یهودیان اتیوپیایی سیگد را در اورشلیم جشن می گیرند و امیدوارند این تعطیلات را با همه اسرائیلی ها به اشتراک بگذارند

رانندگان بی حوصله در امتداد خیابان های نیمه بسته در اورشلیم بوق می زنند. جریانی از مردم با لباس سفید از جاده به سمت تفرجگاه آرمون هاناتزیو عبور می کنند. صدای نیایش از بلندگوها از صدها متر دورتر شنیده می شود. Sigd، مهم ترین تعطیلات برای یهودیان اتیوپی، کمتر از یک ساعت پیش آغاز شد. لباس های جشن از قبل در ایستگاه Yitzhak Navon قابل مشاهده است. در اتوبوس شماره 78 که به سمت تفرجگاه حرکت می کند، تقریبا نیمی از مسافران یا لباس سفید پوشیده اند یا لباس های تشریفاتی خود را در کیف حمل می کنند. برخی به زبان عبری و برخی دیگر به زبان آمهری صحبت می کنند.

با این حال اتوبوس فقط نیمی پر است. یک ساعت پس از باز شدن محوطه نماز، حدود 500 نفر از قبل در تفرجگاه تجمع کرده اند. پس از چندین روز بارانی، صبح آفتابی است. نسیم ملایمی بوی ضعیف بخور را می برد. زنان دستان خود را به سمت آسمان بلند می کنند، در حالی که برخی به زمین تعظیم می کنند. صدای زنگ نرم و موزون با دعا همراه است. گهگاه صدایی با صدای بلند به نام ililta از بالای جمعیت بلند می شود. فریاد بلند و تند، که با حرکت سریع زبان به جلو و عقب ایجاد می شود، بخشی از سنت های فرهنگی اتیوپی است.

به‌سرعت متورم می‌شود، برای مدت کوتاهی دعاهای تقویت‌شده را غرق می‌کند، سپس محو می‌شود. دریای سفیدی که توسط نمازگزاران فشرده پوشیده می‌شود، به چترهای تشریفاتی رنگارنگ ختم می‌شود. آنها در زیر نور خورشید بالای سر کسیم، رهبران معنوی جامعه یهودیان اتیوپیایی بتا اسرائیل می درخشند. کسیم ها نماز را از سکویی برافراشته می خوانند. فراتر از آنها: کوه معبد. بن‌دور در مورد سنت‌های یهودی اتیوپی تحقیق می‌کند. یک زن در میان جمعیت صبحگاهی خودنمایی می‌کند: در میان کسانی که لباس‌های جشن سنتی پوشیده‌اند، بازدیدکننده‌ای با منشأ غیر اتیوپیایی وجود ندارد.

او شوشانا بن‌دور، محقق سنت‌های مذهبی یهودیان اتیوپی و مدیر سابق اسرائیل کنفرانس آمریکای شمالی درباره یهودیان اتیوپی (NACOEJ) است. با این حال، بن‌دور قصد ندارد قبل از ترتیب دادن درست نتله‌اش مصاحبه کند. مکالمه مکررا قطع می شود زیرا رهگذران به او نزدیک می شوند، او را در آغوش می گیرند، برایش آرزوی چاگ سامیچ می کنند و از او می خواهند که با هم عکس بگیرند. بن-دور از دهه 1980 سیگد را مطالعه کرده است.

او به یاد می آورد که چگونه مراسم ابتدا در کوه صهیون قبل از حرکت به تفرجگاه Armon Hanatziv برگزار می شد، زمانی که مکان اصلی دیگر نمی توانست جمعیت رو به رشد را در خود جای دهد. Sigd 50 روز پس از یوم کیپور مشاهده می شود. در اتیوپی، یهودیان به طور سنتی از کوهی بالا می رفتند، روزه می گرفتند و برای بازگشت به اورشلیم دعا می کردند.

اما بن‌دور با توصیف‌هایی که تعطیلات را تنها به آن دعا تقلیل می‌دهد مخالف است.» او می‌گوید: «این بسیار بسیار بیشتر است.» سیگد تجدید عهد بین قوم یهود و خدا را جشن می‌گیرد، او توضیح می‌دهد که معنای اصلی سیگد، تجدید عهد بین قوم یهود و خدا است. کسیم ها قطعاتی از خروج، تثنیه و نحمیا را می خوانند. دعاها به زبان گیز، زبان مذهبی باستانی یهودیان اتیوپی برگزار می شود. بن-دور خودش گئز را یاد گرفت و سال ها صرف ترجمه دعاها کرد.

تا زمان همه‌گیری کووید-19، او در جشن‌ها یک چادر آموزشی برپا می‌کرد که بازدیدکنندگان می‌توانستند معنی دعاها را بدانند. او می‌گوید امروزه بسیاری از شرکت‌کنندگان زبانی را که کسیم به آن دعا می‌کند نمی‌فهمد. او معتقد است که این سنت‌ها نه تنها برای یهودیان اتیوپی بلکه برای یهودیان جوامع دیگر نیز باید آشنا باشد. در سال 2007، صدها یهودی اتیوپی طوماری را امضا کردند و خواستار گنجاندن سیگد در تقویم مذهبی یهودیان شدند.

سال بعد، سیگد رسما به عنوان تعطیلات ملی شناخته شد. نزدیک به دو دهه بعد، این تعطیلات عمدتا جشنی برای جامعه یهودیان اتیوپی باقی می ماند. بن-دور مثالی می آورد: اخیرا، در خلال کلاسی در مورد اشعار مذهبی یهودیان شمال آفریقا، یکی از شرکت کنندگان پرسید که چرا یهودیان اتیوپی به تعطیلات جداگانه نیاز دارند و چرا آنها نمی توانند به سادگی مانند دیگران باشند. آداب و رسوم خود را به نفع اکثریت اشکنازی رها کنند.بن دور در مورد این مراسم می گوید: «بسیار غم انگیز است.

او معتقد است که سیگد می تواند تبدیل به تعطیلاتی شود که یهودیان با پیشینه های مختلف را گرد هم می آورد. او می‌خواهد پوشش بیشتری در مدارس و رسانه‌ها داشته باشد و افراد بیشتری از دیگر جوامع یهودی در جشن‌ها شرکت کنند. همه ما گرد هم می آییم و می توانیم در ایجاد ترکیبی از جدید و قدیمی سهیم باشیم.» اسرائیلی های غیر اتیوپیایی بیشتر در حال تماشا دیده می شوند تا شرکت کننده. بسیاری از این مراسم با تلفن یا دوربین خود فیلمبرداری می کنند، در حالی که برخی دیگر با دوستانشان آمده اند.

چند مرد افراطی ارتدوکس بدون توقف در محوطه نماز به سرعت در سراسر محوطه قدم می زنند. در میان بازدیدکنندگان، گروهی از دختران دانش آموز همراه با معلم دبیرستانی هستند که می خواهند نامش فاش نشود. این دختران از جامعه یهودی اتیوپی نیستند و این بازدید ابتکار شخصی معلم است. دانش آموزان او در حال تحصیل در رشته جامعه شناسی هستند و روی یک پروژه مدرسه در مورد فرهنگ کار می کنند.

او توضیح می‌دهد که به جای محدود کردن مطالعه‌شان به کلاس درس، از آنها می‌خواهد که سیگد را از نزدیک تجربه کنند.» او توضیح می‌دهد که واقعا بیایند و آن را ببینند و بخشی از آن باشند. پس از آن، دانش‌آموزان باید به سؤالاتی درباره آنچه مشاهده کرده‌اند پاسخ دهند. در چند قدمی نمازگزاران، جنبه دیگری از جشن آشکار می‌شود. دوستان تعطیلات را در آغوش می گیرند، می بوسند و تبریک می گویند. زنان جوان عکس می‌گیرند، نوجوانان در گوشی‌هایشان ورق می‌زنند و بچه‌ها در میان بزرگ‌ترها بازی می‌کنند. یک زوج جوان در گوشه نمازخانه می‌مانند.

مردی اتیوپیایی تبار به همراه خود با لباس های معمولی نشان می دهد که چگونه در هنگام نماز دست هایش را حرکت دهد. او را تماشا می کند و حرکات را تکرار می کند. سیگد در مورد سنت و همچنین مذهب برای اسحاق، پدر جوانی که در اسرائیل به دنیا آمده است، سیگد بیش از هر چیز در مورد با هم بودن و یادآوری سفر خانواده اش برای رسیدن به کشور است: "من مذهبی ترین فرد نیستم، اما به ریشه های خود احترام می گذارم." ما به جشن در خانه ادامه خواهیم داد.» در نزدیکی ورودی محل نماز، نمایش هایی با عکس هایمانوت کاسائو وجود دارد.

چهره او همچنین روی برچسب هایی که بسیاری از شرکت کنندگان، به ویژه نوجوانان و کودکان پوشیده بودند، دیده می شود. هایمانوت نه ساله بود که در 25 فوریه 2024، در نزدیکی یک مرکز جذب در Safed، جایی که خانواده اش پس از مهاجرت از اتیوپی در آنجا زندگی می کردند، ناپدید شد. بیش از دو سال و نیم بعد، او همچنان ناپدید است. والدین او بارها شکایت کرده اند که مقامات برای یافتن دخترشان تلاش کافی نکرده اند. در طول مراسم، کسیم پوستر بزرگی را که عکس هایمانوت را در آن درج کرده بود، از روی سکوی نماز برافراشتند.

در زیر آنها، برچسب های کوچکی که چهره یکسانی را نشان می دهند، در میان لباس های سفید دیده می شود. ناپدید شدن هایمانوت به دلیل دیگری تبدیل شده است که جامعه یهودیان اتیوپی را متحد می کند، حتی با اینکه پرونده او از توجه عمومی فراتر از آن محو شده است. در سفر بازگشت، اتوبوس شماره 78 دیگر نیمه خالی نیست. این وسیله نقلیه مملو از مسافرانی است که هنوز لباس های سفید جشن خود را به تن دارند.