یک آتش‌بس کوتاه، پنجره فرار خطرناکی را از منطقه کشتار کنار رودخانه خرسون باز می‌کند

ناتالیا دیادیوک از حوله سفید استفاده می کند تا به هواپیماهای بدون سرنشین روسیه نشان دهد که یک غیرنظامی در منطقه خرسون اوکراین است.

کوزاتسکه، اوکراین -- یک حوله سفید روی دروازه‌اش و یک پارچه کهنه سفید در دستش تنها راه ناتالیا دیادیوک اوکراینی بود که به اپراتورهای هواپیماهای بدون سرنشین روسی گفت که یک غیرنظامی است. هنگامی که یک آتش بس کوتاه در 27 اکتبر آغاز شد، او یک لحظه استراحت داشت.

این مرد 53 ساله یکی از معدود ساکنانی است که در کوزاتسکه، روستایی در کنار رودخانه واقع در منطقه کشتار منطقه خرسون اوکراین، کمتر از 2 کیلومتر (1.2 مایل) از منطقه تحت کنترل روسیه، باقی مانده است.

دیادیوک در حالی که در خیابانی خالی مملو از خانه‌های متروکه ایستاده بود، در برابر اشک‌هایش گفت: «من واقعا سکوت می‌خواهم». و من می خواهم افرادی را که رفتند، همه آنها را ببینم. مردم به هر دو طرف رفتند.

زندگی دیادیوک به بقای اولیه تقلیل یافته است: آب باران برای نوشیدن، هیزم جمع شده در اطراف شهر برای گرما، رادیویی که او سعی می کند اخبار را با آن تنظیم کند، و بقایای کمک های بشردوستانه که دو سال بود تا آتش بس کوتاه که یکشنبه شب تنها چند روز پس از شروع آن به پایان رسید به او نرسیده بود. بیرون رفتن به معنای طفره رفتن از هر نوع سلاح، از جمله مین های پراکنده در همه جا است. همسایه هایی که او نام می برد، اغلب مرده هستند تا تعداد معدودی که هنوز در آن نزدیکی زندگی می کنند.

تیمی از آسوشیتدپرس به یک منطقه به اصطلاح قرمز دسترسی نادری پیدا کردند تا از نزدیک ببینند زندگی در منطقه کشتار چگونه است، بازدیدی که تنها به دلیل آتش بس کوتاه و محلی مرتبط با مأموریت کمک های بشردوستانه در شهر اولشکی تحت اشغال روسیه امکان پذیر شد.

اولشکی توجه جهانیان را به خود جلب کرده است، اما غیرنظامیان در نقاط بسیار بیشتری در هر دو طرف خط مقدم به دام افتاده اند. در طول این ماموریت، مقامات منطقه ای اوکراین، پلیس، جامعه صلیب سرخ اوکراین و داوطلبان، با تسهیل متخصصان همکاری نظامی-نظامی، از فرصت کمیاب برای دسترسی به مردم در کنار رودخانه استفاده کردند، برخی از آنها نزدیک به دو سال قطع شد.

اداره منطقه گفت که در مجموع، 180 نفر از جوامع حاشیه رودخانه و شهر خرسون، از جمله 23 کودک، تخلیه شدند. حدود 140000 نفر در بخش تحت کنترل اوکراین در منطقه خرسون باقی مانده اند.

قبل از جنگ، کل منطقه که اکنون نزدیک به 70 درصد تحت کنترل روسیه است، حدود 1 میلیون نفر ساکن بود. حاشیه رودخانه به عنوان منطقه قرمز، بالاترین سطح خطر نظامی تعیین شده است. با پایان آتش‌بس، ساکنان دوباره با هواپیماهای بدون سرنشین، توپخانه، بمب‌های سرخورده و مین‌های پرتاب شده از هوا مواجه خواهند شد. با این حال، بسیاری از رفتن خودداری می کنند. برخی نمی توانند از نو شروع کنند و برخی دیگر مکان هایی را که در آن بزرگ شده اند رها نمی کنند.

در جاده روستای دیادیوک، ماشین‌های سوخته رها شده و در کنار ربات‌های زمینی خراب می‌نشینند که اوکراینی‌ها سعی می‌کنند به جاده‌هایی که برای مردم خیلی خطرناک است بفرستند. یادگاری از زمان صلح هنوز در آن جاده وجود دارد: "از شما برای تمیز نگه داشتن کنار جاده متشکرم."

در روستا، بسیاری از خانه ها به دیوارهای سوخته تبدیل شده است. بمب‌های سرخورده دهانه‌هایی به جا گذاشته‌اند و باله‌های دم صدف‌ها مانند گل از آسفالت بیرون می‌آیند. مین هایی که از هواپیماهای بدون سرنشین پرتاب می شوند همه جا هستند، برخی به شکل گلبرگ، برخی دیگر به صورت بداهه و در فویل یا پلاستیک پیچیده شده اند، بنابراین هر قدم باید با احتیاط انجام شود. پوشش گیاهی غلیظ خرابه های خانه های خالی را می بلعد.

چیزی که برای دیادیوک سخت‌تر از همه تحمل می‌کند، زوزه سگ‌هایی است که در خانه‌ها رها شده‌اند و مانند او زنده مانده‌اند. او با اشاره به دو سگ لاغر که هرگز از او دور نمی شوند، می گوید: «حتی به خاطر اینها، نمی توانم آنها را ترک کنم. اما او غذای کمی که دارد را با سگ های دیگر نیز به اشتراک می گذارد.

او که منزوی شده و هر روز مجبور به مبارزه برای بقا شده است، حس زمان را از دست داده است. او می گوید: «تلفنم را روشن می کنم تا ببینم چه روزی است. او آن را با پنل های خورشیدی شارژ می کند.

Diadiuk آب باران را جمع آوری می کند، آن را از طریق گاز صاف می کند، آن را با کلر تصفیه می کند و آن را می جوشاند. او می گوید: «آب اینجا کم و بیش خوب است. «در خانه‌ها مرده‌های زیادی خوابیده‌اند، پس آب آن فقط به‌صورت حرف زدن خوب است».

مصیبت این روستا در اولین روزهای تهاجم تمام عیار روسیه، زمانی که اشغال شد، آغاز شد. پس از اینکه نیروهای اوکراینی آن را آزاد کردند، کوزاتسکه به تدریج تحت محاصره هواپیماهای بدون سرنشین قرار گرفت، زیرا جنگ به طور فزاینده‌ای تکنولوژیک شد.

اولکسی شاووکین، 54 ساله، که کمی دورتر از خیابان زندگی می‌کند، گفت: «قبلا در را باز می‌کردم و بیرون می‌رفتم. "حالا من آن را یک شکاف باز می کنم، گوشم را بیرون می آورم و به آسمان گوش می دهم."

او گفت که خانه او در اوایل سال 2023 پس از یک حمله خمپاره سوخت، اما او آن را وصله کرد و در آنجا ماند. او با کمک های بشردوستانه قدیمی و تخم مرغ هایی که هنوز نگهداری می کند زندگی می کند. او گفت: "غذایم را جیره بندی می کنم تا ماندگار شود. من به آن عادت کرده ام." "الان من یک بار در روز غذا می خورم، در شب، و این کاملا کافی است." او 30 کیلوگرم (66 پوند) از وزن نزدیک به 100 کیلوگرم (220 پوند) از دست داده است.

بسیاری از افرادی که او می شناخت بر اثر ضربات کشته شدند و برخی دیگر رفتند. تصمیم گرفت بماند.

"من برای زندگی ارزش قائل هستم، اما تضمین اینکه ماشین در جای دیگری به من برخورد نکند کجاست؟" شاووکین گفت. "هرجا که برایت نوشته شود، آنجاست که جانت را از دست می دهی یا به زندگی ادامه می دهی. و با این حال، امیدوارم همه اینها به زودی به پایان برسد."

اوله تاراباکا، رئیس اداره نظامی شهر نوا کاخوفکا، گفت که بسیاری از ساکنان که می مانند، نمی دانند کجا خواهند رفت و می ترسند که به حال خود رها شوند. او بخشی از تیمی بود که سعی کرد دیادیوک و شاووکین را متقاعد کند که ترک کنند.

او گفت، اما دشوار است. بسیاری از آنها تمام زندگی خود را در آنجا زندگی کرده اند و می ترسند که وقتی آنها را ترک کنند، چیزی برای زندگی نخواهند داشت. همه کسی را ندارند که پیشش بروند. بعضی ها خویشاوندی ندارند.

تاراباکا گفت: «اگر دوره‌ای از سکوت وجود نداشت، ما به سادگی مردم را بیرون نمی‌کشیدیم. ما نمی توانستیم اینجا رانندگی کنیم.»

تاراباکا گفت آنچه ساکنان در آن زندگی می کنند فراتر از بقا است و افزود که شاید هنوز کلمه ای برای توصیف آن اختراع نشده باشد.

با این حال، می توان برخی را متقاعد کرد که ترک کنند. این مورد برای یوهن و مادرش آنتونینا بود که به دلایل امنیتی از ذکر نام خانوادگی خودداری کردند.

یکی از مقامات نظامی به یوهن روی آورد. یک سرباز اوکراینی از تیپ 42 که بخشی از گروه تخلیه بود به او گفت: "فقط تصمیم درست را بگیرید، تصمیم یک مرد و یک پسر."

آنتونینا در تمام مسیر در شهر بمباران شده اش ناله می کرد و گریه می کرد و نمی خواست آنجا را ترک کند. فریادهایش در خیابان های خالی طنین انداز شد.

آتش بس موقت به صلیب سرخ اجازه داد تا افراد بیشتری را بیش از حد معمول از شهر خرسون تخلیه کند. به طور معمول، هر مسیر و هر مرحله باید در اطراف تهدید دائمی هواپیماهای بدون سرنشین و سایر سلاح ها برنامه ریزی شود.

مایکولا تاراننکو، فرمانده تیم واکنش سریع جامعه صلیب سرخ اوکراین در منطقه خرسون گفت: "در حال حاضر، برخی از خیابان ها و مکان ها در خرسون نیز منطقه کشتار هستند. لغزش از آنجا به سادگی غیرممکن است. خطر بسیار بسیار زیاد است."

تیم او معمولا حدود 10 نفر در هفته را تخلیه می کند، اما در هفته آتش بس، حداقل 40 نفر را بیرون می آورد.

در میان کسانی که تخلیه شدند ولودیمیر و کاترینا یاکوبا، هر دو 77 ساله بودند که بیش از 20 سال پیش طلاق گرفتند اما با هم شهر را ترک کردند. دخترشان ترتیب تخلیه را داد و آنها قرار است با او در اودسا بمانند.

او در مورد آتش بس گفت: «ما باید قبل از شروع سرما بیرون بیاییم.»

صدایش می لرزید: «ترک خانه ترسناک است. نمی‌دانی که برمی‌گردی یا چیزی برای بازگشت وجود خواهد داشت.»

خبرنگاران آسوشیتدپرس واسیلیسا استپاننکو و اوگنی مالولتکا در این گزارش مشارکت داشتند.

پوشش خبری AP از جنگ در اوکراین را در https://apnews.com/hub/russia-ukraine دنبال کنید

پوشش 24/7 اخبار فوری و رویدادهای زنده