یک زمین شناس فکر کرد که استخوانی پیدا کرده است. این یک دندان از یک جونده ماقبل تاریخ با اندازه غیر معمول بود

در سال 2004، پانیپا تیان، زمین شناس، متوجه چیزی کرم رنگ غیرمعمول از رگه های تیره سنگ مرمر شده در معدن زغال سنگ بنگ مارک در جنوب استان کرابی تایلند شد. همان‌طور که پنج‌شنبه گذشته به خبرگزاری فرانسه گفت، تیان در ابتدا «فکر می‌کرد این یک استخوان است». این دقیقا همان یافته‌ای بود که اکسپدیشن دیرینه‌شناسی تایلندی-فرانسوی بر روی پستانداران فسیلی در تایلند امیدوار بود قبل از اینکه فعالیت‌های روزانه در محل به آن آسیب برساند، آن را نجات دهد. اما معلوم شد که این فسیل ماقبل تاریخ اصلا یک استخوان نبوده است.

تیان گفت: «من آن را به سرپرستم نشان دادم، او به من گفت که این دندان یک موش بزرگ است.

اکنون محققانی از تایلند، فرانسه و کانادا به این نتیجه رسیده اند که این دندان - یک قطعه ثنایای تقریبا 2 اینچی (5 سانتی متری) - و یک مولر بزرگ تیره که در همان روز در معدن کشف شد، متعلق به گونه ای از جوندگان غول پیکر است که قبلا ناشناخته بودند. با Yakamys sirindhornae، یک عضو عظیم 66 پوندی (30 کیلوگرمی) از خانواده منقرض شده Ischyromyidae، گروهی از جوندگان ماقبل تاریخ گاهی اوقات شبیه سنجاب که به لطف خود Y. sirindhornae تقریبا 33 تا 35 میلیون سال پیش به بزرگترین اندازه شناخته شده خود رسیدند، آشنا شوید.

تیان که برای دپارتمان منابع معدنی تایلند کار می‌کند، گفت: «این موضوع چیزهای زیادی در مورد تنوع زندگی در گذشته می‌گوید». او پیشنهاد کرد که جوندگان باستانی ممکن است حتی برای اولین بار در این منطقه از آسیای جنوب شرقی تکامل یافته باشند و سپس در سراسر جهان ماقبل تاریخ پراکنده شوند.

زمانی که Y. sirindhornae در اواخر ائوسن در اطراف تایلند چوب‌برداری می‌کرد، تقریبا از نظر اندازه تقریبا معادل یک سگ آبی بود، اما کوچک‌تر از کاپیبارای آمریکای جنوبی، بزرگترین گونه زنده جونده که امروزه شناخته می‌شود. در حالی که تیان و همکارانش گفتند که نمی‌توانستند رفتار این موش غول‌پیکر جدید را به تنهایی از روی دو دندان فسیل‌شده تعیین کنند، این واقعیت که این شواهد از لایه‌هایی از رسوبات دریاچه باستانی بیرون کشیده شده است نشان می‌دهد که احتمالا یک توله اکولوژیکی مشابه را اشغال کرده است.

این تیم در ژورنال Scientific Reports نوشت: «چنین تفسیری به طور کلی با اکولوژی کاپیبارای موجود (Hydrochoerus hydrochaeris) قابل مقایسه است.

محققان استدلال کردند که زیستگاه Y. sirindhornae در حاشیه دریاچه نیز با "فرضیه اکولوژیکی" پیشنهادی برای Manitsha tanka، جونده غول پیکر الیگوسن که برای اولین بار در سال 1941 از فسیلی که در داکوتای جنوبی یافت شد، مطابقت دارد. با این حال، تیان و همکارانش هشدار دادند که این بافت رسوبی کنار دریاچه به تنهایی سبک زندگی نیمه آبی را نشان نمی دهد. (بنابراین، در حال حاضر، شما آزاد هستید که با من در سرگرم کردن فرضیه سنجاب غول پیکر باستانی همراه شوید.)

تیان و سایر محققان قبلا چندین گونه از نخستی های باستانی را در حوضه کرابی کشف کرده بودند. در یک مطالعه جداگانه، تیان و همکارانش تمساح منقرض شده ای به نام تمساح munensis را از یک فسیل یافت شده در شمال شرقی تایلند توصیف کردند. محققان فکر می کنند که ممکن است بتواند طعمه های پوسته سخت را له کند. در سال 2021، محققان همچنین Eomoropus meridiorientalis، یکی از خویشاوندان منقرض شده کرگدن ها را از فسیل های یافت شده در همان معدن زغال سنگ کرابی، جایی که اداره تولید برق تایلند به آنها اجازه دسترسی داده بود، توصیف کردند.

اما "اندازه غیرمعمول بزرگ" این جونده جدید، همانطور که تیان آن را توصیف کرد، آنچه دانشمندان تصور می کردند در مورد تکامل جوندگان در سراسر جهان می دانستند را به چالش می کشد. علیرغم توزیع گسترده فسیل‌های جوندگان، محققان خاطرنشان کردند که "سوابق فسیلی آسیایی نسبتا کم است و توسط گونه‌های نسبتا کوچک، به‌ویژه در چین و هند تحت سلطه است."

آنها استدلال می کنند که کشف Y. sirindhornae نشان می دهد که جوندگان فوق العاده بزرگ قبلا در اواخر ائوسن در آسیا تکامل یافته بودند، بسیار قبل از اینکه گروه جوندگان آمریکای جنوبی شامل کاپیباراها متنوع شوند. محققان بر اساس یافته‌های منتشر نشده‌ای که در سازند پونداونگ میانمار به دست آوردند، به چشم‌انداز جوندگان بزرگ‌تر هنوز هم در فسیل‌های آسیای جنوب شرقی اشاره کردند: یک "ثنایای جونده جدا شده" که ممکن است متعلق به گونه‌ای قابل مقایسه با Y. sirindhornae باشد.

محققان می‌گویند: «عصر ائوسن میانی اواخر و ابعاد فوق‌العاده بزرگ آن نشان می‌دهد که سابقه فسیلی منطقه‌ای ممکن است شواهدی از جوندگان جثه بزرگ پیش از یاکامیس داشته باشد».