یک آزمایش 30 ساله فراموش شده در جنگل، شگفتی بزرگی را به همراه داشت

بهترین راه برای مدیریت جنگل چیست؟ استرالیایی ها ده ها سال است که در این مورد بحث کرده اند. این بحث اغلب به صورت دوتایی شکل می گیرد: آیا ما به طور کامل از جنگل ها محافظت می کنیم یا درختان را برای حمایت از اقتصادها و جوامع محلی برداشت می کنیم؟

واقعیت جالب‌تر است، زیرا تحقیقات جدید ما در مورد آزمایشی که مدت‌ها فراموش شده در جنگل‌های خاکستر کوه ویکتوریا نشان می‌دهد.

از دهه 1970، دانشمندان و مردم استفاده از قطع درختان را زیر سوال بردند - جایی که تمام درختان یک بلوک جنگل قطع می شوند. حافظان محیط زیست استدلال کردند که این گیاه زیستگاه گونه های کمیاب را از بین می برد و ارزش اکولوژیکی جنگل ها را کاهش می دهد. جنگل‌بانان گفتند که خاکستر کوهی با آتش‌سوزی‌های فاجعه‌بار جنگلی سازگار است و پاک‌سازی معادل جنگل‌داری است.

بحث داغ شد و قطبی شدن بی فایده بود. اما سؤالات اساسی در مورد تأثیرات پاکسازی و نحوه مقایسه آنها با گزینه های جنگلداری با شدت کمتر، حل نشده باقی ماند.

پروژه سیستم‌های جنگلی در دو مکان بین سال‌های 1987 و 1989 تأسیس شد: تانجیل برن در ارتفاعات مرکزی ویکتوریا و نهر درخت کلم در شرق گیپسلند.

این یک آزمایش برجسته بود که بازسازی جنگل را در طیف گسترده ای از رویکردهای جنگلی مقایسه می کرد. اینها شامل خشکبارهای سنتی (عرض 250 تا 350 متر)، پاکسازی های کوچک (عرض 50 تا 140 متر) و نازک شدن های سنگین بود که 50 تا 70 درصد درختان قطع شدند. مناطق گسترده ای از جنگل های برداشت نشده به عنوان معیار برای مقایسه نگه داشته شد.

جنگل در Tanjil Bren رشد مجدد خاکستر کوهستانی متراکم ناشی از آتش‌سوزی‌های سال 1939 بود. صدها قطعه بررسی ایجاد شد و هزاران نهال تحت نظارت قرار گرفتند. در اوایل دهه 2000، نتایج واضح بود: خاکستر کوهستانی به بهترین وجه در مکان‌های پاکسازی تولید می‌شد. در جایی که درختان تاج بلند حفظ می شدند یا تکه های پاک شده کوچک بودند، گونه های معمولی زیر طبقه مانند اقاقیا غالب بودند.

یافته ها منتشر شد. جاده دسترسی بزرگ شد. تابلوی پروژه فرو ریخت. آزمایش فراموش شد. مناظرات ادامه یافت.

در سال 2014 از سایت Tanjil Bren به عنوان بخشی از موضوع دانشگاه ملبورن در مورد جنگل‌کاری در جنگل‌های بومی بازدید کردیم. یکی از همکارانش، سایمون مورفی، در تأسیس آن شرکت داشت و به دانشجویان ما پیشنهاد کرد که نتایج بلندمدت سیستم‌های کشاورزی مختلف را در کنار هم ببینند. چیزی که ما پیدا کردیم حیرت انگیز بود.

نتایج اولیه هنوز پابرجاست: 30 سال بعد، خاکستر کوه در تکه‌های بزرگ پاک‌شده و مناطق پاک‌شده قوی و فراوان بود. اما این بخش های به شدت نازک شده جنگل بود که واقعا توجه ما را به خود جلب کرد.

درختانی که پس از تنک شدن به جا مانده بودند بسیار زیاد بودند. در حالی که آنها تنها 80 سال سن داشتند، بزرگترین آنها به طور متوسط ​​بیش از یک متر قطر در ارتفاع سینه داشتند و برخی بیش از 1.5 متر بودند. نازک شدن به این درختان فضا و منابع بیشتری برای رشد داده بود و آنها به طرز چشمگیری واکنش نشان داده بودند. بزرگترین درختان در توده های نازک شده 20 درصد از نظر قطر بزرگتر از درختان در مناطق کنترل نشده بودند.

نکته قابل توجه تر این است که توده های نازک شده درختان به همان اندازه یا بیشتر کربن را در چوب خود ذخیره کرده بودند تا مناطق کنترل نشده. فقط در 30 سال، جنگل به شدت نازک شده نه تنها تمام کربن حذف شده در طول برداشت را بازیابی کرد، بلکه به اندازه کافی کربن اضافی به دست آورد تا با افزایش مشاهده شده در کنترل های برداشت نشده برابری کند.

این یافته ها پیامدهای عمیقی دارند. درختان بزرگ‌تر در برابر آتش‌سوزی مقاوم‌تر هستند، بنابراین وقتی آتش‌سوزی بعدی رخ می‌دهد، احتمال زنده ماندن آن‌ها بیشتر است. درختان بزرگتر نیز بیشتر احتمال دارد که توخالی ایجاد کنند - یک زیستگاه حیاتی و رو به زوال برای گونه های کمیاب مانند گلایدر بزرگ و پوسوم Leadbeater.

درختان اقاقیا که در بیشتر درمان‌های جنگلی رشد می‌کنند برای پوسوم Leadbeater نیز حیاتی هستند که از آن برای علوفه‌جویی و حرکت در اطراف جنگل استفاده می‌کنند. تله‌های دوربین در سرتاسر سایت‌ها این را تأیید می‌کنند: در هر طرح درمانی جنگل‌کاری که ما بررسی کردیم، possums Leadbeater یافت شد - اما هیچ یک از مناطق برداشت نشده.

Tanjil Bren SSP سه درس مهم ارائه می دهد.

اولا، آزمایش‌های طولانی‌مدت کشاورزی غیرقابل جایگزینی هستند. جنگل‌های استرالیا شامل بسیاری از آزمایش‌های فراموش شده است که می‌تواند درک ما را از نحوه واکنش جنگل‌ها به مداخله انسان تغییر دهد. اما اغلب اوقات، آنها در نهایت نادیده گرفته می شوند، بدون بودجه و فراموش می شوند. قبل از اینکه خیلی دیر شود باید آنها را پیدا کنیم.

دوم، تنک شدن جنگل یک معامله نیست. یافته های ما این را برای خاکستر کوهستانی نشان می دهد، و مطالعات دیگر در آمریکای شمالی این را برای جنگل های مخروطی نشان داده است. این می تواند چوب را برای صنایع محلی تحویل دهد، کربن را جذب کند و زیستگاه حیات وحش را بهبود بخشد. این یک نتیجه برد-برد-برد است که دوگانگی کاذب حفاظت در مقابل تولید را که دهه‌ها بر بحث عمومی حاکم بوده است، به چالش می‌کشد.

در حالی که نازک کردن را نمی توان (و نباید) در همه جا انجام داد، ممکن است ابزار مفیدی برای ایجاد تنوع بیشتر در سن و اندازه درختان، به ویژه در جنگل هایی باشد که تحت تاثیر قطع کردن یا آتش سوزی شدید قرار گرفته اند.

سوم، و شاید مهم‌تر از همه: هیچ گلوله نقره‌ای برای مدیریت جنگل‌ها وجود ندارد. آزمایشی که مدت‌ها فراموش شده در تانجیل برن به ما آموخته است که گزینه‌هایی برای مدیریت جنگل‌های ما فراتر از پاک‌سازی وجود دارد که می‌تواند به تقاضای جامعه برای چوب، حفظ ذخایر کربن و حفظ تنوع زیستی کمک کند.

مطالب ارائه شده توسط The Conversation . نوشته اصلی توسط Kaitlyn Hammond، Craig Nitschke، Patrick Baker و Raphael Trouve. توجه: محتوا ممکن است برای سبک و طول ویرایش شود.

این "توپ اتمی" می تواند نظریه گرانش انیشتین را به چالش بکشد

یک سیگنال مغزی شگفت انگیز می تواند توضیح دهد که چرا خوردن پروتئین کمتر باعث افزایش طول عمر می شود

دانشمندان از هم پاشیدگی قمرها را شبیه سازی کردند - و چیزی غیرمنتظره پیدا کردند

DNA سرکش سرطان دارای پاشنه آشیل است - و دانشمندان به تازگی آن را پیدا کردند