یک زخم نیزه احتمالا این نئاندرتال را کشته است، اما داستانی بسیار انسانی را روایت می کند

زندگی احتمالا برای شانیدر آ، نئاندرتالی که حدود 75000 سال پیش زندگی می‌کرده، ناخوشایند بوده است. اول، آنها به شدت به صورت خود صدمه زدند که جراحت دندانی را شکافت و دیگران را چرخاند. اما آنها زنده ماندند. بعدا، نیزه ای چوبی تیغه شانه آنها را سوراخ کرد - احتمالا سوراخی را از طریق ریه و شریان های اصلی آنها سوراخ کرد. و این برای شانیدر الف بود.

اما بقایای آنها از آزمون زمان جان سالم به در بردند - به محققان اجازه داد استخوان های شانیدار A را بازیابی کنند و داستان خود را به اشتراک بگذارند. در مطالعه‌ای که امروز در Scientific Reports منتشر شد، باستان‌شناسان زخم‌های غیرعادی را بر روی شانیدر A، یکی از پنج فرد نئاندرتال که با هم در غار شانیدر در کردستان عراق دفن شده‌اند، توصیف کردند. بقایای آن تکه تکه شده بود اما به اندازه کافی حفظ شده بود تا تیم بتواند یک دست راست، دو دنده چپ، یک قطعه دنده راست و هفت دندان را شناسایی کند که برخی از آنها شکافته شده یا به سمت داخل چرخانده شده بودند.

یک کتف (استخوان پهن و مسطح در تیغه شانه) با یک سوراخ شفاف و گرد به عرض حدود ۰.۶ اینچ (۱۵ میلی متر) وجود داشت که به احتمال زیاد ناشی از نیزه بود. بررسی‌های بیشتر نشان داد که جراحات صورت در زمانی که فرد زنده بود ایجاد شده است، در حالی که زخم شانه احتمالا کشنده بوده است.

اما پومروی، نویسنده اول این مطالعه و زیست انسان شناس در دانشگاه کمبریج در بریتانیا، به گیزمودو گفت: «آنچه به ویژه قابل توجه است این است که شواهدی از دو جنبه متضاد طبیعت انسانی – مراقبت و خشونت – را می بینیم که در یک فرد در کنار هم قرار گرفته اند.

باستان شناس کمبریج، گریم بارکر، مستقیما در حفاری در مکان های اشغال انسان ماقبل تاریخ که باستان شناسان از دهه 1950 به کاوش پرداخته اند، مشارکت داشته است. بارکر، همچنین یکی از نویسندگان جدیدترین مطالعه، به Gizmodo گفت که مورخان و محققان گذشته هنگام فکر کردن در مورد نئاندرتال‌ها تمایل داشتند یک انتهای افراط را ترجیح دهند. از یک سو، ماقبل تاریخ نویسان قرن نوزدهم زندگی خود را به عنوان «وحشیگری» بدون فرهنگ توصیف کردند. از سوی دیگر، دانشمندان قرن بیستم اصرار داشتند که آنها «عدم انباشته کردن غذا و صلح دوست هستند».

بارکر گفت: «هر دو نسخه به وضوح ساده هستند. این بدان معنا نیست که آنها «مثل ما» بودند - آنها به ما نشان می‌دهند که راه‌های دیگری برای انسان بودن وجود داشته است، و ما در توانایی‌هایمان، هم برای کمک و هم برای صدمه زدن به یکدیگر منحصربه‌فرد نیستیم.»

او افزود که این یکی از نکات کلیدی از آخرین کار است. غار شانیدر در بحث فرهنگ نئاندرتال محوری بوده است. در کار جدید، تیم دو مرحله اصلی اشغال نئاندرتال ها را شناسایی کرد: حدود 75000 سال پیش و بعدها دوباره بین 45000 تا 50000 سال پیش. پومروی توضیح داد که شانیدر الف، که در زمان مرگ حدود 45 سال داشت، با حداقل چهار نفر دیگر به خاک سپرده شد، و قرار گرفتن آنها در پشت یک ستون سنگی بلند حاکی از «رفتار معنادار با مردگان» است.

اتفاقا، این خوشه شامل استخوان‌هایی است که رالف سولکی - باستان‌شناس آمریکایی که اولین کاوش‌ها در شانیدر را رهبری می‌کرد - بر اساس شواهد گرده‌ها به عنوان دفن شده با گل تفسیر کرد. بارکر گفت، با توجه به آنچه اکنون می دانیم، احتمالا این ارتباط خاص نادرست است، اما "شواهد ترکیبی" کاوش های قدیمی و جدید بحث آیین های تدفین نئاندرتال ها را دوباره برانگیخته است.

پومروی افزود، اما به این دلیل است که Shanidar A به طور همزمان "جنبه خشن تر زندگی نئاندرتال ها" را نشان می دهد که یافته ها بسیار جذاب هستند. و این تیم واقعا سناریوهای زیادی را در نظر گرفت - عمل ریشه، نقب زدن حیوانات، آسیب ناشی از حفاری‌های قدیمی یا جدید - برای آنچه که می‌توانست چنین سوراخ کاملا گردی ایجاد کند. محققان همچنین نمونه‌هایی از زخم‌های ناشی از نیزه بر روی کتف انسان و سایر حیوانات را مقایسه کردند.

بارکر در پایان گفت: "علم ما را به نقطه ای می رساند که مرگ را با رانش نیزه نشان دهیم." فراتر از این حدس و گمان است، از کوبیدن به نیزه گرفته تا نیزه شدن توسط یک هموطن نئاندرتالی از همان گروه یا از یک گروه همسایه تا درگیری با یک انسان انسان خردمند.

پومروی گفت، در مورد آسیب صورت، محققان قبلا نشانه‌هایی از جراحات بهبود یافته را در نئاندرتال‌ها و انسان‌های امروزی یافته‌اند. این شامل زخم های فیزیکی، اما آرتریت، عفونت های استخوانی، یا تفاوت های رشدی نیز بود. بنابراین، ما می‌توانیم به طور منطقی فرض کنیم که آنها در صورت نیاز از یکدیگر مراقبت می‌کردند، اگرچه ممکن است که «افراد بیمار یا مجروح در حالی که در لبه گروه اجتماعی خود رها می‌شدند و شاید تحمل می‌شدند، فقط نتوانستند از پس زندگی برآیند».

پومروی گفت: «امروزه شواهدی را در اطراف خود می‌بینیم که خشونت و مراقبت هر دو جنبه‌ای از رفتار ما انسان‌ها هستند، و ما این را اینجا در شانیدر A نیز می‌بینیم. نئاندرتال‌ها از بسیاری جهات، چه خوب و چه بد، شبیه ما بودند، و این یافته واقعا نشان می‌دهد که مخالفت با کلیشه‌های نئاندرتال‌ها به‌عنوان رفتارهای غیرهوشمند و غیرهوشمندانه، زندگی‌های غارنوردی و غیرهوشمندانه بودند. مال امروز ماست.»