یولی ادلشتاین: نتایج انتخابات اسرائیل نشان می دهد که چرا به یک دولت وحدت ملی نیاز است - نظر

انتخابات کنست به پایان رسید. شاید مهم‌ترین نتیجه آنها مشارکت فوق‌العاده بالای مردم بود – چیزی که اسرائیل برای چندین دهه شاهد نبود. ده‌ها هزار شهروند اسرائیلی مقیم خارج از کشور در آستانه رای‌گیری به کشور بازگشتند تا رای خود را برای یک اردوگاه سیاسی به صندوق بیندازند. پس از انتخابات، طرف بازنده معمولا می‌گوید: "اگر فقط همه حامیان ما برای رای دادن شرکت می‌کردند، نتیجه متفاوت می‌شد." این بار مهمانی نیست

یا بلوک می تواند به آن بهانه عقب نشینی کند. نتایج انتخابات به وضوح واقعیت روی زمین را منعکس می کند و به طور دقیق روحیه مردم اسرائیل را نشان می دهد. به همان اندازه روشن است که نه احزاب در ائتلاف فعلی و نه جناح مخالف به تنهایی نمی توانند ادعا کنند که اکثریت مردم اسرائیل را نمایندگی می کنند. ما این را در بحران سیاسی 2019-2022 دیدیم، زمانی که پنج انتخابات کنست در طول سه و نیم سال برگزار شد.

نتایج انتخابات 27 اکتبر این موضوع را بیشتر تایید کرد. قبل از انتخابات، هم ائتلاف و هم اپوزیسیون به حامیان خود وعده پیروزی کوبنده بر رقبای خود را دادند. من معتقدم که اکثر کسانی که چنین وعده‌هایی می‌دادند، حتی در آن زمان هم فهمیدند که این غیرممکن است: هیچ یک از طرفین نمی‌توانست ۶۱ کرسی در کنست را به تنهایی کسب کند و از این طریق توانایی تشکیل دولت مستقل را تضمین کند. البته، کشور را می‌توان به دومین، سومین یا حتی بیستمین انتخابات متوالی برد.

همان شعارها را می توان تکرار کرد و به اختلافات ظاهرا آشتی ناپذیر بین بلوک ها - اختلافاتی که گفته می شود امکان خدمت در یک دولت را برای آنها غیرممکن می کند - می توان بارها و بارها استناد کرد. آیا اسرائیل چیزهای بدیهی را می پذیرد یا چرخه انتخابات را ادامه می دهد، اما به قول معروف "دیوانگی این است که کارها را بارها و بارها انجام می دهد و انتظار نتایج متفاوتی دارد." تنها سوال این است که آیا ما اکنون این موضوع را تصدیق خواهیم کرد یا قبل از پذیرفتن چیزهای بدیهی چندین بار دیگر به پای صندوق های رای خواهیم رفت.

در اکثریت یا موفق به تشکیل یک دولت اقلیت با حمایت خارجی، که راه حلی واقعی ارائه نمی دهد. چنین دولتی ناگزیر در گروگان نیروهای حاشیه ای، ضد صهیونیستی و ضد دولتی خواهد بود: یا ایتامار بن گویر و حریدیم (فراتردوکس)، یا دموکرات ها و احزاب عربی. آنچه اسرائیل به یک دولت ملی نیاز دارد. خیلی وقته اینو میگم. این اصل اصلی پلتفرم آچدوت (وحدت) است، حزبی که من و گیلاد اردان آن را تأسیس کردیم.

ما در این انتخابات شرکت نکردیم، اما نتایج آن موقعیت ما را ثابت کرده است. مذاکرات برای تشکیل حکومت وحدت ملی آسان نخواهد بود. چنین حکومتی نیز نخواهد بود – یا باید باشد – گردهمایی از مردمی که بر سر همه چیز توافق دارند. حتی با تجربه گسترده‌ای که دارم، نمی‌توانم پیش‌بینی کنم که ترکیب نهایی آن چگونه خواهد بود یا کدام نیروهای سیاسی به آن می‌پیوندند. اما من متقاعد شده‌ام که فرمول آشنای "80/80" درست است: 80٪ اسرائیلی‌ها در 80٪ از مسائلی که برای کشور ما مهم هستند با یکدیگر موافق هستند. اسرائیل اکثریت یهودی صهیونیستی باثبات دارد.

این به همه نیروهای سیاسی مسئول مبنایی می دهد که بر اساس آن گرد هم آیند و به طور مشترک کار کنند و بر اختلافاتی که ناگزیر به وجود می آیند غلبه کنند. وقتی از یک اجماع گسترده ملی صحبت می کنم، چه مسائلی را در ذهن دارم؟ اول و مهمتر از همه، امنیت. همه ما درک می کنیم که این یک چالش عینی است که باید بدون توجه به اینکه چه کسی در قدرت است، مورد توجه قرار گیرد. همانطور که حماس در 7 اکتبر نشان داد، دشمنان ما اهمیتی نمی دهند که کدام یک از ما به کدام حزب رای می دهیم.

همین امر در مورد ایران نیز صدق می‌کند، که رویای محو کردن «موجودات منفور صهیونیستی» به طور یکسان، چپ و راست را در سر می‌پروراند. بحران اقتصادی و هزینه‌های زندگی اسرائیل به همان اندازه واضح است که اسرائیل باید با مشکلات اقتصادی انباشته شده خود مقابله کند، افزایش قیمت‌ها را مهار کند و به هزینه‌های روزافزون زندگی رسیدگی کند. هیچ‌کدام از اینها نمی‌توانند منتظر بمانند تا بلوک‌های رقیب ماه‌ها و سال‌ها برای کسب اکثریت پارلمانی با یکدیگر مبارزه کنند. اسرائیل خود را در موقعیت دشوار بین‌المللی می‌بیند.

بر کسی پوشیده نیست که بسیاری از نیروها – حتی در کشورهایی که ما به طور سنتی متحد می دانیم – برای منزوی کردن ما و دعوت به تحریم و تحریم تلاش می کنند. تعامل با دنیای خارج نیز زمانی بسیار مؤثرتر است که مطمئن باشید دولت پشت سر شما یک دولت شکننده نیست که درگیری های داخلی به هم بخورد، بلکه یک دولت متحد است که نماینده اکثریت سربازان وظیفه جدید کشور نیست. زمانی که ریاست کمیته امور خارجه و دفاع کنست را بر عهده داشتم برای پیشرفت سختی جنگیدم. این موضوع طولانی است

معوقه برای حل و فصل این جامعه اسرائیل را از درون می خورد و کلید رسیدگی به بسیاری از چالش های امنیتی و اقتصادی ما را در اختیار دارد. متأسفانه، تلاش های من برای تصویب چنین قانونی موفق به جلب حمایت نشد. اعضای صهیونیست ائتلاف کنونی حاضر به ایستادگی در مقابل شرکای ائتلافی خود برای دفاع از اصول خود نبودند، در حالی که مخالفان این لایحه را به‌عنوان ضربتی برای بی‌ثبات کردن و سرنگونی دولت می‌دانستند. ما باید پارادایم سیاسی حاکم را بشکنیم و کلیشه‌های ریشه‌دار را کنار بگذاریم.

منطق تقابل باید جای خود را به منطق همبستگی بدهد. این مستلزم تغییر در الگوهای غالب رفتار سیاسی - و در خود زبان سیاسی است. به جای تمرکز بر اختلاف نظرها، اغلب بر سر مسائل محدود یا فرعی، باید به دنبال زمینه مشترک باشیم، حتی زمانی که انجام این کار دشوار است. سیاستمداران باید از گفتن به رای دهندگان دست بردارند: "ما با این مردم نخواهیم نشست، به دولتی با آن مردم نخواهیم پیوست و هرگز در کنار دیگران رای نخواهیم داد".

مسئولیت واقعی و رهبری واقعی به معنای قول دادن به رای دهندگان است که در میان همه کسانی که به آن اکثریت "80/80" تعلق دارند به دنبال شریکی در سراسر طیف سیاسی بگردید - و سپس به این وعده عمل کنید. دوران شعارهای تبلیغاتی و درگیری های داخلی باید به پایان برسد. زمان آن فرا رسیده است که به دنبال راه حل های متهورانه و غیر متعارف باشیم – راه حل هایی که نه بر اساس منافع حزبی محدود، بلکه بر اساس منافع کل کشور شکل می گیرد. نویسنده به عنوان رئیس کنست و به عنوان وزیر در چندین دولت اسرائیل خدمت کرد.