یک دهانه مدفون در اوکلاهاما مربوط به دوران اشتباه است - و در واقع با یک انقراض دسته جمعی همراه است

در سال 1991، یک شرکت نفتی دهانه غول پیکری را کشف کرد که در زیر آمز، اوکلاهما مدفون شده بود. تحقیقات بعدی محققان را به این نتیجه رساند که شهابی که مسئول این سازه است متعلق به شهاب‌هایی است که حدود 470 میلیون سال پیش به آمریکای شمالی برخورد کرده‌اند. با این حال، تاریخ‌گذاری جدید این گزارش را به چالش می‌کشد - در حالی که زمینه کاملا متفاوتی را برای این دهانه مرموز پیشنهاد می‌کند.

بر اساس مطالعه‌ای که اخیرا در Meteoritics & Planetary Science منتشر شده است، محققان تاریخ‌گذاری بلورهای زیرکون را از این مکان تعیین کردند و دریافتند که دهانه ایمز احتمالا در حدود 370 میلیون سال پیش در دوران دونین پسین شکل گرفته است. این نشان دهنده یک شکاف عظیم 100 میلیون ساله با رویداد شهاب سنگ اردوویسین است، زمانی که زمین شاهد افزایش زیادی در رویدادهای شهاب سنگی در حدود 467 میلیون سال پیش بود. نکته مهم، این است که اکنون دهانه ایمز را به طور موقت در یک دوره مهم دیگر در تاریخ زمین شناسی قرار می دهد: انقراض دسته جمعی فراسنیان-فامنین، که به شدت اکوسیستم های دریایی زمین را تغییر داد.

الیزابت کاتلوس، نویسنده اصلی این مطالعه و دانشمند زمین در دانشگاه تگزاس در آستین، در بیانیه‌ای گفت: «مهم نیست از چه تکنیکی استفاده می‌کردیم، به سیگنال جوان‌تر برمی‌گشت. با این تحقیق، ما اساسا یک پیاده اصلی را از رویداد شهاب سنگ اردویسین بیرون می آوریم و آن را به رخداد فراسنیان-فامنین می اندازیم و می گوییم: "این برخورد متعلق به اینجاست."

سنگ غول پیکری که از فضا به زمین برخورد می کند، تعدادی از تغییرات را در محیط محلی ایجاد می کند. برای مثال رویداد شهاب سنگ اردوویسین، دانشمندان پیشنهاد کرده‌اند که جریان عظیم کندریت‌ها از این دوره کمک زیادی به تنوع زیستی روی زمین کرده است. یک مطالعه جدیدتر همچنین پیوند بین عصر یخبندان و این رویداد را تقویت کرد، زیرا گرد و غبار زیادی تولید می کرد که زمین سرد شدن جهانی را تجربه می کرد.

در همین حال، دهانه ایمز یکی از بزرگترین سازه های برخوردی مرتبط با رویداد اردویسین با قطر تقریبا 9 مایل (15 کیلومتر) است. در نتیجه، بخشی جدایی ناپذیر از نظریه‌های مربوط به پیامدهای کامل شهاب‌های اردوویسی بر تاریخ زمین‌شناسی زمین بوده است. این تیم در این مقاله خاطرنشان کرد، با وجود اهمیت آن، دانشمندان هنوز باید داده‌های با دقت بالا در مورد تاریخچه زمین‌شناسی دهانه را جمع‌آوری کنند.

برای آخرین مطالعه، محققان نمونه‌های زیرکون را از این سایت با استفاده از تعدادی تکنیک مختلف، از جمله تاریخ‌گذاری با سرب اورانیوم، مطالعه کردند که هم سن دهانه و هم فشار ضربه‌ای را که شهاب باقی مانده بود، نشان داد. سپس، تیم با ناسا همکاری کرد تا تأیید کند که کریستال های زیرکون واقعا تحت تأثیر برخورد شهاب سنگ قرار گرفته اند.

طبق این مقاله، «عود خرمای دوونی» در دانه‌ها و روش‌های مختلف وجود داشت که شواهد آماری قوی‌تری برای جوان‌تر بودن دهانه ایمز از آنچه قبلا تصور می‌شد ارائه می‌دهد. این تیم در این مطالعه اضافه کرد که ممکن است تاریخ‌های زیرکون جوان‌تر از «رویدادهای تکتونیکی بعدی» باشد، اما این احتمال کمتر است زیرا دهانه عمدتا از گسل‌های اصلی و جزئی در اوکلاهاما جدا شده است.

اکنون، تاریخ های تجدید شده اکنون دهانه ایمز را در دوره مهم دیگری از تاریخ زمین شناسی زمین، یعنی رویداد انقراض دسته جمعی فراسنی-فامنین قرار می دهد. این دوره، که دانشمندان آن را "ویرانگرترین بحران زیستی" در آن زمان نامیدند، منجر به انقراض بخش عظیمی از حیات دریایی شد. برای روشن بودن، این شهاب سنگ خاص، که دهانه ای به عرض 9 مایل ایجاد کرد، بسیار کوچکتر از آن بود که بتواند به خودی خود انقراض جهانی را هدایت کند (اما با توجه به زمان، احتمالا مقداری توهین به آسیب اضافه کرد).

محرک های دقیق این رویداد انقراض هنوز نامشخص است، اگرچه یک نظریه اصلی مربوط به آتشفشان در مقیاس بزرگ است.

از این نظر، آخرین یافته‌ها ممکن است بینش جدیدی در مورد این رمز و راز خاص ارائه دهد. همانطور که کاتلوس در بیانیه اضافه کرد، داشتن یک جدول زمانی دقیق تر برای رویدادهای اصلی انقراض زمین به ما می آموزد که سیاره ما چگونه عمل می کند - به خصوص اگر تئوری های رقیب شامل فوران های آتشفشانی و نیروهای فرازمینی باشد.