یک دولت جدید می تواند گزینه های دیپلماتیک اسرائیل را گسترش دهد - نظر

در حالی که اسرائیلی‌ها به پای صندوق‌های رای می‌رفتند، بحث‌های داخلی عمدتا یک سوال کلیدی را نادیده می‌گرفت: رهبری جدید چقدر می‌تواند سیاست خارجی اسرائیل را تغییر دهد؟ در نگاه اول، بسیار کم است. از 7 اکتبر 2023، اسرائیلی ها انتظار داشتند که دولت آنها قبل از رسیدن به آستان کشور با تهدیدها مقابله کند. بعید است که این اولویت های امنیتی به زودی تغییر کنند. آنچه ممکن است تغییر کند این است که اسرائیل چگونه آنها را دنبال می کند. دولت فعلی اغلب در تبدیل دستاوردهای نظامی به ترتیبات سیاسی بادوام شکست خورده است.

جانشینی که کمتر به راست افراطی وابسته باشد، می تواند اعتماد بین المللی را بازسازی کند و نیروها را به طور مؤثرتری با دیپلماسی پیوند دهد. در مورد ایران، موضع اصلی بعید است تغییر کند. یک دولت جانشین وارث بی اعتمادی عمیق به تهران و فشار قوی برای حفظ یک خط تند خواهد بود. این امر فضای سیاسی محدودی را برای مذاکرات باقی می گذارد، در حالی که نیاز به هماهنگی با واشنگتن در شکل دادن به گزینه های نظامی اسرائیل ادامه می یابد.

بنابراین، اسرائیل احتمالا با هماهنگی نزدیک ایالات متحده در زمینه اقدام نظامی، فشار بر تهران را ادامه خواهد داد. بی اعتمادی همچنین سیاست در قبال فلسطینی ها را محدود می کند. بسیاری از اسرائیلی ها عقب نشینی غزه در سال 2005 و تصرف حماس در سال 2007 را به عنوان هشداری در مورد امتیازات ارضی می دانند. اگرچه محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، حملات 7 اکتبر را محکوم کرده است، اما بی اعتمادی به تشکیلات خودگردان همچنان ادامه دارد. واشنگتن می گوید که پرداخت ها به مهاجمان محکوم و خانواده های آنها علیرغم اصلاحات اعلام شده همچنان ادامه دارد.

بعید است که جانشین یک توافقنامه صلح جامع یا امتیازات ارضی بزرگ را در کوتاه مدت دنبال کند. این نیازی ندارد که مانع همکاری عملی شود: هماهنگی امنیتی با تشکیلات خودگردان در طول جنگ، حتی در زمان راست‌گراترین دولت اسرائیل، ادامه داشت و احتمالا ادامه خواهد داشت. همچنین در جایی که ائتلاف جانشین دارای پشتوانه سیاسی گسترده یا منطق امنیتی باشد، احتمالا شهرک سازی ادامه خواهد یافت. غزه واضح ترین آزمون است.

یک دولت جدید می تواند عملیات نظامی را برای شکست حماس در مناطقی که هنوز تحت کنترل خود دارد، با دیپلماسی ترکیب کند تا نهادهای غیرنظامی فلسطینی را تقویت کند و جایگزینی معتبر برای حکومت حماس بسازد. امارات متحده عربی در حال حاضر در هیئت اجرایی غزه شرکت کرده و از کمیته فلسطینی که برای اداره غزه ایجاد شده است، حمایت می کند.

با همکاری امارات، مراکش، و دیگر شرکا، یک جانشین می تواند با توانمند ساختن مدیران فلسطینی برای اعمال قدرت واقعی به این ترتیبات کمک کند. خشونت افراطی یهودیان حوزه دیگری است که ائتلاف جدید می تواند تفاوت ایجاد کند. دولت فعلی برخی از مسئولیت های خشونت را بر عهده دارد.

اغلب اوقات مشکل را به حداقل رسانده است، در حالی که برخی از وزرا علیرغم هشدارهای مکرر سرویس‌های اطلاعاتی و امنیتی اسرائیل از افراط‌گرایان حمایت سیاسی کرده‌اند. ائتلافی که کمتر به ایتامار بن گویر وزیر امنیت ملی و وزیر دارایی بزالل اسموتریچ وابسته است می‌تواند به این حمایت سیاسی پایان دهد و به مقامات امنیتی و اجرای قانون حمایت قوی‌تری برای مقابله با متخلفان غیرنظامی ارائه دهد. قانون در پاسگاه های شهرک های کشاورزی و کاهش اصطکاک بین اسرائیلی ها و فلسطینی ها

یک دولت جدید می تواند جایگاه اسرائیل را ترمیم کند. لبنان و سوریه زمینه پیشرفت را از طریق ترتیبات امنیتی، حتی بدون صلح رسمی فراهم می کند. در لبنان، یک جانشین می تواند با واشنگتن و بیروت برای تحکیم چارچوبی که با میانجیگری ایالات متحده در ژوئن امضا شد، همکاری کند. وظیفه این خواهد بود که این تعهدات در صحنه عمل کند و در عین حال موضع سختی را در قبال حزب الله حفظ کند و قبل از خروج از جنوب لبنان، ضمانت های امنیتی واضحی را مطالبه کند. ائتلافی که کمتر به راست افراطی وابسته است، ممکن است فضای بیشتری برای تعقیب این هدف داشته باشد.

تضعیف موقعیت حزب‌الله و تداوم تعامل ایالات متحده می‌تواند کمک کند، اگرچه توانایی لبنان برای اجرای تعهداتش حیاتی باقی می‌ماند. توافق با لبنان همچنین با موانع داخلی کمتری نسبت به مصالحه ارضی در کرانه باختری رود اردن، با شهرک‌سازی‌های اسرائیلی و اهمیت تاریخی و مذهبی عمیق آن برای بسیاری از اسرائیلی‌ها، مواجه خواهد بود. رئیس جمهور احمد الشراع بار دیگر ادعای سوریه بر بلندی های جولان را تایید کرده است و دولت اسرائیل تمایلی به واگذاری سرزمینی که آن را برای امنیت حیاتی می داند، نخواهد بود.

جنگ داخلی سوریه و 7 اکتبر این اکراه را عمیق تر کرده است. با این وجود، یک جانشین ممکن است بر روی گفتگوهای موجود برای پیگیری تفاهمات امنیتی عملی و گسترش همکاری های آرام در جایی که منافع همپوشانی دارند، استوار شود. عربستان سعودی همچنان بزرگترین جایزه دیپلماتیک - و یکی از سخت ترین ها برای تامین امنیت است. قبل از 7 اکتبر، به نظر می رسید که اسرائیل و عربستان سعودی به توافقی برای تمدید توافق ابراهیم نزدیک شده بودند.

عادی سازی از آن زمان دشوارتر شده است. ولیعهد محمد بن سلمان باید منافع امنیتی منطقه را در مقابل هزینه سیاسی روابط با اسرائیل بسنجید و ریاض به صراحت عادی سازی را به تشکیل کشور فلسطین مرتبط کرده است. تهدیدهای مشترک ایران و حوثی‌ها به دو کشور دلایلی برای همکاری می‌دهد. یک جانشین هنوز باید تعیین کند که چه تعهداتی در مورد مسئله فلسطین می‌تواند به ریاض ارائه دهد.

اینکه آیا دو طرف می توانند این شکاف را پر کنند و آیا دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده برای انجام این کار سرمایه گذاری خواهد کرد یا خیر، نامشخص باقی مانده است. پاسخ قوی تر به خشونت افراط گرایان یهودی و کناره گیری وزرایی مانند بن گویر می تواند به بازگرداندن اعتماد به رهبری اسرائیل کمک کند و شرکای بین المللی را نسبت به ابتکارات دیپلماتیک آن پذیراتر کند. این حسن نیت می تواند بیشترین اهمیت را در واشنگتن داشته باشد.

یک دولت جدید می‌تواند برای بازسازی حمایت در میان خطوط حزبی و در میان آمریکایی‌هایی که از سیاست‌های سلف خود بیگانه شده‌اند، تلاش کند. روابط نزدیک ترامپ و نخست وزیر بنیامین نتانیاهو تا حدی تنش در روابط گسترده تر اسرائیل با آمریکا را پنهان کرده است. دیپلماسی عمومی شفاف تر، با حمایت از تغییرات اساسی در سیاست، می تواند به ترمیم آنها کمک کند. یک جانشین همچنان با ضد صهیونیسم و ​​یهودستیزی مقابله خواهد کرد، حتی اگر به انتقاد از سیاست های خاص اسرائیل بپردازد. دولت بعدی زمان کمی برای ماه عسل خواهد داشت.

باید ضمن حفظ امنیت خواسته اسرائیل، از این منافذ دیپلماتیک استفاده کند. نویسنده یکی از همکاران ارشد موسسه سیاست مردم یهودی (JPPI) است. در اطلاعات دفاعی اسرائیل، او به عنوان رئیس حزب الله و شاخه لبنان (2022-2024) و سپس به عنوان مشاور ارشد مدیر IDI (2024-2026) خدمت کرد.