یوم کیو باک کارگردان «شب طولانی» در مورد ساخت انیمیشنی که بچه ها را جدی می گیرد

برای یک داستان کودکانه، هم کتاب و هم فیلم به طرز غیرمعمولی درباره فقدان، ظلم انسانی و مرگ صریح هستند. چگونه تصمیم گرفتید که با آن عناصر، به خصوص برای بینندگان جوان‌تر، تا کجا پیش بروید؟ از قضا، بخشی از دلیل محبوبیت کتاب اصلی به این دلیل است که با این مضامین روبرو می شود. اما مخاطبان جوان برای ما بسیار مهم هستند، بنابراین ما تلاش زیادی می کنیم تا زیبایی غم انگیز و حال و هوای احساسی نسخه اصلی را تا حدی حفظ کنیم، در حالی که مطمئن شویم هرگز به عنوان وحشتناک یا تکان دهنده ظاهر نمی شود.

برای صحنه‌های بی‌رحمانه شکار غیرقانونی، سعی کردیم از طریق صدا و حال و هوای نورپردازی آن‌ها را القا کنیم، و برای مرگ شخصیت‌های فرعی، تا حد امکان از نمایش مستقیم آن‌ها، عقب‌کشیدن زاویه و ایجاد فاصله‌ای اجتناب کردیم تا بینندگان بتوانند از طریق بافت داستان بفهمند چه اتفاقی افتاده است. با این حال، حتی پس از همه این‌ها، دنیای Long Long Night در واقع فیلمی نیست که با زیبایی افسانه‌ای فیلم‌های معمولی کودکان پوشیده شده باشد، و هرگز هدف ما این نبود.

پس از همه چیزهایی که نوردن از دست داده است، او آرامش غیرمنتظره ای را در به عهده گرفتن مسئولیت یک زندگی آسیب پذیر دیگر پیدا می کند. چه چیزی شما را در مورد این واکنش به غم و اندوه علاقه مند کرد؟ من معتقدم کسانی که به شدت زخمی شده اند، زخم های دیگران را راحت تر می شناسند و به همین دلیل نمی توانند روی برگردانند. یک ضرب‌المثل کره‌ای وجود دارد که می‌گوید: «پیوند بزرگ کردن بچه از پیوند زایمان وحشتناک‌تر است». "ترسناک" در اینجا به معنای ترسناک یا ترسناک نیست. این بدان معنی است که عشقی که از طریق زندگی مشترک ایجاد می شود بسیار عمیق تر و قوی تر است.

نوردن و بچه پنگوئن از نظر خونی نسبت خونی ندارند و حتی یک گونه نیستند، اما در طول شب‌های طولانی طولانی با هم، به تدریج به خانواده یکدیگر تبدیل می‌شوند. این نیز نوعی داستان رستگاری است که من شخصا آن را دوست دارم. اما چیزی که آن را بیشتر معنا می کند این است که یک داستان قهرمان معمولی هالیوود نیست. این داستانی درباره «قهرمانان معمولی» است، موجودات شکننده ای که کنار هم می ایستند، یکدیگر را شفا می دهند و در پایان به معنای واقعی عشق پی می برند.

آیا برقراری یک پیام محیط زیستی - یا مراقبت بیشتر از حیوانات و دنیای طبیعی - چیزی بود که در این پروژه برای شما مهم بود؟ شخصا، صحنه‌ای که بیش از همه مرا آزار می‌دهد، زمانی است که انسان‌های باغ‌وحش شاخ نوردن را پس از اینکه دوستش آنگابو را به دست شکارچیان شاخ از دست داده بود، قطع کردند. نوردن با از دست دادن دوست و شاخ خود، در شوک و غمگینی فرو رفته است، در حالی که بازدیدکنندگان انسانی درست از کنار او می گذرند و می خندند و پچ پچ می کنند. این صحنه برای نشان دادن این بود که چگونه به راحتی می توان به زندگی یک حیوان توسط بی تفاوتی انسان آسیب رساند یا کنار گذاشت.

در پس مرگ خانواده نوردن و شخصیت های فرعی، تقریبا همیشه رگه هایی از خشونت انسانی وجود دارد - شکار غیرقانونی و جنگ. اینها اشرار هستند. آنها در سایه و شبح نشان داده شده اند. اما انسان هایی نیز هستند که تمام تلاش خود را برای محافظت از جان حیوانات انجام می دهند. اینها را در نور روشن و در نمای نزدیک نشان دادم. من آن را طوری کارگردانی کردم که به تماشاگران - و به ویژه بینندگان جوان‌تر - نشان دهم که به طور کلی دو نوع آدم در مورد حیوانات وجود دارند و از آنها بپرسم که کجا می‌خواهند بایستند.

اگر چه، صادقانه بگویم، این به عنوان یک سؤال در نظر گرفته شده است، من کاملا به آرامی آنها را به سمت پاسخ سوق می دهم: "انسان های مهربان بهتر هستند، اینطور نیست؟" (می خندد.) به نظرم سبک انیمیشن فیلم بسیار زیبا و از نظر احساسی تأثیرگذار است. سبک خود را چگونه توصیف می کنید و برخی از الهامات شما چه بوده است؟ حدس می‌زنم مقاصد گسترده‌ترم را چیزی شبیه به «گفتن یک داستان وجودی به زبان یک افسانه» توصیف کنم. من به چنین داستان هایی کشیده می شوم زیرا این دنیا آنقدر ساده نیست که بتوان آن را به عنوان یک افسانه تعریف کرد.

و زمانی که شخصیت‌ها خطوط خود را ارائه می‌کنند، فکر می‌کنم دوربین من تمایل دارد بر حال و هوای فضای اطراف آنها تمرکز کند. فکر می‌کنم این موضوع از پیشینه من به‌عنوان یک کارگردان بازرگانی ناشی می‌شود، و به نظر می‌رسد که من طرفدار انتقال صحنه، کلوزآپ و ایجاد حالت بدون دیالوگ هستم. عبارتی که اغلب در تیمم استفاده می‌کنم «دمای رنگ هوا» است. من در مورد تغییر رنگ نور بسته به موقعیتی که شخصیت ها در آن هستند وسواس دارم.

من همچنین تمایل دارم صحنه های تراژیک را جسورانه، به شیوه ای مستند مانند فیلمبرداری کنم، در حالی که به صحنه های احساسی یک پالت افسانه ای و زمان زیادی می دهم. در مورد الهامات، استیون اسپیلبرگ کارگردانی است که عمیقا او را تحسین می کنم و نکاتی را از E.T. در مورد چگونگی به تصویر کشیدن انسان ها بر اساس دودویی داستان سرایی خیر و شر. در آهنگسازی صحنه‌ای از جنگ در Long Long Night، حتی یک شات خاص از Saving Private Ryan را نقل کردم. برای من، آنچه بیش از مکانیزم چگونگی رخ دادن رویدادها مهم است، این است که احساسات زمانی باقی بمانند.

وسواس من با این ایده احتمالا چیزی است که سبک Long Long Night را بیش از هر چیز دیگری ایجاد کرده است. چگونه جهان بینی وجودی فیلم را توصیف می کنید - و امیدوارید که فیلم بینندگان جوان را در مورد چه چیزی به فکر فرو برد؟ دنیا بی رحم و بی تفاوت است. وجود ما محدود و شکننده است. افراد زیادی هستند که بدون هدف زندگی می کنند. اما من معتقدم که حتی اگر زندگی بی معنی باشد، تا زمانی که قلب دوست داشتن و محافظت از کسی را داشته باشید، می توانید در زندگی خود معنا بسازید.

و اگر یک پیام وجود داشته باشد که بخواهم برای مخاطبان بگذارم، چیزی شبیه به آن خواهد بود. ... حتی اگر در حال حاضر احساس فرسودگی و بی اهمیتی می کنید، لطفا فراموش نکنید که با به دنیا آمدن، قبلا برای کسی شادی تابناکی بودید.