یک بینی شکسته، یک بازوی آسیب دیده، و یک قبر وحشتناک. این مرد اهل اسکاتلند رومی اکنون چهره ای دارد

تجسم گذشته آسان نیست. آنچه معمولا در دسترس است، شکستگی جمجمه یا، اگر خوش شانس باشیم، نقاشی دیرینه است که نسخه خیالی یک هنرمند از زمان های گذشته را به تصویر می کشد. من یک خبره واقعی هنر دیرینه هستم، اما حتی باید اعتراف کنم: یک چهره «واقعی» واقعا در ایجاد احساس بسیار صمیمی‌تر به گذشته کمک زیادی می‌کند - مانند چهره مردی که در یک قبر عجیب پیدا شده است.

در بیانیه اخیر، موزه ملی اسکاتلند تصویر قابل توجهی را که در بالا می بینید به اشتراک گذاشته است. این همان چیزی است که دانشمندان معتقدند چهره مردی بود که 2000 سال پیش در اسکاتلند رومی زندگی می کرد. قابل ذکر است که او در قبری دفن شد که در آن چهار نفر از شش نفر پس از مرگ سر بریده شدند، اگرچه در این اطلاعیه مشخص نشده است که آیا او جزو این چهار نفر بوده است یا خیر.

با این حال، اسکلت این مرد به جراحات بینی و بازوی راست او اشاره کرد که در زمان زنده بودن متحمل شده بود - به طور کلی، نشانه‌هایی که تیم به عنوان سختی‌هایی تعبیر کرد که ممکن است او را بزرگ‌تر از سنش نشان دهد (به احتمال زیاد اوایل 50 سالگی در زمان مرگ).

جس تامپسون، متصدی باستان‌شناسی در این موزه، در بیانیه‌ای گفت: «دریافت یک رویکرد بین‌رشته‌ای برای تجزیه و تحلیل بقایای انسان به ما امکان می‌دهد ویژگی‌های فیزیکی این افراد و همچنین داستان زندگی آنها را درک کنیم.» ما می‌توانیم بررسی کنیم که این افراد از کجا سفر کرده‌اند تا به مرز برسند، آنجا چه می‌کردند و چه بر سرشان آمد.»

این گور در اطراف یک قلعه رومی در اینورسک در شرق اسکاتلند حفر شده است. راب وایزمن باستان شناس کمبریج در تفسیری در سال 2021 توضیح داد که حدود 2 تا 3 درصد از تدفین های رومی در بریتانیا با اجساد بریده شده پیدا شده است. وایزمن نوشت، اگرچه شواهد باستان‌شناسی محدود است، اما محققان عموما فرض می‌کنند که بریدن سر بخشی از مراسم تدفین بوده است.

این موزه در بیانیه خود توضیح داد: «آیین بریدن سر پس از مرگ غیر معمول نبود، اما دلایل آن به سختی قابل شناسایی است و احتمالا در طول زمان تغییر کرده است». "ممکن است به عنوان نوعی تنبیه، مرتبط با باورهای مربوط به نحوه مرگ یک فرد، یا انگیزه نگرانی های ماوراء طبیعی، استفاده شده باشد."

موزه افزود که گفته می شود، دفن در اینورسک در واقع اولین نمونه اسکاتلندی از این آیین وحشتناک بود. جان اچ. رید، باستان شناس در Trimontium Trust که در کار جدید دخیل نیست، به Live Science گفت: این تا حدی به این دلیل است که خاک اسکاتلند به ندرت اسکلت انسان را حفظ می کند.

به گفته موزه، این مرد احتمالا بین سال های 140 تا 165 پس از میلاد مرده است. او "زندگی سخت و از نظر جسمی فعالی داشت" و به نظر می رسد که از جنوب بریتانیا به منطقه Firth of Forth در اسکاتلند سفر کرده است، جایی که تیم معتقد است او متولد شده است. بینی او علائم شکستگی و بهبودی را نشان می داد و رشد استخوانی گسترده در اطراف استخوان آرنج راست او - شاید به دلیل آرتریت سپتیک - احتمالا استفاده از بازوی او را محدود می کرد.

این تیم "ساییدگی مشخص" را در دندان های جلویی او شناسایی کردند، که می تواند به این معنی باشد که او "این کاهش تحرک را با نگه داشتن اشیا بین دندان هایش جبران کرد." به طور کلی، تیم فکر نمی‌کند که او یک سرباز بوده است - حداقل، نه زمانی که او مرده است - زیرا او برای تاب دادن شمشیر با دست راست خود تلاش می‌کرد.

در بیانیه موزه آمده است که بازسازی با ارزیابی استئوباستان‌شناسی، آنالیزهای ایزوتوپی قبلی و DNA باستانی انجام شده است. اشاره شده است که تحقیقات شامل تعیین "آرایش ژنتیکی، منشاء جغرافیایی و تاریخچه زندگی" این مرد بود. از آنجا بود که کریس رین، یک باستان شناس پزشکی قانونی آزاد، ظاهر مرد را بازسازی کرد.

و تصویر واقعا چشمگیر است. اگر نزدیک باشید، موزه‌های ملی اسکاتلند چهره و اسکلت‌های اصلی را در نمایشگاه جدیدی که از ۱۴ نوامبر شروع می‌شود به نمایش می‌گذارند.

فریزر هانتر، متصدی اصلی موزه پیش از تاریخ و باستان شناسی رومی، گفت: «باستان شناسی به ما درباره افرادی می گوید که مانند ما امید و ترس داشتند، و ارائه دیدگاهی از این ساکن اینورسک با استفاده از تکنیک های علمی معاصر، یک افتخار است. ما نمی‌توانیم دقیقا بدانیم که او چگونه به نظر می‌رسد، اما فکر می‌کنیم خانواده و دوستانش این شباهت را پیدا کرده بودند.»