یک اعدام عمومی آمریکا را در یک شرکت فقیر قرار می دهد

یک گلوله 62 دانه ای 5.56 میلی متری از لوله تفنگ استاندارد M4 با سرعت تقریبی 2900 فوت در ثانیه خارج می شود. هنگامی که به یک انسان ضربه می زند، نتایج خشن، آسیب زا و غیرقابل پیش بینی است. اگر پیت هگزت، وزیر دفاع، راه خود را داشته باشد، به زودی چنین تصاویری برای مردم آمریکا پخش خواهد شد. پنتاگون اعلام کرده است که اعدام نیدال حسن، افسر ارتش محکوم به کشتن 13 همکار در تیراندازی دسته جمعی در سال 2009 در فورت هود، در تگزاس، به صورت زنده پخش خواهد شد.

بر اساس گزارش عفو بین‌الملل، 17 نفر در سال 2025 در ملاء عام اعدام شدند که یازده نفر از آنها در ایران و شش نفر در افغانستان بودند. آیا این چیزی است که ما شده ایم؟ ایران؟ افغانستان؟ آیا ما آنقدر ضعیف، آنقدر ناامن هستیم که باید با اجرای نمایش عمومی اعدام، جهان را متقاعد کنیم که هنوز قدرتمند هستیم؟ یا شاید وزیر هگزت و پرزیدنت ترامپ این را به عنوان نمایشی برای مردم آمریکا در نظر داشته باشند: نمایش میزان تستوسترون این دو مرد در رگ هایشان.

هیچکس برای حسن اشک نریزد. من قطعا نمی کنم. اما اگر هگزت فکر می کند که این نمایش عمومی به نوعی دیگران را از اعمال خشونت آمیز وحشتناک باز می دارد، اشتباه می کند. تروریست ها بیش از همه به دنبال توجه هستند. بنابراین انتشار مرگ حسن می‌تواند سایر افراط‌گرایان را به انجام اقداماتی به همان اندازه فاحش تحریک کند. و این به روایتی که توسط دشمنان ما ارائه شده و برای متحدان ما بیش از پیش نگران کننده است، می افزاید که ایالات متحده راه خود را گم کرده است.

هنگامی که اسامه بن لادن کشته شد، پرزیدنت اوباما تاکید کرد که عکس های جسد او را منتشر نمی کند. او گفت: «این کسی که هستیم نیستیم. همه ما که در عملیات بودیم قبول داشتیم. به اشتراک گذاشتن این تصاویر به معنای این بود که ما بهتر از موجودات غیرانسانی هستیم که کارهای غیر وجدان انجام می دهند، و تفاوتی بین اعمال مشروع اقتدار دولتی و نمایش عمومی قدرت اجباری وجود دارد. اکنون با این اعلامیه خود را در ردیف رژیم های وحشی و در حال شکست پایین می آوریم.

من یک کلاس فارغ التحصیل در مورد تصمیم گیری امنیت ملی تدریس می کنم. من به دانش آموزانم چارچوبی می دهم تا در مورد چگونگی تصمیم گیری های دشوار فکر کنند. اولین سوالی که آنها باید قبل از تصمیم درست به آن پاسخ دهند این است: ما به عنوان یک ملت کی هستیم؟ این یک تصدیق است که تمام تصمیمات درست، آنهایی که در درازمدت به نفع ماست، از درک ارزش های آمریکایی ما سرچشمه می گیرند.

ارزش های ما به عنوان یک ملت مهم است. ساده لوحانه نیست که فکر کنیم هنگام اجرای کار خشن عدالت باید احساس شایستگی داشته باشیم. به احساس افتخار ملی خود ایمان داشته باشیم. و انتظار داشته باشیم که رهبران ما با عزت، صداقت، متانت و فروتنی رفتار کنند. این ارزش ها جوامع قوی تر، باهوش تر و انسانی تر می سازند. آنها اتحادهای خوبی ایجاد می کنند. آنها باعث اعتماد به مشاغل و آموزش عالی می شوند و الهام بخش مردان و زنان ما با لباس فرم هستند.

در تقریبا 40 سال خدمت، متوجه شدم که آمریکایی‌ها آرزوی مشترکی برای دیده شدن به عنوان افراد خوب دارند. ما افتخار می کردیم که پدر و مادر یا پدربزرگ و مادربزرگ ما علیه نازیسم و ​​فاشیسم مبارزه کردند. ما به عنوان یک ملت در مقابل تمامیت خواهی و کمونیسم ایستادگی کردیم. نسل جوانی برای حفظ امنیت آمریکا پس از 11 سپتامبر قربانی شد. ما در این مسیر اشتباهاتی داشتیم. ما همیشه انجام می دهیم. اما علیرغم این اشتباهات، که در دنیایی پیچیده و خشن اجتناب ناپذیر است، هرگز شک نکردم که در DNA ما حس اشراف وجود دارد که شخصیت آمریکایی را شکل می دهد.

هیچ چیز نجیبانه ای در مورد نمایش عمومی اعدامی که توسط دولت تایید شده است وجود ندارد. با این تصمیم، دولت ترامپ به تضعیف ارزش های ملی ما ادامه می دهد. رهبران فعلی ما بی شرم و حقیر هستند. آنها هیچ احساس عزت و شرافتی ندارند. به نظر می رسد آنها معتقدند که اجرای قدرت ظالمانه چیزی است که یک ملت را بزرگ می کند: تماشایی، نمایش، نمایش خام یک مرد سختگیر. هیچ چیز نمی تواند دور از حقیقت باشد. فقط از مردم مظلوم ایران و افغانستان بپرسید.