"یک بنای یادبود ژانر مخالف": چگونه Sign o' the Times شاهزاده را در اوج خلاقیت خود اسیر کرد

همزمان با انتشار کتاب جدیدی در مورد پارک پیزلی، نویسنده جان مک کی توضیح می دهد که چرا آلبوم پرینس در سال 1987 ویترین نهایی نبوغ اوست.

در اوایل دهه 1980، پرینس با موفقیت خارق العاده آلبوم خود در سال 1999، جایگاه خود را به عنوان یک بازیگر سنگین وزن پاپ تثبیت کرد و همچنین به لطف باران ارغوانی به یک ستاره سینما تبدیل شد. حتی زمانی که دومین فیلمش، فیلم بازگشتی قدیمی هالیوودی زیر ماه گیلاس، در سال 1986 در سرتاسر جهان بمباران شد، او با بوسه موفقیت دیگری را از موسیقی متن فیلم خود دریافت کرد. اگر مخاطبان متوجه نمی شدند، مهم نبود. پرنس به جلو رفت.

این روح ناآرام آخرین شاهکار پرینس، Sign o’ the Times در سال 1987 را به حرکت درآورد، در حالی که او با جهات مختلف دست و پنجه نرم می کرد. هر چیزی روی میز به نظر می رسید: شاید او آلبوم دیگری را با گروه پشتیبانش، The Revolution منتشر می کرد، یا با آلبومی به نام خود، کامیل آلترایگوی زنانه خود را بررسی می کرد. او حتی در یک مقطع می‌خواست یک آلبوم سه‌گانه منتشر کند، پاسخی معقول به مجموعه عظیم موسیقی که پرینس در حال ایجاد آن بود.

جان مک کی، که کتاب جدیدش شاهزاده: نشانه ای از تایمز، حرفه اسطوره پاپ را از دریچه این کلاسیک دنبال می کند، می گوید: «گاهی اوقات وقتی مردم در یک مکان در حال گذار هستند، حواسشان پرت می شود. برای پرنس، او بر موسیقی خود تمرکز کرد. ادامه مطلب...