یک تیم فوتبال با حمایت هنری در مرکز واترفورد آماده سازی برای فینال جام FAI

این هفته وارد بحث مهم دیگری می شویم. آیا فوتبال می تواند یک هنر باشد؟

اگر شب‌های جمعه‌تان را در تراس‌های لیگ ایرلند می‌گذرانید، بدون چیزی که گونه‌های سرخ‌رنگ و بند انگشت‌هایتان را گرم کند، جز گرمای شراره‌ها و ناامیدی‌های جمعی، پس می‌پذیریم که ممکن است از آویزان کردن چیزی جلوی خود در لوور حمایت نکنید.

با این حال، گذراندن وقت در واترفورد این هفته قبل از فینال جام FAI در یکشنبه، به ما این امکان را داد که به شواهدی برسیم که فوتبال واقعا می‌تواند یک هنر عالی باشد.

مرکز هنری گارتر لین شهر در حال حاضر میزبان نمایشگاهی با عنوان «به هنرمندان اعتماد بدون قید و شرط» است که به مجموعه سفارشات منحصر به فرد این مرکز بین سال‌های 1995 تا 1999 نگاه می‌کند. هنرمند گرت فیلان و مدیر وقت گارتر لین آنت کلنسی می‌خواستند هنر را فراتر از چهار دیواری گالری ببرند، و به همین دلیل آنها 0 پوند 10 پوند از سوی شورا اهدا کردند. به تعدادی منتخب از هنرمندان با رشته های بسیار کمی متصل شده است.

به آنها پول داده شد و به آنها گفته شد که یک ایده اصلی برای هنر عمومی ارائه دهند که مردم را به صحبت وادار کند. تنها قوانین این بود که آنها نمی توانستند قانون را زیر پا بگذارند و پول نقد باید حسابرسی می شد.

هنرمند تام مولوی صدها کارت خراش خرید و آنها را در کتاب‌های کتابخانه عمومی شهر واترفورد پنهان کرد تا توجه را به ارتباط آموزش، دانش و فرصت با شانس و فرصت جلب کند. این پدیده زمانی به تیتر خبرهای ملی تبدیل شد که یکی از خوانندگان برنده 100 پوند کارت خراش کشف شده در کتابی شد و سپس متوجه شد که همسرش نیز یکی از این کارت ها را پیدا کرده است و پوشش هایی در مورد هویت خیر مرموز گمانه زنی می کنند.

موریس اوکانل «مرد ماراتون» را طراحی کرد که شامل قطاری از دوبلین به واترفورد می‌شد و به مدت یک ماه هر روز یک حلقه در مرکز شهر و حومه آن می‌چرخید و هر بار در همان مغازه برای آب توقف می‌کرد. هدف او تبدیل شدن به یک چهره ناشناس بود که در آن نقش بسته و توجه را به ریتم های زندگی روزمره در واترفورد جلب کند. هنرمند انگلیسی تئو سیمز تصمیم گرفت از ورزش برای اثر هنری خود نیز استفاده کند و مدتی را در میخانه های واترفورد گذراند تا با مردم محلی ملاقات کند و تیم مناسب را انتخاب کند.

او در یک باشگاه فوتبال محلی به نام سنت جوزف AFC که از سال 1923 فعال بوده است، وارد شد، اما به تازگی فصلی را پشت سر گذاشته بود که در آن هر بازی را باختند. سیمز در اطراف واترفورد آویزان شد و با بازیکنان و سایر افراد درگیر در باشگاه صحبت کرد تا تاریخ آن و منطقه محلی را بهتر درک کند. او همچنین به تماشای بازی آنها رفت و از ظاهر درهم و برهم آنها متعجب شد، جایی که به نظر می رسید رویکرد کیت یک مورد از "هر رنگ آبی است".

او زمان خود را با بازیکنان سپری کرد و سایر افراد درگیر در باشگاه تصمیم گرفتند ظاهر آنها را تیزتر کنند. او نشان باشگاه را مجددا طراحی کرد - با استفاده از یک ماکت از فوتبالی که روی نشان بارسلونا ظاهر می‌شود - و مجموعه جدیدی از پیراهن‌های آبی و سفید را به آنها هدیه داد. اسپانسر در جلوی پیراهن نوشته "هنر". این یک وارونگی دقیق از هنجار برای هنرمند بود که به عنوان حامی عمل کند، اگرچه ما نتوانستیم تأیید کنیم که آیا سنت جوزف اولین باشگاه فوتبال در ایرلند است که توسط یک اسم انتزاعی حمایت می شود یا خیر. تاثیر ملموسی داشت.

کانن نونان در مورد چرخش قابل توجه واترفورد: «بازی در برابر فوتبال وحشتناک است»

با شکست هر بازی فصل قبل، و شروع فصل 1998 با شکست، اولین بازی که در آن سنت جوزف پیراهن جدید خود را پوشید، منجر به ضربه زدن 8-0 استرادبالی شد.

با توجه به اینکه سیمز از پول کمک مالی خود برای پر کردن رینگرهای تیم سنت جوزف استفاده نکرد، از آنت کلنسی، مدیر وقت گارتر لین، پرسیدم که چگونه حمایت مالی منجر به افزایش عملکرد و نتایج شده است. او گفت که این یک چیز روانی است که اعتماد به نفس تیم با این واقعیت که سیمز با آنها وقت گذرانده بود، "درباره تاریخچه آنها، صحبت با آنها در مورد روزهای خوب قدیمی تیم و اینکه آنها چه کسانی بودند" احیا شد.

از این نظر، هنر شکلی از فوتبال بود، زیرا این حقیقت گسترده‌تری را در مورد ورزش به تصویر می‌کشد.

همه رقابت‌ها، چه مسابقات قهرمانی شهرستانی یا یک پارک ران (یا در مورد سنت جوزف، جام TSB در رده‌های فوتبال نوجوانان واترفورد)، حس اعتبار را ارائه می‌دهند. از دانستن اینکه شما شایسته توجه به ثبت نام خود در کنار یک خط امتیاز هستید. ورزش آینه‌ای را فراهم می‌کند که از آن چشم‌اندازی دارید که به خودتان و جایی که از آن آمده‌اید افتخار کنید.

این قدرت در مناسبت‌های ورزشی نمایشی ایرلندی مانند فینال جام FAI در روز یکشنبه به شدت افزایش می‌یابد. واترفورد و دری ذینفعان امسال هستند. بزرگی استادیوم، حجم جمعیت، دوربین های تلویزیونی و پوشش رسانه ای: بسیار خوشحال کننده است که در مرکز همه اینها بایستید و احساس کنید که کل کشور به شما توجه دارد.

ورزش به همه شرافت اساسی احساس مهم بودن می دهد، به ویژه در روزهای پایانی جام.