطب جنوب را با استفاده از ماهواره های مجهز به ابزارهایی به نام حسگرهای مایکروویو غیرفعال اندازه گیری می کنند. این ابزارها به جای تکیه بر نور مرئی، انرژی مایکروویو را که به طور طبیعی از سطح زمین ساطع می شود، تشخیص می دهند.

یخ دریا سیگنال مایکروویو قوی تری نسبت به آب اقیانوس های آزاد تولید می کند و به محققان این امکان را می دهد که مناطق یخ زده را از دریاهای بدون یخ تشخیص دهند. مزیت مهم این روش این است که امواج مایکروویو می توانند از ابرها عبور کنند. این بدان معناست که دانشمندان می توانند به طور مکرر یخ دریای قطب جنوب را مشاهده کنند، حتی زمانی که پوشش ابر غلیظ مانع از دیدن سطح توسط دوربین های ماهواره ای معمولی می شود.

رکورد طولانی مدت ماهواره در اواخر سال 1978 با مشاهدات فضاپیمای Nimbus-7 ناسا آغاز شد. از سال 1987، ماهواره هایی که تحت برنامه ماهواره هواشناسی دفاعی (DMSP) کار می کردند، اندازه گیری های بیشتری را انجام دادند. ماهواره Aqua ناسا نیز بین سال های 2002 تا 2011 داده هایی را ارائه کرد.

تلاش های نظارتی با تغییر فناوری ماهواره ای به تکامل خود ادامه می دهند. در سال 2025، محققان شروع به ترکیب مشاهدات از ماهواره GCOM-W آژانس اکتشافات هوافضای ژاپن کردند که به حفظ رکورد چندین دهه استفاده شده برای درک تغییر یخ قطب جنوب کمک کرد.

تصاویر رصدخانه زمین ناسا توسط Michala Garrison، با استفاده از داده های مرکز ملی داده های برف و یخ.

مواد ارائه شده توسط رصدخانه زمین ناسا. توجه: محتوا ممکن است برای سبک و طول ویرایش شود.

ستاره شناسان MIT ستاره ای را گرفتند که به آرامی همراه خود را در فاصله 300 سال نوری می خورد

دایناسورهای باستانی زیمبابوه چیزی شبیه به انتظار دانشمندان نبودند

فواید مخفی قلب یک داروی رایج دیابت