یک انتخابات تغییر دیگر و یک آمریکای تازیانه

محتمل ترین سناریو برای انتخابات هفته آینده این است که هیچ کس چیزی یاد نگیرد. من می توانم با درجه ای از اطمینان بگویم، زیرا در پنج دوره انتخابات اخیر یا بیشتر، منحنی یادگیری آنقدر صاف بوده است که اگر این موضوع پسین یک سیاستمدار بود، رئیس جمهور ترامپ حتی متوجه آن نمی شد. کمپین ها، افراد، احزاب و سوپر PAC ها در میان دوره ای امسال 12 میلیارد دلار خرج کرده اند. این مبلغ برای هر رای دهنده چیزی حدود 115 دلار خواهد بود، اما تنها چیزی که باید برای آن نشان دهند یک سطل زباله آشپزخانه پر از نامه های ناخواسته است.

واشنگتن برای هفته‌ها به شهر ارواح تبدیل شده است، زیرا قانونگذاران جرأت نمی‌کنند تا این اندازه نزدیک به انتخابات در حال وضع قوانینی دستگیر شوند. رسانه‌های خبری از محلی‌ترین تا بین‌المللی، برای انتخاباتی که حتی در قوی‌ترین حالت، انتخابات نسبتا کم مشارکت و کم خطر است، به حالت پوشش ثابت تغییر کرده‌اند. ما - به دلیل هر دو نفرینی که از زمان جنگ داخلی به جز سه انتخابات میان‌دوره‌ای به حزب در قدرت وارد شده و قیمت‌های مصرف‌کننده فوق‌العاده - به سوی دولت تقسیم شده پیش می‌رویم. گریدلاک در راه است.

اینکه اکثریت دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان چقدر بزرگ است یا اینکه آیا تیم آبی می‌تواند در رقابت‌های سنا برای تصاحب مجلس فوق‌العاده موفق شود، موضوعی بی‌اهمیت نیست، اما قطعا موضوعی حاشیه‌ای است. برای من بسیار مهم است، زیرا من، همان‌قدر که ممکن است به نظر شما بی‌احتیاط و خودکشی به نظر برسد، زندگی حرفه‌ای خود را وقف پرسش‌هایی کرده‌ام که پاسخ‌هایی در اعماق برگه‌های نظرسنجی‌های خروجی، نوسان تعداد مشارکت‌کنندگان در مناطق و در محرمانه رویه سنا پنهان شده است.

من به این چیزها اهمیت می دهم زیرا می خواهم بدانم کشور به کجا می رود، اما همچنین به این دلیل که به جایی که بوده ایم علاقه مند هستم. نتایج هفته آینده هنوز چیزی در مورد آنچه که در زیر کاپوت موتور این V8 بلوک بزرگ یک کشور در حال رخ دادن است به من خواهد گفت. با این حال، متأسفانه، من از قبل می دانم که احتمالا چه چیزی پیدا خواهم کرد: مردم ناامید، خسته و چیز دیگری می خواهند. رأی دهندگان آمریکایی حداقل از سال 2014 بیش از همه به دنبال یک چیز بوده اند: تغییر. در آن زمان، شاهد بودیم که کنترل مجلس سه بار تغییر کرد و سنا دو بار دست به دست شد، به علاوه یک تساوی 50-50.

ما به سمت چهارمین تغییر در مجلس و شاید سومین تغییر در سنا در عرض 12 سال پیش می رویم. این نه تنها نسبت به نیمه اول قرن حاضر بیشتر تغییر می کند، بلکه اکثریت آنها از نظر مدت زمان کوتاه تر و اندازه کوچکتر از حتی در آن دوره نسبتا متلاطم بوده اند. مانند یک کارمند ناامید فناوری اطلاعات روی میز کمک، رای دهندگان آمریکایی مدام به دولت می گویند: آیا سعی کرده اید آن را خاموش کرده و سپس دوباره روشن کنید؟ و درست مانند کارمند فن هراس در انتهای خط، واشنگتن فقط با یک پیام خطا پاسخ می دهد.

در 100 سال گذشته حداقل سه تغییر اساسی سیاسی وجود داشته است که طی آن احزاب ائتلاف‌های جغرافیایی و جمعیتی خود را به طرز چشمگیری تغییر داده‌اند، اما هنوز باید تمام راه را به دهه‌های 1870 و 1880 برگردید تا دوره‌ای را پیدا کنید که از نظر سیاسی ناآرام باشد. این آخرین باری بود که شاهد چنین اکثریت بی ثباتی در کنگره بودیم. و آخرین باری که ریاست جمهوری در سه انتخابات متوالی احزاب را تغییر داد از سال 1884 تا 1892 بود.

این همچنین، تصادفا، آخرین باری بود که یک رئیس جمهور در دوره های غیر متوالی خدمت کرد - گروور کلیولند که از نظر جنایی دست کم گرفته شده بود. پیشینیان عصر طلایی ما حتی برای چهارمین بار ریاست‌جمهوری رفتند و در سال 1896 کاخ سفید را به شبکه بازگرداندند. و اگر شرط‌بندی می‌کردید، می‌گفتید که ما نیز در سال 2028 همین کار را انجام می‌دادیم. دلایل بی‌ثباتی امروز با دلایلی که در دوران گروور پرحاشیه وجود داشت همپوشانی اساسی دارد. احزاب ملی ضعیف جای خود را به نیروهای دیگر داده اند: حامیان ثروتمند و اوباش پوپولیست.

ویلیام جنینگز برایان حسن پیکرز زمان خود را می شناخت و جی پی مورگان باید کلاه خود را به ایلان ماسک انعام می داد. اما خود ملت نیز ناآرام است. مانند دوران پس از جنگ داخلی، آمریکا دوره طولانی تغییرات جمعیتی، فناوری، اقتصادی و اجتماعی را پشت سر می گذارد. ملت با آینده با ترکیبی از شگفتی امیدوارکننده و هراس عمیق روبرو می شود.

خواه برق‌سازی باشد یا هوش مصنوعی، تغییرات بزرگ در شیوه‌های زندگی و کار مردم در ترجیحات سیاسی آنها منعکس خواهد شد. اکنون، همانطور که در آن زمان بود، کاهش نرخ زاد و ولد، مهاجرت های زیاد، جابجایی مراکز جمعیتی و تضاد گاهی خشونت آمیز بین سنت و پیشرفت داریم. و در طلایی ترین ویژگی از همه، فساد رتبه بسیاری را متقاعد کرده است که خود سیستم ممکن است فراتر از صرفه جویی باشد.

اگر دموکرات هستید، باید باور داشته باشید که قوس تاریخ از آنتروپی دهه‌های 2010 و 2020 در یک شب پاییزی تند یک هفته از امروز خم می‌شود. شما باید این را باور کنید زیرا در غیر این صورت، چه چیزی دوستان و خانواده خود را در این هفته ها آزار داده اید؟ در مورد جمهوری خواهان هم همینطور. شما باید باور داشته باشید که یک خط هدف قهرمانانه برای نجات سنا و حفظ فرمانداری ایالتی که حتی در آن زندگی نمی کنید واقعا مهم است. اگر نه، آن همه کامنت های فیسبوکی چه فایده ای داشت؟ اما آن را از من بگیرید، ما به پایان آنتروپی نزدیک نیستیم.

هفته آینده چیزی حل نمی شود. این فقط دوباره آرزوی رای دهندگان را برای چیزی متفاوت بیان می کند. اما، به طرز دیوانه کننده ای، نه آن چیزی که باید باشد. این سوالی است که ما به محض اینکه آخرین رای‌ها سه‌شنبه آینده ریخته شد، شروع به هش کردن خواهیم کرد و چرخه ریاست‌جمهوری را تحت قضاوت آشکار رای‌دهی آغاز می‌کنیم که به نظر می‌رسد تنها موافق این است که هر کاری که انجام داده‌ایم کارساز نبوده است. اما فقط روی هیچ یک از نامزدها حساب نکنید تا این درس را از نتایج بگیرند.