یک روانشناس توضیح می دهد که چرا ناگهان احساس می شود هر کودکی ADHD دارد - و چرا والدین نباید برای تشخیص عجله کنند.

دکتر کیتی اس دیویس یک عصب روانشناس است که در اختلالات یادگیری دوران کودکی تخصص دارد. نلسون دیاز، عکاسی نایلا گری دکتر کیتی اس دیویس یک عصب روانشناس بالینی است که کودکان را از نظر اختلالات یادگیری ارزیابی می کند.

او گفت که برخی از والدین عجله دارند تا فرزندان خود را برای رفتار عادی کودک تشخیص دهند.

او قبل از رزرو قرار ارزیابی، مداخلات نرم‌تری را پیشنهاد کرد. دکتر کیتی اس دیویس طی سال‌ها ارزیابی کودکان از نظر اختلالات یادگیری متوجه پدیده جالبی شد: برخی از والدین وقتی به آنها گفت که فرزندانشان معیارهای ADHD یا اوتیسم را ندارند، به‌طور آشکار ناامید شده‌اند.

دیویس، عصب‌روان‌شناس بالینی و نویسنده کتاب «در واقع، تو خوب هستی»، به بیزینس اینسایدر گفت: «من دریافتم که انجام این مکالمات می‌تواند دشوارتر از والدینی باشد که فرزندشان واقعا معلول است و نیازهایش بسیار زیاد است.

اگرچه او سعی می‌کند به این والدین اطمینان دهد که نگرانی‌هایشان در مورد رفتار فرزندانشان حتی بدون تشخیص رسمی معتبر است و ارزش پرداختن به آن را دارد، «آن‌قدرها که والدین می‌خواهند ملموس یا ملموس نیست، و آنها اغلب با احساس نارضایتی گفتگو را ترک می‌کنند».

تشخیص های گزارش شده توسط والدین در مورد چندین شرایط رشد و یادگیری دوران کودکی در سال های اخیر افزایش یافته است. به عنوان مثال، سهم تخمینی کودکان 3 تا 17 ساله ایالات متحده با تشخیص فعلی ADHD از 8.6 درصد در سال 2016 به 10.5 درصد در سال 2023 افزایش یافت. به طور جداگانه، مطالعه ای روی کودکان 6 تا 17 ساله نشان داد که تشخیص ناتوانی یادگیری در طول زندگی گزارش شده توسط والدین 16.4 درصد در مدت مشابه افزایش یافته است.

در حالی که برخی استدلال می کنند که آگاهی بیشتر از ناتوانی ها و اختلالات یادگیری عامل افزایش است، دیویس احساس نمی کند که این داستان کامل را توضیح می دهد. با توجه به آنچه او مشاهده کرده است، انتظارات رو به رشد از بچه ها - و والدین ناامید برای توضیح اینکه چرا فرزندشان عقب مانده است - نیز نقش دارد.

او گفت که عجله برای تشخیص می تواند پیامدهای طولانی مدت منفی برای همه داشته باشد.

دیویس می‌گوید: «مردم فکر نمی‌کنند که ADHD معنایی دارد، مردم فکر می‌کنند نارساخوانی به معنایی نیست.» سپس آن دسته از افرادی که واقعا در آن شرایط ناتوان شده اند، نبرد کافی برای توجیه نیاز خود به مسکن و خدمات دارند.»

توقعات بیشتر و بالاتر دیویس گفت، طبیعی است که کودکان خردسال در کلاس های درس عصبانی شوند. FatCamera/Getty Images به منظور واجد شرایط بودن برای تشخیصی مانند ADHD، علائم باید حداقل در دو موقعیت اصلی، مانند هم در خانه و هم در مدرسه وجود داشته باشد. برای اوتیسم، آنها باید در چندین زمینه پایدار باشند.

دیویس گفت، اما برخی از والدین بر نحوه رفتار فرزندشان در کلاس تمرکز می کنند، تا حدی به دلیل انتظارات فزاینده در مورد موفقیت تحصیلی.

دیویس، با اشاره به اینکه الگوهای مشابهی در مراکز آموزش عالی با بحث والدین برای افزایش نمرات نوجوانانشان بحث می‌کنند، گفت: «خوب بودن در مدرسه دیگر خوب نیست - شما باید در راس کار باشید. "والدین برتری می خواهند و اگر عالی نباشد بد است."

دیویس گفت، هنگامی که نگران رفتار فرزند خود هستند، برخی از والدین به رفتار فرزند خود در کلاس توجه نمی کنند و در عین حال نسبت به مقایسه فرزندشان با دیگران نادیده می گیرند.

دیویس گفت: «اگر در کلاس مهدکودک هستید، احتمالا همه بچه‌ها تا حدی برای نشستن روی فرش به مدت 30 دقیقه در زمان دایره مشکل خواهند داشت. بیشتر آنها در وسط منحنی زنگی قرار می گیرند، در حالی که برخی از آنها زودتر یا دیرتر مورچه می شوند. دیویس گفت، کودکانی که به طور مداوم در مقایسه با همسالان خود برجسته هستند، کسانی هستند که احتمالا باید مورد ارزیابی قرار گیرند.

در غیر این صورت، "برای 9 کودک از 10 کودک، به نظر می رسد یک بچه در یک مدرسه ابتدایی."

برچسب ها یک شمشیر دو لبه هستند برچسب‌های تشخیصی در حالی که حسن نیت هستند، می‌توانند پیام‌های منفی برای بچه‌ها ارسال کنند. StockPlanets/Getty Images چه تشخیص داده شود که بیش فعالی در کلاس دارد یا نه، بیش فعال بودن کودک در کلاس تقصیر والدین نیست. با این حال، والدین می توانند احساس کنند که شخصا مسئول هستند.

دیویس گفت: "اشتیاق برای پزشکی کردن احساسات ناامنی وجود دارد، زیرا اگر به دلیل تشخیص باشد، ضربه ای به تصمیمات شما نمی شود."

فارغ از اینکه فرزند آنها به طور رسمی تشخیص داده شود یا نه، دیویس هشدار داد که آن را به عنوان یک توضیح جامع برای هر کاری که فرزند شما انجام می دهد تلقی نکنید.

او گفت: «علیرغم بهترین نیت ما، اگر برچسبی روی بچه بگذاریم و بچه از آن برچسب آگاه باشد، به آنها این پیام داده می شود که «در نحوه رشد شما مشکلی وجود دارد». او گفت که حتی چرخش‌های مثبت، مانند «بیش‌فعالی یک ابرقدرت است» می‌تواند این پیام را به کودک بفرستد که زندگی آنها برای همیشه با مبارزه تعریف می‌شود.

همچنین می تواند به این معنا باشد که علائمی مانند مشکل در تمرکز یا خواندن نمی توانند به طور معنی داری با مداخلات صحیح بهبود یابند.

دیویس گفت: «همه ما می‌خواهیم تاب‌آوری را در فرزندانمان توسعه دهیم، تا به آنها این احساس را بدهیم که اختیار و کنترل دارند و خودشان مسئول سرنوشت خود هستند.» به خصوص وقتی بچه‌ها خیلی جوان هستند و روان بودن این برچسب‌ها را درک نمی‌کنند، ما می‌توانیم علیه آنها کار کنیم.»

ابتدا مداخلات نرم تری را امتحان کنید دیویس توصیه می‌کند که اگر فرزندتان از نظر اجتماعی مشکل دارد، زمان‌های بازی بیشتری را تسهیل کنید. pixdeluxe/Getty Images دیویس می خواهد واضح بگوید: تشخیص هایی مانند اوتیسم و ADHD واقعی هستند. کودکانی وجود دارند که به طور واضح و قابل توجهی در هر شرایطی توسط آنها آسیب دیده اند و نیاز به حمایت روشن از نظر تحصیلی و اجتماعی دارند. او گفت: "مداخلات مبتنی بر شواهد در اختیار ما وجود دارد که بسیار مفید هستند."

با این حال، برای والدینی که فکر می‌کنند فرزندشان در مناطق خاکستری افتاده است، دیویس توصیه می‌کند قبل از رزرو قرار ارزیابی، چند چیز را امتحان کنند. او آن را با یک کودک خردسال با تب خفیف مقایسه کرد: یک متخصص اطفال مسئول والدین را از طریق اقدامات ساده، مانند گرفتن درجه حرارت و ارائه مایعات فراوان، قبل از عجله به اورژانس راهنمایی می‌کند.

دیویس به جای اینکه فرض کنید فرزند شما ممکن است در صورت تلاش برای دوست یابی یا همیشه تنها در تعطیلات به اوتیسم مبتلا باشد، ابتدا پیشنهاد کرد برنامه های دیگری را با والدین خود برای تنظیم تاریخ بازی انجام دهند. شما همچنین می توانید فرزند خود را برای یک کلاس کاراته ثبت نام کنید یا با معلم مدرسه تماس بگیرید تا ببینید آیا آنها می توانند دخالت کنند و به بچه ها کمک کنند تا بیشتر با هم بازی کنند. کتاب دیویس بر حمایت از چالش های تحصیلی و اجتماعی کودکان بدون عجله در تشخیص آنها تمرکز دارد. تعادل او گفت از طرف دیگر، اگر فورا به دنبال تشخیص باشید و فرزندتان را در گروه‌های درمانی و مهارت‌های اجتماعی قرار دهید، می‌توانید

دوری از فعالیت های اجتماعی غنی تر.

اگر کودکی به مبارزه ادامه دهد، دیویس توصیه کرد که یک ارزیابی عصبی روانشناختی انجام دهد - نوعی آزمایش استاندارد که وسیع‌تر از ارزیابی اوتیسم یا ADHD است.

او گفت در حالی که کامل نیست، ارزیابی های عصب روانشناختی می تواند مهارت های حرکتی، پردازش حسی، توجه، کارایی شناختی، زبان، حافظه و عملکرد اجتماعی کودک را اندازه گیری کند. نمرات آنها معمولا با هنجارهای همسالان هم سن مقایسه می شود.

مهمتر از آن، به والدین کمک می کند تا بدانند کدام مداخلات بهترین هستند. دیویس گفت: "اگر کودک شما زندگی را بسیار استرس زا یا ناراحت کننده می داند، آن را درست نمی کند. بیایید در مورد آنچه می توانیم برای حمایت بهتر از آنها در آن محیط انجام دهیم صحبت کنیم." اما ما برای انجام این کار نیازی به تشخیص نداریم.»

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید