یونانیان باستان یک بندر در بالای یک خط گسل ساختند. خوب تموم نشد

بر اساس تاریخچه های هرودوت، باتوس ترا (سانتورینی امروزی) در سال 631 قبل از میلاد، شهر داخلی سیرنه را مستعمره کرد، که بنا بر گزارش ها توسط مکاشفات نبوی هدایت می شد. در سال‌های بعد، مهاجران یونانی آپولونیا را ساختند، بندری مصنوعی برای کشتی‌های تجاری و نظامی - بدون اینکه متوجه شوند که دستاورد مهندسی آنها در بالای یک شبکه گسل فعال قرار دارد.

در مطالعه‌ای که اخیرا در Libyan Studies منتشر شده است، محققان ارزیابی مجدد تاریخ ژئومورفولوژی، اقیانوس‌شناسی و باستان‌شناسی آپولونیا را توصیف می‌کنند که به عنوان یک بندر اصلی برای Cyrene عمل می‌کرد. بر اساس این مطالعه، این بندر نشان دهنده آگاهی دقیق معماران باستانی از محدودیت های طبیعی است و نشان می دهد که چگونه با مهندسی یک بندر مصنوعی از آنها عبور کردند - شاهکاری که نیاز به برداشتن تقریبا 170000 متر مکعب سنگ داشت.

کار جدید همچنین بررسی می کند که چرا آپولونیا در 2500 سال گذشته تقریبا 8 فوت (2.4 متر) در زیر آب فرو رفته است و به جای تغییرات سطح دریا که ممکن است انتظار داشته باشیم به زمین لرزه اشاره می کند.

تیم تحقیقاتی شامل اقیانوس شناس نیک فلمینگ و باستان شناس احمد امراژ از مرکز ملی اقیانوس شناسی بریتانیا و دانشگاه بنغازی در لیبی بود.

یکی از اهداف کلیدی این مطالعه، تعریف این بود که مهندسان یونان باستان چه مقدار از خط ساحلی طبیعی سیرنه را عمدا اصلاح کردند. طبق این روزنامه، بررسی‌های قبلی در این منطقه سفال‌های دوره‌های قبل را نشان می‌دهد.

این نشان می دهد که این منطقه "تقریبا مطمئنا" توسط ماهیگیران و بازرگانان به عنوان یک مرکز تجاری کوچک استفاده می شد. این تیم توضیح داد، اما بندر طبیعی برای کشتی های بزرگتر بسیار کوچک و خطرناک بود.

با این حال، سوابق تاریخی نشان می دهد که سیرنه به یک شهر نسبتا ثروتمند تبدیل شده است. طبق این مقاله، تا قرن چهارم پیش از میلاد، سیرن در حال صادر کردن سیلفیوم - یک گیاه شگفت‌انگیز ناشناخته از آن دوران - بود و ناوگانی از کشتی‌های جنگی باستانی داشت که به وضوح نشان می‌دهد که «بسیار بیشتر از یک ایستگاه کوچک برای کشتی‌ها» بوده است. حتی با کنار گذاشتن شواهد فیزیکی، بافت تاریخی قویا نشان می‌دهد که ویژگی‌های طبیعی آپولونیا تحت بازسازی‌های اساسی قرار گرفته است.

در مورد نحوه انجام این ارتقاء، مهندسان یونانی احتمالا در قرن اول اشغال خود یک موج شکن آوار ساخته اند. در سال 1959، فلمینگ منطقه ای از قلوه سنگ و بلوک های بریده شده بزرگ را در طی یک بررسی زیر آب کشف کرد که این ایده را تایید می کند. بر اساس این مقاله، این همچنین با تاکتیک های عصر برنز برای محافظت از بندرها در برابر حرکات موجی سازگار است. همچنین نشانه هایی از کنده کاری عمودی بر روی دیوارهای سنگی غوطه ور غار ریف و جزیره همام وجود دارد، جایی که احتمالا مهندسان از آنجا سنگ برای استحکامات خود تهیه کرده اند.

اما یونانیان باستان احتمالا از این واقعیت آگاه نبودند که سیرنه در بالای شبکه ای از گسل های بافته شده قرار داشت. این شبکه که توسط همگرایی صفحات تکتونیکی آفریقا و اوراسیا هدایت می شود، به طور مداوم زمین لرزه های خفیف تا شدید را به منطقه آورده است. محققان افزودند که برخی از زلزله‌های قوی‌تر در متون تاریخی به تفصیل آمده و «آسیب قابل توجهی» به معماری Cyrene وارد کرده‌اند.

با این حال، آنها تاکید کردند که مشخص نیست، اگر اصلا محتمل باشد، زلزله خاصی باعث غرق شدن آپولونیا شده باشد. بررسی‌های ژئوفیزیکی گذشته نشان می‌دهد که این منطقه بین قرن‌های هشتم و نهم پس از میلاد، فرونشست زمین ساختی حدود 12 فوت (3.8 متر) را تجربه کرده است. اتفاقا، قسمت‌های قبلی بالا آمدن مقداری از این افت را جبران کرد و جابجایی خالص تقریبا 8 فوت (2.4 متر) بر جای گذاشت که با عمق فعلی زیر آب لغزش‌های مصنوعی در جزیره همام مطابقت دارد.

این تیم نوشت: آخرین ارزیابی "پیشرفت قابل توجهی" در درک تاریخ آپولونیا ایجاد می کند، اما سوالات بسیاری را نیز مطرح می کند. برای مثال، کشف گاه‌شماری دقیق چگونگی و زمان کنده‌شدن صخره‌ها از جزایر، و همچنین زمان و بزرگی رویدادهای زمین ساختی مهم مفید خواهد بود. متأسفانه، با توجه به افزایش آسیب های طبیعی و انسانی که در چند دهه گذشته در منطقه تجربه شده است، ممکن است این مسابقه با زمان باشد.

این تیم در پایان گفت: «آپولونیا یکی از مهم‌ترین مطالعات موردی را برای درک چگونگی شکل‌دهی و مدیریت جوامع باستانی محیط‌های چالش‌برانگیز ساحلی ارائه می‌کند. نبوغ کارهای بندری اولیه، مقیاس مهندسی هلنیستی آن، و حفظ استثنایی بقایای غرق شده آن، آن را به مکانی با اهمیت برجسته تبدیل کرده است.