یک تور-د-نیروی تجربی: درهم تنیدگی بین مهره شیشه ای و نور

نوشتن در مورد درهم تنیدگی کوانتومی همیشه یک چالش است. کلیشه های زیادی وجود دارد که باید از آنها اجتناب کرد: مرموز، شبح آور، شبح آور و عجیب است. درهم تنیدگی هیچ یک از آن چیزها نیست، و با این حال، همه آن چیزها نیز هست - شاید بگویید برهم نهفته‌ای از کلیشه‌ها. بنابراین، پس از حذف تمام کلیشه های من در جمله دوم، بیایید نگاهی بیندازیم به این که چگونه گروهی از محققان موفق شدند یک پرتو نور را با یک مهره شیشه ای در هم ببندند، که رک و پوست کنده، یک دستاورد است.

درهم تنیدگی بدون کلیشه

درهم تنیدگی کوانتومی چیزی بیشتر یا کمتر از این ایده نیست که اگر دو جسم به هم مرتبط باشند، رفتار آنها از جهاتی با هم مرتبط است. برای مثال وحشتناک: بازوی بالایی و پایینی من از نظر موقعیت نسبی بسیار قوی هستند زیرا در آرنج به هم متصل هستند. هیچ کس از این تعجب نمی کند زیرا ما می توانیم ببینیم که آنها در واقع یک جسم واحد به نام بازو هستند.

دو فوتون می توانند به یک معنا به هم متصل شوند، به این معنی که آنها همبستگی دارند. در این مورد، ما (ساده لوحانه) به سه دلیل شگفت زده می شویم. اول، ما فوتون ها را به عنوان اجسام جداگانه ای می دانیم که نمی توانند به هم بپیوندند - این یک اشتباه در درک است. دوم، وقتی دو فوتون را به هم وصل می‌کنیم، آنها را فقط به روش‌های محدودی به هم وصل می‌کنیم: این دو فوتون ممکن است از نظر قطبش کاملا نامرتبط باشند، اما از نظر انرژی به شدت همبستگی دارند.

مقاله کامل را بخوانید

نظرات