یخ های دریای قطب شمال در سال 2026 به پایین ترین سطح نگران کننده خود رسید

نزدیک به پنج دهه مشاهدات ماهواره ای تحولی نگران کننده را در قطب شمال نشان می دهد، جایی که یخ دریا در تابستان و زمستان در حال کوچک شدن است و بسیاری از یخ های باقی مانده در حال جوان تر و نازک تر شدن هستند.

اقیانوس منجمد شمالی توسط وسعت وسیعی از آب دریای یخ زده پوشیده شده است که با فصول منبسط و منقبض می شود. یخ معمولا در طول زمستان طولانی و تاریک جمع می‌شود و در ماه مارس به بیشترین میزان خود می‌رسد و در ماه‌های گرم‌تر به حداقل سپتامبر کاهش می‌یابد. این چرخه فصلی برای هزاران سال ادامه داشته است، اما اندازه‌گیری‌های ماهواره‌ای نشان می‌دهد که میزان یخ پوشاننده اقیانوس به میزان قابل‌توجهی در هر دو انتهای چرخه کاهش یافته است.

در سال 2026، یخ های دریای قطب شمال در 12 سپتامبر (در بالا) به حداقل وسعت سالانه خود رسید و تقریبا 4.6 میلیون کیلومتر مربع (1.78 میلیون مایل مربع) را پوشش داد. بر اساس گزارش ناسا و مرکز ملی داده های برف و یخ (NSIDC)، این حداقل های ثبت شده در سال های 2008، 2010 و 2025 برای دهمین سطح پایین ترین سطح از زمان شروع نظارت ماهواره ای است.

نقشه‌های زیر نشان می‌دهند که چگونه یخ‌های دریای قطب شمال در طول زمان تغییر کرده‌اند و شرایط سپتامبر را از سال 1990 (سمت چپ) مقایسه می‌کنند، زمانی که پوشش یخ معمولا در کمترین حد خود است، با مارس بعدی (راست)، که به اوج سالانه‌اش نزدیک می‌شود. این دنباله تا مارس 2026 ادامه دارد.

ماهواره ها از اواخر سال 1978 به طور مداوم گسترش فصلی و عقب نشینی یخ های دریای قطب شمال را ردیابی کرده اند و تقریبا پنج دهه مشاهدات را در اختیار دانشمندان قرار داده اند. این اندازه‌گیری‌ها کاهش بلندمدتی را نشان می‌دهند که در طول دهه 2000 شتاب گرفت و منجر به پیاپی سطوح بسیار پایین یخ شد.

یکی از الگوهای قابل توجه این است که هر تابستان از سال 2007 تا 2026 در میان 20 پایین ترین وسعت یخ دریا در سپتامبر در رکوردهای ماهواره ای قرار می گیرد. کمترین میزان مشاهده شده در سپتامبر 2012 رخ داده است.

با این حال، میزان از بین رفتن یخ در تابستان ثابت نبوده است. در طول دهه گذشته، پوشش یخ دریا در سپتامبر به جای ادامه کاهش سریع اولیه، نسبتا ثابت مانده است. دانشمندان تاکید می کنند که شرایط آب و هوایی کوتاه مدت می تواند به شدت بر میزان ناپدید شدن یخ در تابستان معین تأثیر بگذارد.

به عنوان مثال، افزایش پوشش ابر بر روی قطب شمال در سال های اخیر میزان نور خورشید را که به یخ می رسد کاهش داده است و به محدود کردن ذوب بیشتر کمک می کند. محققان ناسا این را به عنوان یکی از عوامل موثر در کاهش سرعت اخیر شناسایی کرده اند. با این حال، حتی با وجود آن تثبیت موقت، پوشش یخی سپتامبر بسیار کمتر از میانگین تاریخی خود باقی مانده است.

قطب شمال قدیمی ترین و ضخیم ترین یخ خود را از دست می دهد

تغییرات فراتر از منطقه کوچک پوشیده شده توسط یخ دریا است. دانشمندان همچنین یک تغییر عمده را در خود یخ ثبت کرده اند که به طور فزاینده ای جوان و نازک می شود.

از نظر تاریخی، بسیاری از قطب شمال حاوی یخ چند ساله است که حداقل یک فصل ذوب تابستانی زنده می ماند. از آنجایی که این یخ می تواند در طول چندین سال باقی بماند و انباشته شود، معمولا ضخیم تر و انعطاف پذیرتر از یخی است که در طول یک زمستان تشکیل می شود.

مشاهدات ماهواره ای اکنون نشان می دهد که یخ چند ساله به میزان قابل توجهی کاهش یافته است. در نتیجه، قطب شمال به طور فزاینده‌ای توسط یخ‌های سال اول نازک‌تر پوشانده می‌شود که در ماه‌های سرد شکل می‌گیرد، اما با بازگشت تابستان بیشتر مستعد ذوب شدن است.

این کاهش در زمستان نیز مشهود است، زمانی که یخ های دریای قطب شمال به طور معمول به بیشترین پوشش خود می رسند. در مارس 2026، حداکثر سالانه از نظر آماری با حداکثر مارس 2025 برای کمترین اوج زمستانی در رکورد ماهواره‌ای برابری کرد.

الگوهای آب و هوایی طبیعی سال به سال بر یخ های دریای قطب شمال تأثیر می گذارد. یک مثال نوسان قطب شمال است، الگویی از گردش جوی که بر دما، باد و شرایط یخ در سراسر منطقه تأثیر می گذارد.

با این حال، نوسانات طبیعی نمی تواند به طور کامل کاهش مداوم ثبت شده توسط ماهواره ها از سال 1978 را توضیح دهد. افزایش دمای جهانی، همراه با تغییرات آب و هوایی طبیعی، به از بین رفتن فزاینده یخ های دریای قطب شمال کمک کرده است.

با نگاهی به آینده، دانشمندان پیش بینی می کنند که اقیانوس منجمد شمالی می تواند اساسا در طول تابستان حداقل یک بار قبل از اواسط قرن بیست و یکم عاری از یخ دریا شود. چنین رویدادی تغییری عمیق را در منطقه ای نشان می دهد که پوشش یخی فصلی گسترده ای را برای هزاران سال حفظ کرده است.

چگونه ماهواره ها یخ قطب شمال را از طریق ابرها ردیابی می کنند

دانشمندان پوشش یخ دریای قطب شمال را با استفاده از ماهواره های مجهز به حسگرهای مایکروویو غیرفعال اندازه گیری می کنند. این ابزارها انرژی مایکروویو را که به طور طبیعی از سطح زمین ساطع می‌شود، تشخیص می‌دهند و به محققان این امکان را می‌دهند که آب دریای یخ‌زده را از اقیانوس باز اطراف تشخیص دهند.

یخ دریا انرژی مایکروویو بیشتری نسبت به آب مایع ساطع می کند و کنتراست قابل تشخیصی را در مشاهدات ماهواره ای ایجاد می کند. برخلاف تصویربرداری با نور مرئی، اندازه‌گیری‌های مایکروویو می‌توانند به پوشش ابر نفوذ کنند و نظارت مداوم قطب شمال را حتی زمانی که طوفان یا ابرهای پایدار سطح را پنهان می‌کنند، ممکن می‌سازد.

رکورد مداوم ماهواره در سال 1978 با فضاپیمای Nimbus-7 ناسا آغاز شد. مشاهدات اضافی از برنامه ماهواره ای هواشناسی دفاعی (DMSP) که در سال 1987 آغاز شد و ماهواره آبی ناسا که اندازه گیری هایی را بین سال های 2002 و 2011 انجام داد، انجام شد.

در سال 2025، محققان شروع به ترکیب مشاهدات از ماهواره GCOM-W آژانس اکتشافات هوافضای ژاپن کردند و به تلاش های طولانی مدت برای اندازه گیری تغییرات یخ های قطبی سیاره ادامه دادند.

نقشه های ماهواره ای همچنین حاوی یک ناحیه دایره ای سفید رنگ در قطب شمال است که به عنوان "چاله قطب" شناخته می شود. این نشان‌دهنده ناحیه‌ای فراتر از پوشش تاریخی سنسورهای ماهواره‌ای است که اندازه‌گیری‌های مستقیم در آن در دسترس نبود. هنگام محاسبه وسعت کل یخ دریا، دانشمندان فرض می کنند که این منطقه توسط یخ پوشیده شده است.

تصاویر رصدخانه زمین ناسا توسط Michala Garrison، با استفاده از داده های مرکز ملی داده های برف و یخ.

مواد ارائه شده توسط رصدخانه زمین ناسا. توجه: محتوا ممکن است برای سبک و طول ویرایش شود.

عجیب‌ترین ابر مریخ حتی عجیب‌تر شد

ستاره ای 850 سال پیش منفجر شد. به نوعی، هنوز زنده است

قند پنهان در گوشت قرمز با ۶۳ درصد بیشتر خطر ابتلا به دیابت مرتبط است

چیزی عجیب در زیر آتشفشان ماسایا نیکاراگوئه در حال رخ دادن است